Με μία συναισθηματική, συγκινητική, αλλά ταυτόχρονα και μεστή πολιτική ομιλία η Αντιγόνη Ιωαννίδου εκπαιδευτικός - συγγραφέας, φίλη και πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων, αποχαιρέτισε τον Τάσο Τερζίδη, έναν γνήσιο και ανόθευτα απόγονο προσφύγων των Ελλήνων του Πόντου, που έφυγε από τη ζωή την Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2024, στην Εκκλησία των Ταξιαρχών, στο νέο κοιμητήριο της Άνω Γλυφάδας, το μεσημέρι της Παρασκευής 1 Νοεμβρίου 2024:
Mε βαθιά οδύνη βρισκόμαστε όλοι εδώ σήμερα: η οικογένεια, συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες, γείτονες, συμπατριώτες, για να αποχαιρετίσουμε ένα δικό μας άνθρωπο, έναν αδελφό, έναν καλό φίλο, εσένα, Τάσο, τον Τάσο της καρδιάς μας.
Είναι ιερή η περίσταση που μας φέρνει εδώ και θα μιλήσω απλά, και ειλικρινά αυτή την ώρα που περνάς το σύνορο. Οι μνήμες της κοινής μας ζωής και των σχέσεών μας αναδύονται σαν μύρο που απλώνει. Να ξέρεις πως, όσο κι αν πάσχισα να θυμηθώ μέσα στις τόσες χάρες σου και κάποια σκιά που ίσως και να ξέχασα, δε βρήκα ούτε ένα σημείο σκοτεινό στα τόσα χρόνια που υπήρξαμε φίλοι, συναγωνιστές και συνοδοιπόροι.
Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν μέσα από τα όργανα του ποντιακού χώρου. Ήσουν από παλιά δραστήριο μέλος του συλλόγου Ποντίων των Σουρμένων. Πρωτοστάτησες στην ίδρυση της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Νοτίου Ελλάδος και Νήσων και υπήρξες μέλος του πρώτου διοικητικού της συμβουλίου. Πρωτοστάτησες επίσης στη δημιουργία της Ποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Παράλληλα στήριξες κάθε προσπάθεια για την ανάδειξη του Ποντιακού Ζητήματος και την διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού. Ιδιαίτερα αγωνίστηκες για την επικοινωνία μας με τους αδελφούς μας Ρωμιούς του Πόντου, που έχουν μείνει πίσω στην πατρίδα ως μη ανταλλάξιμοι. Μια νέα εποχή για τις μεταξύ μας σχέσεις ανέτειλε και με τη δική σου συνδρομή.
Καθοριστική για την τότε αλλά και για την μετέπειτα πορεία σου όπως και για την πορεία όλων μας άλλωστε, υπήρξε η φιλία σου με τον σπουδαίο πολιτικό διανοητή Μιχάλη Χαραλαμπίδη, τον άνθρωπο που έθεσε στην πολιτική του βάση το θέμα της γενοκτονίας μας, προώθησε την υπόθεση της διεθνούς της αναγνώρισης και διατύπωσε το Ποντιακό Ζήτημα. Στήριξες άοκνα τον μεγάλο αυτό αγώνα με την κάθε είδους γενναία συνδρομή σου. Γιατί υπήρξες πατριώτης, μεγάλος Έλληνας και μεγάλος Πόντιος.
Έτσι οι πατριωτικές μας σχέσεις αναβαθμίστηκαν κι έγιναν φιλικές κι αδελφικές. Συναντηθήκαμε σε εκδηλώσεις, σε συνέδρια, σε πορείες, σε διαδηλώσεις, σε αποδράσεις και σε παρακάθια, τραγουδήσαμε και χορέψαμε αδελφωμένοι με Ποντίους στην Ελλάδα, στη διασπορά, στον Πόντο. Σχέσεις που μας γέμιζαν πάντα με χαρά και περηφάνια.
Σε καιρούς νεφελώδεις σαν την εποχή μας, τότε που γύρω οι άνθρωποι εύκολα ξεστρατίζουν κι ενστερνίζονται ιδεολογήματα και αντιλήψεις της απώλειας και της φθοράς, η πνευματικότητά σου εντόπισε την Ιστορικότητα, που μέσα από διαδικασίες παραλαβής και παράδοσης νοηματοδοτεί την ύπαρξη και κατευθύνει πορείες ζωής. Έτσι λειτούργησες πάντα με συνέπεια και αίσθηση της ευθύνης σου σαν όχημα που μεταφέρει μια πολύτιμη κληρονομιά και μια παράδοση χιλιετιών. Και φυσικά, αυτόν τον πλούτο φρόντισες όχι μόνον να τον διασώσεις, αλλά και να τον στηρίξεις, να τον επαυξήσεις, να τον διαδώσεις και να τον παραδώσεις στις γενιές που ακολουθούν. Με λίγα λόγια, υπήρξες βράχος στο οικοδόμημα ενός λαού που αν και γνώρισε την προσφυγιά, τον ξεριζωμό και την καταφρόνια, κατάφερε να σταθεί όρθιος, να διατηρήσει τις ποιότητες, την αξιοπρέπεια και το αγωνιστικό του πνεύμα και να δώσει στην κοινωνία λαμπρά υποδείγματα ζωής!
