Μια ανοικτή επιστολή προς τον κύριο Μητσοτάκη από τον συμπατριώτη του.

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ!

Αυτή η επιστολή μπορεί να αξιολογηθεί ως η προσωπική μου ιστορία ή ως κοινό πρόβλημα πολλών Ελλήνων που ζουν εκτός της ιστορικής τους πατρίδας - Ελλάδος.

Στην πραγματικότητα, το ερώτημα είναι ένα: γιατί όλες οι προσπάθειές μου να αποκτήσω την ελληνική υπηκοότητα είναι ανεπιτυχείς; Εδώ και πέντε χρόνια προσπαθώ να βγάλω άκρη χωρίς αποτέλεσμα, παρ’ όλο που το Προξενείο δεν αμφισβητεί την ελληνική μου καταγωγή, επιβεβαιώνεται από όλα τα έγγραφα.

AINDINOF.GIOURI.ROSIA.ITHAGENEIA

Ο Γιούρι Αϊντίνοφ,από τη Μόσχα, ο οποίος προσπαθεί να πάρει ελληνική ιθαγένεια και εδώ και πέντε χρόνια έστειλε τα έγγραφά του στο Ελληνικό Προξενείο της Μόσχας 

Στην οικογένειά μου, ξεκινώντας από τους προγόνους μου, που έφυγαν πριν από 180 χρόνια από την Τουρκία και πήγαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία, και τους γονείς μου, δεν υπήρχε κανένας άλλος εκτός από τους Έλληνες. Πριν από 5 ! (πέντε) χρόνια τα έγγραφά μου έχουν σταλεί από το Ελληνικό Προξενείο της Μόσχας στην Ελλάδα, και από τότε περιμένω χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Μετά από τρία χρόνια με ενημέρωσαν, ότι τα έγγραφά μου δεν έχουν αξιολογηθεί διότι δεν λειτουργούσε καμία αρμόδια επιτροπή στην Ελλάδα, απλά ήταν κλειστή. Στην Αθήνα η Επιτροπή του Υπουργείου Εξωτερικών εξέτασε την υπόθεσή μου. Εντυπωσιάστηκε από το γεγονός, ότι για πολλά χρόνια ήμουν εκπρόσωπος στα συνέδρια Ελλήνων συμπατριωτών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, για αρκετά χρόνια είμαι ο αρχισυντάκτης της «Ελληνικής εφημερίδας» στα ρώσικα στη Μόσχα, η οποία δημοσιεύεται με την υποστήριξη Ελληνικής Πρεσβείας στη Ρωσία. Και το γεγονός ότι τα αδέλφια μου είναι ήδη Έλληνες πολίτες.

Αλλά επειδή η Επιτροπή διαπίστωσε κάποια ανακρίβεια στα έγγραφά μου που συνέταξε το Προξενείο, τα χαρτιά έχουν σταλεί πίσω στη Μόσχα. Έλαβα πρόταση να γίνει ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ μία συνέντευξη. Και τώρα περιμένω αυτή τη "έκτακτη" συνάντηση για περισσότερο από ένα χρόνο. Εδώ υπάρχει και άλλο πρόβλημα. Η αλλαγή κυβέρνησης για μας, που απευθυνόμαστε στο Προξενείο, πάντα σημαίνει, ότι ο δρόμος πρέπει να ξεχαστεί για έξι μήνες - κανένας δεν θα ασχοληθεί, όλοι περιμένουν νέες οδηγίες. «Εάν ο Πρόξενος έχει αλλάξει στη Μόσχα, και αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά, ξεχάστε την υπόθεσή για μερικούς μήνες». Αλλά αυτό δεν είναι το πιο δυσάρεστο γεγονός. Οι «έμπειροι υποψήφιοι» για την ιθαγένεια ψιθυρίζουν στο αυτί μας: ακόμη και αν όλα είναι καλά με τα έγγραφά σας, θα τα αρνηθούν, αναφέροντας το γεγονός, ότι δεν έχετε «ελληνική νοοτροπία» - τέτοιου τύπου ”εντολές” δίνονται από το Υπουργείο προς το Προξενείο. Άχ’, αυτή η νοοτροπία! Για μας είναι ένα χαστούκι και «φτύσιμο» ταυτόχρονα. Γνωρίζω πολλούς Γεωργιανούς, Αρμένιους που έλαβαν ελληνική υπηκοότητα σε διαφορετικές περιόδους. Κατά τη συνάντηση μαζί τους θα τους ρωτήσω αν έχουν τη λεγόμενη «ελληνική νοοτροπία». Την έχω εγώ; Δεν το γνωρίζω, όμως θυμάμαι, όταν ήμασταν 17 ετών, εγώ και οι φίλοι μου, αν και δεν ξέραμε Ελληνικά, είχαμε ιδρύσει το συγκρότημα μας «Εύρικα». Ακούγαμε τα ελληνικά τραγούδια από κασετόφωνα και στη συνέχεια κάναμε συναυλίες στα ελληνικά χωριά της Γεωργίας, παίζαμε ελληνικά τραγούδια για τον λαό. Την άνοιξη του 2019 διάβασα ένα δημοσίευμα στη «Kathimerini» σχετικά με το νέο νόμο περί ιθαγένειας που ενέκρινε το κοινοβούλιο για τους μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτός ο νόμος καταργεί τους προηγούμενους, τώρα αρκούν μόνο λίγα έγγραφα, που επιβεβαιώνουν την ελληνική καταγωγή. Πανηγύρι; Αλλά κανείς δεν ακύρωσε τη γραφειοκρατία! Δεν ήμουν ικανοποιημένος από ενέργειες του προξενείου: ναι, έχει ψηφιστεί ένας καινούργιος νόμος, αλλά περιμένουμε οδηγίες από την Αθήνα για τον τρόπο εφαρμογής του. Πέρασαν περίπου έξι μήνες. Ξέρετε, κύριε Πρωθυπουργέ, μπορώ να περιμένω καί άλλα 10-20 χρόνια, γιατί για μένα, σε αντίθεση με τους φίλους μου Γεωργιανούς και Αρμένιους, η Ελλάδα δεν είναι λύση για τα προβλήματα καθημερινότητας μου. Δεν έχω τέτοια προβλήματα. Η ιθαγένεια για μένα είναι ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Και, αν θέλετε, είναι θέμα ιστορικής δικαιοσύνης. Για την ιστορία μίας χώρας 10-20 χρόνια δεν είναι τίποτα. Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα: ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΧΟΥΜΕ!

