Την 102η αιμοδοσία του πραγματοποιεί ο σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου και Περιχώρων «Οι Ακρίτες», την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2020, από τις 9.30 το πρωί έως τις 13.00 στο «Σπίτι του Πόντου», στο Πολύκαστρο του νομού Κιλκίς.

Η θεατρική παράσταση «Νόστος: Ρίζα μ’ και κλαδί μ’», του Δημήτρη Πιπερίδη, σε σκηνοθεσία του Τάκη Βαμβακίδη, θα παρουσιαστεί το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2020, στην πόλη της Στουτγάρδης, στο κρατίδιο της Βάδης Βυρτεμβέργης στη Γερμανία, τόσο στην ελληνική γλώσσα, όσο και στην ποντιακή διάλεκτο σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις.

Στην έκθεση μινιατούρας στην οποία συμμετείχαν πενήντα πέντε καλλιτέχνες από τη Θεσσαλονίκη και την Βόρεια Ελλάδα, συμμετείχε η ζωγράφος – αγιογράφος Σοφία Αμπερίδου, η οποία πραγματοποιήθηκε στον εκθεσιακό χώρο του δήμου Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο κτίριο της αντιδημαρχίας αρχιτεκτονικού στην οδό Αγγελάκη, στο κέντρο της πόλης.

Απονεμήθηκαν την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020, σε ειδική τελετή, στο σχολικό συγκρότημα της Σταυρούπολης Ξάνθης, τα σχολικά βραβεία στους αριστεύσαντες και τους πρωτεύσαντες μαθητές και μαθήτριες του Γυμνασίου και του Γενικού Λυκείου της πόλης μας καθώς και στους επιτυχόντες στα ΑΕΙ της σχολικής περιόδου 2019 - 2020.

Ο απολογισμός των δράσεων του Συνδέσμου Ποντιακών Σωματείων (ΣΠΟΣ) Θεσσαλονίκης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΟΕ), έγινε κατά τη διάρκεια της ετήσιας τακτικής γενικής συνέλευσης, γραφεία της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, το μεσημέρι της Κυριακής 18 Οκτωβρίου 2020.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος για μία ακόμη φορά στέκεται ενεργά αλληλέγγυα στο πλευρό της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδος και συμπαρίσταται στον ηρωικό αγώνα του Αρμενικού λαού απέναντι στους τουρκοαζέρους εισβολείς.

Στο πλαίσιο της εθνικής εορτής και για το «έπος του 1940», η «Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης», η «Μέριμνα Ποντίων Κυριών Θεσσαλονίκης» και το σωματείο «Αργοναύται - Κομνηνοί» Καλλιθέας Αττικής, συνδιοργανώνουν εκδήλωση, με θέμα «το εθνικό και φιλανθρωπικό έργο των τριών ιστορικών ποντιακών σωματείων στη δεκαετία του 1940».

Η Εύξεινος Λέσχη Φλώρινας σε μία λιτή εκδήλωση και με όλα τα μέτρα προστασίας (λόγω Covid-19) προχώρησε στη βράβευση των αριστούχων μαθητών της Β’ Λυκείου 2019 - 2020 των Λυκείων της Φλώρινας.

Σκηνές από τα γεγονότα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντους και της Μικρασίας, αναβίωσαν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου του Χάρη Τσιρκινίδη «Το Κόκκινο Ποτάμι», που έγινε με πρωτοβουλία της Λέσχης Αστυνομικών Θεσσαλονίκης, την Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2020, στις 11 το πρωί, στο Αμφιθέατρο του Αστυνομικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης.

Μια νέα χρονιά, με τον αγιασμό και την έναρξη λειτουργίας των τμημάτων του ξεκινάει ο ποντιακός σύλλογος «Ακρίτες» Νέας Κρώμνης Δράμας, εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα της δράση του στα γραφεία του συλλόγου στην οδό Ευξείνου Πόντου 91.