Ήσουν πάντα νηφάλιος στις κρίσεις σου και οξυδερκής, μα ταυτόχρονα διαλλακτικός και καλοπροαίρετος. Σε διέκρινε η έμφυτή σου ευγένεια και αρχοντιά. Η μορφή σου ακτινοβολούσε γλυκύτητα. Φύση κατενή, όπως ο καθαρός αέρας των βουνών της πατρίδας μας κι όπως τα κρυστάλλινα νερά της. Ήσουν για όλους μας το γελαστό παιδί. Έντιμος, ευπρεπής, προσηνής και ειλικρινής δεν χρειαζόταν να καταβάλεις κανενός είδους προσπάθεια για να σκλαβώσεις τον συνομιλητή σου. Στις εντάσεις ήσουν εσύ που έβαζες τα πράγματα στη θέση τους. Ήσουν λεβέντης, Τάσο, αυτό ήσουν! Αγωνίστηκες τον καλόν αγώνα πέρα από ιδιοτέλειες και ποταπές σκοπιμότητες. Έδινες την ψυχή σου αφειδώλευτα κι έτσι κέρδισες την αγάπη και την εκτίμηση των γύρω σου. Κάρπισες «σαν τις καλοχρονιές στ’ αμπέλια», όπως λέει κι ο ποιητής κι έγραψες τη δική σου φωτεινή ιστορία.
Γεννήθηκες σε μια φτωχή προσφυγική γειτονιά του Νέου Κόσμου! Η οικογένειά σου με καταγωγή από τον Πόντο είχε έρθει στην Ελλάδα από το Γιελεντζίκ της Ρωσίας. Παιδί γονιών, που έδωσαν αγώνες σκληρούς για να αναθρέψουν κάτω από εκείνες τις συνθήκες δυο γιούς, εσένα και το Γιώργο, τον αδελφό σου, καλλιεργούσες την κοινωνικότητά σου παίζοντας με τα άλλα παιδάκια στα λασπόνερα. Αγαπούσες τα γράμματα και διακρινόσουν πάντα στο σχολείο. Βρέθηκες στη Γαλλία για σπουδές με υποτροφία. Εκεί πήρες και το διδακτορικό σου στη Χημεία και μετά δούλεψες σαν καθηγητής στα σχολεία.
Γνώρισες την Άννα, τη γλυκιά σου σύντροφο, αγαπηθήκατε και παντρευτήκατε. Καρπός της αγάπης σας ένα εκλεκτό παιδί, ο γιος σας Μάρκος!
Ασφαλώς στην πορεία ήρθαν και αδυσώπητα χτυπήματα από τη μοίρα. Το 1974, κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο ένας από τους ηρωικούς πεσόντες Έλληνες στρατιώτες ήταν κι ο νεαρός αδελφός σου! Στεφάνι δάφνης στεφάνωσε τη μνήμη του, τιμή μεγάλη για το σπίτι σας, πέρα από τον πόνο της απώλειας! Από σεμνότητα δεν συνήθιζες να αναφέρεσαι στο γεγονός.
Οι ξεχωριστές σου ικανότητες, όμως, δεν άργησαν να αναδειχτούν και στον επαγγελματικό τομέα όπου διακρίθηκες ως επιχειρηματίας. Κατά την κρίσιμη δεκαετία του ενενήντα, έδωσες δουλειά στο εργοστάσιό σου σε πολλούς αδελφούς μας νεοπρόσφυγες Ποντίους, που έπρεπε άμεσα να βιοποριστούν και να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια.
Ποτέ δεν εγκατέλειψες τον Πόντο και τους Ποντίους! Πότε σε ποντιακά παρακάθια ανά την Ελλάδα, πότε με τα ταξίδια σου στα ποντιοχώρια και στον Πόντο, σχεδόν καθημερινά για καφέ με φίλους στα στέκια της Γλυφάδας απολάμβανες το δώρο της ζεστής ανθρώπινης παρουσίας, της ανταλλαγής απόψεων, του μοιράσματος των εμπειριών, των πνευματικών αναζητήσεων. Σε καιρούς μόνωσης και εγκλεισμού στον εαυτό, η παρέα της Γλυφάδας έγραφε τη δική της ιστορία.
Πριν λίγους μήνες έφυγε από κοντά μας ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Το βράδυ εκείνο ήσουν κάτω απ’ το σπίτι του με δυο τρεις άλλους. Μου τηλεφώνησες για να μου αναγγείλεις το θλιβερό γεγονός. Ήταν για όλους μας το οδυνηρό τέλος μιας μεστής εποχής. Τώρα μας φεύγεις κι εσύ!
Αν στην αδιαπέραστη περιοχή του Επέκεινα υπάρχουν τοπία του Παραδείσου, θα μοιάζουν με τα τοπία της μακρινής πατρίδας μας. Φαντάζομαι πως ίσως τώρα θα έχετε σμίξει ξανά με την αγαπημένη σου οικογένεια και με το Μιχάλη! Θα μιλάτε τη γλώσσα μας και θα απολαμβάνετε τον ήχο της λύρας μας στα ουράνια παρακάθια. Θα πετάτε ανάλαφροι ανάμεσα στη δείσσα που σκεπάζει τα βουνά μας και θα χαίρεστε πια ελεύθεροι την πατρίδα που μας στέρησαν. Ίσως μάλιστα και να μας βλέπετε τώρα από εκεί ψηλά όλους εμάς, που ήρθαμε εδώ για να σου πούμε το στερνό αντίο με δάκρυα στα μάτια. Ο Θεός να σου χαρίσει την ανάπαυση, αδελφέ μας!
Περισσότερες λεπτομέρειες για το τελευταίο αντίο στον Τάσο Τερζίδη διαβάστε στο ακόλουθο Link
https://efxinospontos.gr/eidiseis/10818-eipan-to-teleftaio-antio-ston-taso-terzidi
