Ανακοίνωση προς τα μέλη και τους φίλους της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, εξέδωσε το διοικητικό συμβούλιο, αναφέροντας ότι λόγω των έκτακτων συνθηκών της πανδημίας του Κορονοϊού, προγραμματισμένες εκδηλώσεις αναβλήθηκαν ή μετατέθηκαν, ενώ δεν μπορεί να τιμηθεί δημοσίως και η μνήμη της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Παρατίθεται μάλιστα κείμενο της ομιλίας του Λεωνίδα Ιασονίδη με θέμα «Αι μεγάλαι γραμμαί στην ιστορία του Πόντου», η οποία έγινε στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, που έγινε στις 5 Μαΐου 1946.
Στην ανακοίνωση του διοικητικού συμβουλίου της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, την οποία υπογράφουν ο πρόεδρος Γιώργος Λυσαρίδης και η γενική γραμματέας Ανατολή Μεντεσίδου, αναφέρεται:
«Αγαπητά μας μέλη,
Αγαπητές Φίλες, Αγαπητοί Φίλοι της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης
Η πανδημία του κορωνοϊού και τα μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας, που εξακολουθούν να ισχύουν, έχουν μεταβάλει την καθημερινή ζωή όλων μας. Ας ευχηθούμε να είναι κοντά η ημέρα που θα επιστρέψουμε στην «κανονικότητα». Και, ας φροντίσουμε όλοι, με τη συνετή στάση μας και την τήρηση των μέτρων, να συμβάλουμε ώστε η ημέρα αυτή να έλθει όσο γίνεται πιό σύντομα.
Όπως γνωρίζετε, οι έκτακτες συνθήκες που βιώνουμε επέφεραν μεταβολές και στη λειτουργία, καθώς και στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις του Σωματείου μας, με την ακύρωση ή τη μετάθεσή τους σε εύθετο χρόνο. Έτσι, όπως και τα άλλα ποντιακά σωματεία και οργανώσεις, δεν θα μπορέσουμε φέτος να πραγματοποιήσουμε δημόσια εκδήλωση μνήμης για τη γενοκτονία των προγόνων μας, στον Πόντο, από τις θηριωδίες των Νεοτούρκων και τους απάνθρωπους διωγμούς του οθωμανικού κράτους.
Ασφαλώς, η φετινή επέτειος μνήμης θα είναι διαφορετική, όμως η 19η Μαΐου διατηρεί στο ακέραιο την ισχυρή σημειολογία της στην εθνική συλλογική μας μνήμη και συμπυκνώνει τον φόρο τιμής στα θύματα της γενοκτονίας.
Τη φετινή 19η Μαΐου θα την τιμήσουμε με ένα νοερό «συλλείτουργο». Και με μιά συνυπόσχεση πως, γι’ αυτούς τους άταφους νεκρούς μας, θα κρατούμε αναπεπταμένη τη σημαία του αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.
Ο αγώνας αυτός αποτελεί δικαίωμα και ύψιστο εθνικό μας χρέος και, μέχρι την τελική του δικαίωση, θα μας συνοδεύει ο όρκος που ο αείμνηστος Λεωνίδας Ιασονίδης κατέλιπε ως πολύτιμη κληρονομία για τις γενιές που ακολούθησαν:
Ο Λεωνίδας Ιασωνίδης
«Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ, εάν επιλαθώμεθά σου, ώ πάτριος Ποντία Γή».*
* Με τον «εμβληματικό» αυτόν όρκο, ο Λεωνίδας Ιασονίδης ξεκίνησε την ομιλία του, με θέμα «Αι μεγάλαι γραμμαί στην ιστορία του Πόντου», στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, στις 5/5/1946.
Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο αυτού του προλόγου.
«Πόντος, ώ Πόντος!.
Σύ πρώτος ενωτίσθης την κραυγήν και την οιμωγήν του Προμηθέως και προς την Κιβωτόν του Νώε από Σού εκωμίσθη ο κλάδος της ελαίας.
Σύ έσχες τον Θησέα γαμβρόν επί θυγατρί και έγγονον τον Ιππόλυτον. Σαί θυγατέρες αι Αμαζόνες, επολέμησαν υπό την Ακρόπολιν. Σού τέκνα ώκησαν εν Κερκύρα.
Σύ εις Κόρινθον έδωκας ηγεμονίδα.
Σύ έσχες απόγονον τον Οδυσσέα και συγγενή την Ασπασίαν του Περικλέους.
Προς Σέ εστράφη η πρώτη εξερευνητική αποστολή, η Αργοναυτική, και ο πλούτος Σου εγένετο κυρία του Τρωικού πολέμου αφορμή.
Από των ορέων Σου Μυριόστομος ηκούσθη η προς Θάλατταν κραυγή και επί των ορέων σου η Φιλοκαλία εφιλοτεχνήθη.
Αι σημαίαι Σου ελάμπρυναν τας Ακροπόλεις Αθηνών και Θεσσαλονίκης και δύο Ηπείρων και τριών Θαλασσών Σύ κυρίαρχος υπήρξας.
Βασιλέων εγένου καθέδρα επί 300 έτη πριν ο Χριστός κατέλθη επί την γήν και Αυτοκρατόρων επί 260 έτη υπήρξας επικράτεια, ότε οι Λατίνοι επέδραμον την Βασιλίδα πόλιν.
Του Βυζαντίου Θέμα περισπούδαστον Σύ εγένου. Κατά Περσών, δια Τραπεζούντος και Ριζαίου, Σύ υπήρξας διάβασις ιστορική.
Ελάμπρυνας δια των τέκνων Σου θρόνους Πατριαρχικούς, κατά βαρβάρων ασπίς εγένου και προφυλακή, και Ακριτών Σύ υπήρξας κουροτρόφος.
Επί μακρούς αιώνας δουλείας, Σύ φάρος εγένου και ξένων χωρών ιστορίθης αναγεννητής και φωτιστής.
Ημιλλήθης προς το Βυζάντιον και κατετάραξας την Ρώμην.
Τας παραδόσεις τας εθνικάς ετήρησας, την πίστιν του Χριστού εκράτυνας και υπέρ αμφοτέρων τούτων Σταυρώ Σεαυτόν ανύψωσας και μάρτυς εγένου και εις το εθνικόν πάνθεον κατεσκήνωσας.
Τα ρείθρα Σου αγιωσύνης εγένοντο βαπτιστήρια και οι ποταμοί Σου χρησμών Δελφικών εγένοντο αντικείμενα.
Αδροτάτης λαϊκής μούσης πάτρων εγένου και τροφός, και του Ευριπίδου και του Μίλτωνος και του Ρακίνα επλούτισας το δράμα. Ηρώων και μαρτύρων Σύ εγένου γεννήτωρ, δι’ ό και ύμνον Σοί αναπέμπομεν και όρκον δίδομεν πίστεως: Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ, εάν επιλαθώμεθά σου, ώ πάτριος Ποντία Γη!»