Με την πρώτη εισήγηση του Κώστα Φωτιάδη, άρχισαν οι διαλέξεις της πρώτης θεματικής ενότητας «ΙΣΤΟΡΙΑ», του «Λαϊκού Πανεπιστημίου» που αναβιώνει η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, σε συνθήκες πανδημίας του Κορωναϊού, οι οποίες όμως πραγματοποιούνται διαδικτυακά και έχουν τη δυνατότητα να τις παρακολουθήσουν ελεύθερα σε πραγματικό χρόνο, όσοι δηλώσουν συμμετοχή.

Τη θλίψη του εκφράζει ο Σύλλογος Ποντίων Ηλιούπολης Θεσσαλονίκης «Αλέξανδρος Υψηλάντης», για την απώλεια του Νίκου Ταχταλίδη, ενός από τους στυλοβάτες και εμπνευστής των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων του συλλόγου.

Στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Ποντίων Ηλιούπολης Θεσσαλονίκης «Αλέξανδρος Υψηλάντης» αναφέρει:

Η Σοφία Ιακωβίδου γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στην προσφυγομάνα Θεσσαλονίκη, είναι Τοπογράφος Μηχανικός και σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και δραστηριοποιείται στον ποντιακό χώρο. 

Αρχίζει την λειτουργία των τμημάτων της η Εύξεινος Λέσχη Βέροιας, πλην των χορευτικών, και με ανακοίνωσή του το διοικητικό συμβούλιο της Λέσχης, την οποία εκ μέρους του, υπογράφουν ο πρόεδρος Νικόλαος Τομπουλίδης και η γενική γραμματέας Ευαγγελία Τογκουσίδου, προσκαλούν τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου, να πάρουν μέρος και να έρθουν για μια ακόμη χρονιά κοντά στον πολιτισμό των Ελλήνων του Πόντου.

Σε «βαρύ» πένθος «βύθισε» την κοινωνία του Κιλκίς, το ποντιακό στοιχείο και τον χώρο του πολιτισμού, ιδίως δε της ποντιακής Μούσας, η αιφνίδια απώλεια του Νίκου Ταχταλίδη, ενός από τα πλέον δραστήρια και δημιουργικά στελέχη αυτού του χώρου, που «έφυγε» την Πέμπτη 8.10.20, «προδομένος» από την καρδιά του, σε ηλικία 80 ετών.

Μια σύντομη ματιά στην ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, από την ίδρυσή του στους αρχαίους χρόνους μέχρι τον ξεριζωμό του και την ενσωμάτωση στην ελληνική κοινωνία.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΙΔΗ, ΕΠΙΚΟΥΡΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΕΠΩΝΥΜΗΣ ΕΔΡΑΣ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΑΠΘ

Η Μεγάλη Ιδέα, που γεννήθηκε και κυριάρχησε στην εξωτερική πολιτική του νεαρού ελληνικού κράτους ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, έληξε, ως γνωστόν, άδοξα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, συνεπεία του Εθνικού Διχασμού, των στρατηγικών λαθών και της ανάδυσης του τουρκικού εθνικισμού, με την εφαρμογή του οργανωμένου από τους Νεότουρκους –στη συνέχεια από τον Μουσταφά Κεμάλ– σχεδίου γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1914-1922). Το τέλος της Μεγάλης Ιδέας είχε ως τραγικό απολογισμό τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής, μεταξύ αυτών και των Ελλήνων του Πόντου και του Καυκάσου. Αξίζει άλλωστε να σημειωθεί ότι η παρουσία των τελευταίων στις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας ανάγεται περίπου στους 8ο και 7ο π.Χ. αιώνες, ως αποτέλεσμα του Β΄ Ελληνικού Αποικισμού κυρίως από τους Ίωνες, με κίνητρα: την ανάγκη για περισσότερη καλλιεργήσιμη γη, την πληθυσμιακή έκρηξη που γέννησε την ανάγκη για περισσότερο χώρο, την αναζήτηση πρώτων υλών και κυρίως μετάλλων (σίδηρο και χαλκό) για την κατασκευή εργαλείων και όπλων, τη γνώση των θαλάσσιων περασμάτων για τη διεύρυνση μεγάλων εμπορικών οδών κ.ά. Ορισμένες από αυτές τις αποικίες εξελίχθηκαν με το πέρασμα των αιώνων σε ακμαία κέντρα, στα οποία οι Έλληνες ανέπτυξαν σχέσεις με τους σύνοικους χριστιανικούς και μη λαούς, με τους οποίους μοιράζονταν τον ίδιο τόπο άλλοτε αρμονικά και άλλοτε όχι (λ.χ. οι σχέσεις με τους μουσουλμάνους διαταράσσονταν όχι μόνο στη διάρκεια, αλλά και μετά από κάθε ρωσοτουρκικό πόλεμο).