Με εκτίμηση, Γιούρι Αϊντίνοφ Μόσχα.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

«Приходите завтра»
Открытое письмо господину Мицотакису от соотечественника
Это письмо, господин Премьер-министр, Вы можете рассматривать как мою личную историю или как общую проблему многих этнических греков, проживающих за пределами своей исторической родины – Греции. Вопрос, собственно, один: почему все мои попытки получить греческое гражданство оказываются безуспешными? Этим попыткам уже пять лет. Мое греческое происхождение консульская служба не ставит под сомнение, оно подтверждено всеми документами. В моём роду, начиная от далеких предков, бежавших 180 лет назад из Турции в Российскую империю, и до родителей, никого, кроме греков, не было. Когда пять лет назад мои документы ушли из Московского консульства в Грецию, я с нетерпением стал ждать результата. А через три года мне сообщают, что все это время в Греции не работала ни одна комиссия по гражданству, они были просто закрыты. Наконец, в Афинах комиссия при Министерстве иностранных дел рассмотрела мое дело. На неё произвело впечатление то обстоятельство, что в разные годы я был делегатом нескольких конгрессов соотечественников в Афинах и Салониках, в течение нескольких лет был главным редактором русскоязычной «Греческой газеты», которую я издавал совместно с Посольством Греции в Москве. И то, что гражданами Греции являются мои родные брат и сестра. Но поскольку комиссия обнаружила некоторые неточности в оформленных консульством документах, она отправила их обратно в Москву с предложением во внеочередном порядке провести новое собеседование. И вот я жду этой «внеочередной» встречи больше года.
Проблема вот ещё в чем. Нас приучили к тому, что, если в Греции сменился кабинет министров, дорогу в консульство нужно забыть на полгода – никто тобой заниматься не будет, все ждут новых указаний и инструкций. Если в Москве сменился консул, а это происходит довольно часто, - забудь про своё потенциальное гражданство ещё на несколько месяцев. Но и это не самое грустное. Опытные соискатели гражданства шепчут тебе на ухо: даже если у тебя с документами все в порядке, они тебе откажут, сославшись на то, что у тебя нет «греческого менталитета» - такое указание дают консульствам в министерстве. Ох уж этот менталитет! Это как удар ниже пояса и плевок в душу одновременно. Я знаю многих грузин, армян, получивших в разное время греческое гражданство. При встрече с ними обязательно спрошу про их греческий менталитет. А есть ли он у меня? Я не отвечу вам на этот вопрос. Я только вспомню, что, когда нам с друзьями было 17 лет, мы, не знавшие тогда совершенно греческого языка, создали ансамбль «Эврика», мы заучивали греческие песни с магнитофонов, а потом ездили по греческим сёлам Грузии с концертами. Впрочем, Бог не дал мне музыкальных талантов, я был только ведущим. Но вот весной этого года я прочитал публикацию «Катимерини» о принятом парламентом новом законе по гражданству для выходцев из бывшего Советского Союза. Этим законом отменены прежние комиссии, теперь достаточно только нескольких документов, подтверждающих твоё греческое происхождение. Ну что – ура?! Но ведь никто не отменял бюрократию. В консульстве меня не обрадовали: да, новый закон принят, но мы ждём из Афин инструкций, как применять этот закон. Прошло ещё полгода. Вы знаете, господин Премьер-министр, я бы подождал ещё лет 10-20, ведь для меня, в отличие от моих знакомых грузин и армян, Греция – это не решение бытовых, материальных проблем. Их у меня нет. Гражданство для меня – это эмоции. Это, если хотите, вопрос исторической справедливости. А что такое для истории 10-20 лет! Одна беда: никто не обещает мне второй жизни.

Юрий Айдинов Москва.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.