Η πλασ’ μοιρολογάει ατον

και κλαίει ο κόσμος όλιον!

Πως έσκισεν τον ουρανόν

και έφυεν ΄Πόλιον!

Ατώρα ομοτράπεζος

έν’ με τον Σιμουλίκαν,

έν’ με τον Χρήστον τον Τσενέκ’

τον φίλο μ’ τον Πανίκαν!

Ερμάτωσαν μουχαπετί στόλ’

παίζ’νε και τραγωδούνε

και απ’ αδά ανθρώπ’ ατουν

κλαίν’ και μοιρολογουνε!

Πως έν’ αείκον η ζωή!!

Άλλ’ κλαίν κι άλλ’ τραγωδούνε,

σασεύ’νε και θαμάουνταν!!!

Αμ’ α’ σου ’κι επορούμε,

αδά, οπίσ’ να κλώθουμε

όλ’τ’ς ατουν π’ αγαπούμε

κανέναν μη ανασπάλουμε

όσον εμείς θα ζούμε!!

Σο καλόν Πόλιο!! Του τσιτσιακί το χώμαν ντο θα σκεπάει σε, την ψη σ’ ’κι επορεί να κρατεί!! Θα σκίζ’ τον ουρανόν και πάει κονεύ’ σου παραδείσ’ τον τόπον «ένθα επέδρα πάσα οδύνη λύπη και στεναγμός!!!» Καλό ταξίδι φίλε!!