Και όμως, μετά από περισσότερο από δυόμισι χιλιετηρίδες, οι Έλληνες του ιστορικού Πόντου αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν για πάντα τις πανάρχαιες εστίες τους και να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς.

«Θλιβερά ναυάγια της πανελλήνιας συμφοράς» όπως περιγράφει σε άρθρο του ο Αντώνιος Τερζόπουλος, είτε βίαια ξεριζωμένοι είτε υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν τους τόπους τους, μετά τη σύναψη της ελληνοτουρκικής συνθήκης ανταλλαγής πληθυσμών το 1923, οι Έλληνες της Ανατολής αναζήτησαν καταφύγιο στον ελλαδικό χώρο, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα: όπως λ.χ. στο Κιλκίς, στη Δράμα, στην Πιερία, στην Κοζάνη, στην Ημαθία, καθώς και σε περιοχές της Θράκης (ακόμα και σήμερα στους νομούς αυτούς υπάρχουν πολλοί ποντιακοί οικισμοί που διατηρούν αναλλοίωτη τη λαογραφική και πολιτισμική παράδοσή τους).

Οι πρόσφυγες έφτασαν, ωστόσο, το 1922 σε μια χώρα καθημαγμένη, οι πλείστοι με τα καράβια της σωτηρίας, έχοντας όμως να αντιμετωπίσουν την απολύμανση σε λοιμοκαθαρτήρια (απολυμαντήρια) και την καραντίνα σε καταυλισμούς (στο Καραμπουρνάκι της Καλαμαριάς, στη Μακρόνησο και αλλού).

Το έργο της αποκατάστασης των προσφυγικών κυμάτων ανέλαβε αρχικά το ίδιο το κράτος, αλλά πολύ γρήγορα η Κοινωνία των Εθνών συνέστησε την περίφημη Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) που, υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, κλήθηκε να πραγματοποιήσει μέσα στο σύντομο διάστημα της λειτουργίας της (από τον Δεκέμβριο του 1923 μέχρι τον Ιανουάριο του 1931) ένα αντιστρόφως ανάλογο έργο, μια εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια, η οποία, παρά τα προσκόμματα και τις αδυναμίες, αναγνωρίστηκε από το σύνολο των προσφύγων. Από το αρχικό σοκ πρόσφυγες και ελληνικό κράτος έπρεπε όλοι να περάσουν στην πράξη, στη με κάθε τρόπο αγροτική και αστική αποκατάσταση περίπου 1,5 εκατομμυρίου προσφύγων. Στα αξεπέραστα κείμενα της ελληνικής λογοτεχνίας έχει αποτυπωθεί με γλαφυρότητα και ρεαλισμό αυτή η άνευ προηγουμένου περιπέτεια του προσφυγικού Ελληνισμού. Γράφει η βραβευμένη συγγραφέας Ιφιγένεια Χρυσοχόου: «...εγκαταστάθηκαν στα βαλτονέρια, στην ξερολιθιά, στο αλμυρό υπέδαφος, όπου τους δόθηκε κλήρος. Και αρχίζουν τον πόλεμο με τη γη και με όλα τα στοιχεία και τα στοιχειά της φύσης: τις αναβροχιές, τις πλημμύρες, το χαλάζι. Παλεύουν με τις παγωνιές του χειμώνα, την κάψα του καλοκαιριού. Όμως δεν βαρυγκομούν, καθώς μία είναι η λαχτάρα τους: να ζήσουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να τα καμαρώσουν παλικάρια και κοπέλες με δικά τους σπιτικά και δική τους οικογένεια. Γι’ αυτό και δούλεψαν μερόνυχτα. Τα ροζιασμένα τους χέρια διοχέτευσαν στη γη, μαζί με τον σπόρο και το φυτό, την ουσία της ψυχής τους. Το άγονο χώμα μεταμορφώθηκε σε αφράτη και γόνιμη γη. Πράσινη ευλογία όλες οι εκτάσεις με αμέτρητα καρποφόρα δέντρα, περιβόλια και πολλά γεννήματα...». Με άλλα λόγια έφεραν την εύφορη πατρίδα τους στη νέα τους γη, συνεχίζοντας την τραχιά ζωή που έκαναν στις πατρογονικές τους γαίες σε ένα ολότελα καινούργιο έδαφος.

