Με τον δικό του τρόπο, στην γλώσσα του παππού και της καλομάνας (σ.σ. γιαγιάς) αποχαιρέτησε τον συγχωριανό και συνεργάτη του στα ποντιακά δρώμενα, ο Νίκος Ζουρνατζίδης, χοροδιδάσκαλος και εκ των ιδιοκτητών του ποντιακού κέντρου «Κορτσόπον» στην Αθήνα, στο οποίο ο Πόλιος Παπαγιαννίδης, τραγούδησε συνεχώς για εφτά χρόνια στη δεκαετία του 1990 και του 2000.

Γεννημένοι και οι δύο στο χωριό Κεχρόκαμπος Νέστου του δήμου Καβάλας, με καταγωγή των γονιών τους από το χωριό Κοσμά, της Ματσούκας, της Τραπεζούντας του Πόντου, ο αποχαιρετισμός δεν θα μπορούσε παρά να είναι στην γλώσσα καθημερινής επικοινωνίας τους, στην ποντιακή διάλεκτο.

Νίκος Ζουρνατζίδης: «Πόλιο, Πόλιο ντο εν αούτο ντο εποίκες μας; Ξάι κρούει σο νους οψέ το βράδον ντο έλεγα σε ΄ς σο τηλέφωνον; Να τερείς την κεντή σ' να μη διαβέντς πλαν γιατί εσύ άνθρωπος του Θεού είσαι και 'κι πρέπ’ να εφτάς την ζωήν εμούν μαύρον.

Και εσύ ντο εκλώστες είπες με;

«Έναν ημέραν εν θα διαβέν και θ΄ανασπάλτσ’ με».

Και ‘κ’ επέρασαν 15 ώρας και εσκώθες έφυ’ες και εγώ κάθουμε ατώρα γράφτω και κλαίω. Όταν έλε’α σε χάσον ατό την καϊπανάν ασό στόμας εσύ εντούνεσα σον παλαλόν και έλε’ες «άγουρός που ‘κι καπνίζ’ πα ντο άγουρος εν’; ντο δουλείαν εχ’ 'ς σα καφενεία;». ‘κι θα γλυτώντς απ' εμεν αέτς εύκολα. Τα άλλα θα λέωσ’ατα από σημά όντες ανταμούμες.

Αχ Πόλιο Πόλιο εμάτωσες την καρδία μ’. Το χωρίον 'κι θα εν ίδιον χωρίς εσέν».