Το ίδιο και στις πόλεις. Ο συγγραφέας Γιώργος Ιωάννου σημειώνει σχετικά: «Οι συνοικισμοί αποτελούσαν ουσιαστικά τα γκέτο των προσφύγων, στημένα επιδέξια, και εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον δινόταν η εντύπωση πως όποιος έμπλεκε εκεί Θεού πρόσωπο δεν επρόκειτο να δει με ευκολία. Τώρα, βέβαια, όλοι ζηλεύουν... Όμως τότε κανένας σχεδόν δεν φανταζόταν αυτή την εξέλιξη...». Έτσι σταδιακά δημιουργήθηκαν οι προσφυγικές εγκαταστάσεις. Μικροί και μεγάλοι οικισμοί σε όλη την περιφέρεια, κυρίως όμως στη Βόρεια Ελλάδα, οικισμοί που κάποτε μάλιστα βαπτίστηκαν και με το όνομα του γενέθλιου τόπου με τη λέξη «Νέος/Νέα» μπροστά, όπως: η Νέα Σάντα, η Νέα Αμισός, η Νέα Τραπεζούντα κ.ά. Άλλοτε, πάλι, συνοικισμοί μέσα στον πολεοδομικό ιστό των μεγάλων αστικών κέντρων, όπως η Καλαμαριά, η Πολίχνη, ο Εύοσμος στη Θεσσαλονίκη, η Καλλιθέα και η Αργυρούπολη, τα Σούρμενα (Άνω Ελληνικό και Άνω Γλυφάδα) στην Αθήνα κ.λπ.

Αυτό το «νέο αίμα», το «θαυμάσιο ανθρώπινο υλικό», «η ευλογία για την Ελλάδα», όπως χαρακτηρίστηκε ο προσφυγικός Ελληνισμός από τον Βενιζέλο, έμελλε να αποτελέσει τη στέρεα βάση για την ανάπτυξη του ελληνικού κράτους λίγα μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Όσο και αν ήταν οδυνηρή η εμπειρία για τους πρόσφυγες, δεδομένης μάλιστα και της εχθρότητας των γηγενών (ανθρώπων επίσης ταλαιπωρημένων από τις πολεμικές αναμετρήσεις και την οικονομική ανέχεια της δεκαετούς δοκιμασίας της χώρας στην περίοδο 1912-1922), η άφιξη των «τουρκόσπορων», όπως απαξιωτικά αποκαλούνταν οι πρόσφυγες, αποδείχθηκε ωστόσο ευεργετική για το ελληνικό κράτος στην οικονομία, στην κοινωνία, στην παιδεία και στη διανόηση στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Αναμφίβολα, οι πληγές στις σχέσεις γηγενών και προσφύγων άργησαν αρκετά να επουλωθούν, ιδιαίτερα σε περιοχές ευαίσθητες, όπου τα προβλήματα ήταν οξύτερα. Η σταδιακή όμως αρμονική συμβίωση επιτεύχθηκε στις περισσότερες των περιπτώσεων, έστω και αν ακόμη και μέχρι τις ημέρες μας οι μνήμες δεν έχουν σβήσει ολότελα. Η συνεργασία στην οικονομία, οι μεικτοί γάμοι και τα σχολεία ήταν ασφαλώς ορισμένες από τις εκφάνσεις της ζωής στην ελληνική κοινωνία του Μεσοπολέμου που συνέβαλαν τα μέγιστα στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Καταλύτης ασφαλώς υπήρξαν ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος και η Γερμανική Κατοχή, που κατά κανόνα ένωσαν τον Ελληνισμό ενάντια στον κοινό εχθρό. Ο συντάκτης του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας και καθηγητής Λαογραφίας Δημήτριος Λουκάτος περιέγραψε με έντονη συναισθηματική φόρτιση στα «Χρονικά του Πόντου» την προσωπική του εμπειρία στον προσφυγικό οικισμό Αγραπιδιές Φλώρινας, επιστρέφοντας από την Αλβανία: «...Οι άνθρωποι αυτοί στάθηκαν πραγματικοί Ακρίτες, ηρωικά θύματα κι αντάρτες εκδικητικοί στα βουνά της Μακεδονίας. Τότε στον τραγικό μας γυρισμό, πρώτοι αυτοί μας άνοιξαν την αγκαλιά και στάθηκαν για μας πατρίδα και γονιοί, μας έδωσαν κουράγιο ν’ αντικρίσουμε τη νέα μας ζωή. Κι ύστερα πήραν τα βουνά και χτύπησαν όπου μπόρεσαν τον καταχτητή. Και μόνο για τούτο τους το φέρσιμο αξίζει να βλέπουμε τους πρόσφυγες με θαυμασμό κι ευγνωμοσύνη, να τους κοιτάζουμε μ’ αγάπη και στοργή, σαν αδελφούς, να το ’χουμε χαρά πως ζουν ανάμεσά μας».

Από τη δεκαετία του 1950, η αστυφιλία και ο επακόλουθος εξαστισμός άλλαξαν αναμφισβήτητα την εικόνα των προσφυγικών (συν)οικισμών εντός και εκτός αστικών κέντρων. Οι πρόσφυγες όμως, ιδιαίτερα μάλιστα οι ποντιακής καταγωγής, όχι μόνο της πρώτης γενιάς, αλλά και των γενεών που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα, διατήρησαν και διατηρούν, κυρίως μέσα από τις συσσωματώσεις τους, στοιχεία του πολιτισμού της λεγόμενης «ιστορικής πατρίδας», αγωνιζόμενοι ενάντια στον «πανδαμάτορα χρόνο» και στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση.

Φωτογραφία: Εικονογράφηση: Νίκος Κούρτης

Πηγή: http://www.gastronomos.gr/gr/%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1/%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CF%82/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BE%CE%BF%CE%B4%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7

Οι εγγραφές για τα νέα τμήματα που θα λειτουργήσουν κατά την καινούργια χρονιά του 2020 – 2021, ξεκινούν το Σάββατο 17 Οκτωβρίου και θα διαρκέσουν έως και το Σάββατο 31 Οκτωβρίου και το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης Ποντίων Νομού Κιλκίς «Οι Αργοναύτες», προσκαλούν τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου να εγγραφούν και να μυηθούν στην ιστορία του ελληνισμού του Πόντου.

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2020, θα πραγματοποιηθεί η ετήσια τακτική περιφερειακή σύνοδος των μελών του Συνδέσμου Ποντιακών Σωματείων (ΣΠΟΣ) Θεσσαλονίκης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, λόγω μη επίτευξης απαρτίας στην πρώτη συνέλευση που έγινε την Κυριακή 11 Οκτωβρίου στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης.

Ο απολογισμός δράσεων του Συνδέσμου Ποντιακών Σωματείων (ΣΠοΣ) Κεντρικής Μακεδονίας και Θεσσαλίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος έγινε κατά την Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση του ΣΠοΣ Κεντρικής Μακεδονίας και Θεσσαλίας που έλαβε χώρα στην έδρα του Συλλόγου Ποντίων Αλεξανδρείας και Περιχώρων στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2020, στις 11 το πρωί.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΒΗΜΑ (ΔΥΟ)

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

«ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»

Δεν νομίζω ότι τιμά τον νομικό κόσμο της Ευρώπης κυρίως όμως της Ελλάδας , η Ατιμωρησία του εγκληματικού καθεστώτος της Άγκυρας και του προσωπικού του.

Δεν μπορεί το 2020 υπόδικοι εγκληματίες όπως ο Ακάρ, ο Φιντάν, ο Ταγίπ, ο Μπαχτσελί, οι Τούρκοι στρατηγοί, να ταξιδεύουν, να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ατιμώρητοι στην Ευρώπη.

Ο νομικός κόσμος της χώρας δεν ακολούθησε το παράδειγμα των Ισπανών συναδέλφων του σε σχέση με τους νοτιοαμερικανούς στρατηγούς, όπως τον Πινοσέτ. Να σημειώσουμε ότι αυτοί ήταν πρόσκοποι σε σχέση με τους μεγάλους εγκληματίες της Άγκυρας.

Στο βιβλίο «Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα - Το Τουρκικό Πρόβλημα - Η Ανθρωπιστική Ελλάδα» επανέφερα τον δρόμο, τον ορίζοντα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης για τους Ατιμώρητους Διαρκείς Δολοφόνους.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης πρέπει να δημιουργήσει ένα παρατηρητήριο, ένα παράρτημα στην Ιστορική πόλη της Θεσσαλονίκης η οποία γειτνιάζει με την ζώνη της Βαρβαρότητας. Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία στην Μικρά Ασία, την Κουρδία και την Κωνσταντινούπολη. Πουθενά στον κόσμο σήμερα δεν συμβαίνει αυτό σε αυτό τον βαθμό.

Ήθελα να προτείνω σε εσάς τους νέους ανθρώπους, τους νέους νομικούς ένα δρόμο συναθλητισμού για την υπεράσπιση των ανθρωπιστικών αξιών και της ζωής στην ίδια την Ευρώπη. Γιατί το ρατσιστικό εγκληματικό κράτος της Άγκυρας εξάγει τον θάνατο στην ίδια την Ευρώπη χωρίς τελωνειακούς ελέγχους και δασμούς. Το όνειρο η εμπορική ηθική και το πνεύμα των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών και χριστιανοδημοκρατών. Αρκετών από αυτούς. (Το Μικρασιατικό στην Γερμανία στο «Το Ποντιακό Ζήτημα Σήμερα - Αγώνας και Νίκες σε Δύο Μέτωπα», 7η έκδοση, 2014, Στράβων).

Ήταν οι τρείς Κόρες της Κουρδίας με τα σγουρά μαλλιά στο Παρίσι η Σακινά, η Λεϊλά, η Φυντάν που δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους φονιάδες. Είναι γνωστή η βασιλεία του τρόμου, του νόμου των Τούρκων φονιάδων και η ανοχή τους στην Γερμανία.

Στην Βιέννη αποκαλύφθηκε και απετράπη η δολοφονία μιας άλλης Κόρης της Κουρδίας, της Μπεριβάν Ασλάν, βουλευτού του Αυστριακού κοινοβουλίου. Ο κατάλογος είναι μακρύς.

Ο δικός μου πρωταγωνιστισμός για την προστασία της ανθρώπινης ζωής και των Δικαιωμάτων των Λαών έπρεπε να σταματήσει με την δολοφονία μου. Δύο φορές το αποπειράθηκαν. Αναφέρομαι στο «Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα - Το Τουρκικό Πρόβλημα - Η Ανθρωπιστική Ελλάδα». Οι επίδοξοι δολοφόνοι εκτελούσαν εντολές του εγκληματικού τουρκικού κράτους που στόχευε στην απαγόρευση της αλληλεγγύης προς τους αυτόχθονες λαούς.

Ο Ανθρωπισμός αποτελεί αδίκημα για το Τουρκικό ρατσιστικό κράτος όταν μάλιστα ο δικός μου Ανθρωπισμός δεν είχε την στήριξη του κράτους, της κυβέρνησης, του κόμματος. Επιπλέον βρίσκονταν σε αντιπαλότητα μαζί τους. Ήταν πολύ προσωπικός, οικογενειακός. Η Ιστορία τον δικαίωσε. Οι θεοί και οι Άγιοι τον προστάτεψαν.

Θα ανήκει μεγάλη τιμή σε εσάς τους Νέους Ανθρώπους, τους Νέους Νομικούς αν ανοίξετε νομικά, δικαστικά αυτήν την υπόθεση. Θα συναντήσετε το ενδιαφέρον, τον ενθουσιασμό πολλών νομικών συναθλητών στην Γαλλία, την Αυστρία, την ίδια την Γερμανία.

Περισσότερο από όλους είναι οι μάρτυρες νομικοί της Κωνσταντινούπολης που θα αγωνισθούν μαζί σας. Οι συγκρούσεις στο εσωτερικό του ρατσιστικού εγκληματικού κράτους αποκαλύπτουν και προσφέρουν πολύ υλικό για την παραπομπή των ενόχων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.

Ο Τουρκικός θάνατος δεν μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος ακόμη και νομιμοποιημένος από ορισμένους στις ευρωπαϊκές πόλεις. Στο Παρίσι, την Βιέννη, την Αθήνα, το Μόναχο, την Στουτγκάρδη, την Λευκωσία.

Στο Παρίσι έδρασε αρχικά το ιστορικό μητροπολιτικό ISIS η Άγκυρα. Ακολούθησαν τα παραρτήματα του. Ο πρόεδρος Φρανσουάζ Ολάντ το γνωρίζει νομίζω πολύ καλά και μπορεί να καταθέσει.

Εσείς μετά από δεκαετίες θα συμβάλλεται στην επιστροφή της αύρας του Ελληνικού Νομικού και Δικαστικού κόσμου στην χώρα και διεθνώς.

Πηγή: http://polis-agora.blogspot.com/

Ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην εκδήλωση της Πνευματικής Εστίας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης «Ο ΣΤΡΑΒΩΝ», που έγινε την Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020, στο ακόλουθο Link

https://efxinospontos.gr/eidiseis/6705-se-ekdilosi-ton-pontion-dikigoron-stravon-milise-o-mixalis-xaralampidis?fbclid=IwAR2krqya0ylFAVILjS9T0TlypGPf0Av3y8bGSFZ3VI5AjHZcLT93uHkVMNo

Μια νέα δράση εντάσσει στις λειτουργίες του ο σύλλογος Ποντίων Φοιτητών Νομού Αττικής, αυτήν των μαθημάτων ποντιακών μουσικών οργάνων, μετά την πρόσφατη διευρυμένη συνεδρίασή του διοικητικού συμβουλίου του σωματείου, που έγινε την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2020, στο μητροπολιτικό πάρκο «Αντώνη Τρίτση», στην περιοχή του Ιλίου Αττικής.

THESSALONIKI TRIBUNE (PART B) - LEARNING AND RECOVERING THE TRUE POLICY

MICHALIS CHARALAMBIDIS

"TURKISH DEATH CANNOT BE MOVING AROUND UNPUNISHED IN EUROPE"

I do not think that the Community of Law in Europe, and in particular that of Greece, is honored by the impunity of Ankara's criminal regime and its personnel.

It is abnormal that in 2020, the criminals Akar, Fidan, Tayyip, Bahceli, the Turkish generals, are traveling free and unpunished in Europe.

The community of law did not follow the paradigm of its Spanish colleagues with regards to the South American generals, such as Pinochet. We shall make a note that the latter were Boy Scouts compared to the criminals of Ankara.

The book "The New Eastern Question - The Turkish Problem - Humanitarian Greece" revived the perspective of the International Criminal Court in The Hague for the Perpetually Unpunished Murderers.

The International Criminal Court in The Hague, of course, has to set up an observatory, a branch in the Historical City of Thessaloniki, which is close to the Zone of Barbarity.

Human life is worthless in Asia Minor, Kurdia and Constantinople. Nowhere else in the world does this happen to such a degree.

I would like to present to you, the younger generation, the young men and women of the Legal Community, a new path of fellowship for defending the humanitarian values and human life in Europe. Because the racist criminal state of Ankara exports death to Europe without any "customs' controls and in a duty-free fashion"; the dream, the commercial ethics and the spirit of the German Social Democrats and Christian Democrats. From many of those.*

They were the three curly-haired Daughters of Kurdia in Paris, Sakina, Leila and Fidan, who were murdered by Turkish assassins. The kingdom of terror, the law of the Turkish murderers and its tolerance in Germany is very well known.

In Vienna the assassination of another Kurdish Daughter, Berivan Aslan, a member of the Austrian parliament, was discovered and prevented early enough. The list is extensive.

My own protagonism for the protection of human life and the Rights of the Peoples was planned to stop with my murder. It was attempted twice. I am referring to it in "The New Eastern Question - The Turkish Problem - Humanitarian Greece". The would-be assassins carried out the orders of the criminal Turkish state, which was aiming to prohibit the solidarity as a whole towards the autochthonous peoples.

Humanism is a crime for the racist Turkish state. Especially since this humanism that I am struggling for, never had the support of the state, the government, or the party. On the contrary, this was colliding with them. It was a very personal and family-cultivated humanism. History proved it right. The Gods and the Saints protected it.

You, the Young People - the Young Lawyers, will deserve great honour, if you initiate this case by legal and judiciary means. You will come across the enthusiasm of many fellows of yours from the community of law from France, Austria, and even Germany. More than anyone else it will be the jurist-martyrs of Constantinople, who will fight by your side. The conflicts inside the racist criminal state reveal and provide a lot of supportive material for the referral to trial of the guilty at the International Criminal Court in The Hague.

The Turkish death cannot be moving free, and even legitimized by some, in European Cities. In Paris, Vienna, Athens, Munich, Stuttgart, Nicosia.

In Paris operated initially the historical-metropolitan ISIS, that is Ankara; its branches elsewhere followed up. President François Hollande is very well aware of that, I think, and could testify.

It will be you that, after decades, will contribute to the revival of the aura of the Hellenic Legal and Judicial Community in the country and internationally.

*For more details refer to the Greek text: "Το Μικρασιατικό στην Γερμανία" στο βιβλίο "Το Ποντιακό Ζήτημα Σήμερα-Αγώνας και Νίκες σε Δύο Μέτωπα", 7η έκδοση, 2014, Εκδόσεις Στράβων.

"The Asia-Minor Question in Germany", available in the book "The Pontian Question Today – Struggles and Victories in Two Fronts, 7th edition, 2014, Strabo Publications. 

Πηγή! http://polis-agora.blogspot.com/

Εκδήλωση για την Πολυγλωσσία διοργανώνεται στο πλαίσιο της Συμμαχίας για το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο EPICUR, στην οποία συμμετέχει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθώς η Πολυγλωσσία αποτελεί ένα από τα βασικά επιστημονικά πεδία του EPICUR.