Τον Τάσο Τερζίδη, τον αθεράπευτα νοσταλγό της πατρώας Πόντιας γης, που έφυγε από τη ζωή την Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2024, αποχαιρέτισε εκ μέρους των φίλων του ο Ηλίας Χριστέας, από την Εκκλησία των Ταξιαρχών, στο νέο κοιμητήριο της Άνω Γλυφάδας, ο οποίος σε μία συγκινητική ομιλία το μεσημέρι της Παρασκευής 1 Νοεμβρίου 2024, ανέφερε:
Με σφιχτές καρδιές από τη μεγάλη θλίψη και λύπη, βρισκόμαστε εδώ για να αποχαιρετήσουμε τον εκλεκτό μας φίλο, Τάσσο. Ενδεχομένως θα συμφωνήσετε όλοι ότι αποχαιρετούμε τον Τάσσο από την ανθρώπινη του πλευρά. Και τούτο διότι οι αρετές του, η αγάπη του για όλους εμάς με την καλοσύνη της παιδικής του ψυχής, οι ιδέες του, το μόνιμο χαμόγελό του… θα παραμείνουν ως υπόδειγμα, κυρίαρχα, ανεξίτηλα σε όλη μας τη ζωή…
Βέβαια, στον Τάσσο δεν αρμόζει η θλίψη ούτε η στεναχώρια. Αρμόζει η τιμή, η υπερηφάνεια… Αγαθά που είχε κερδίσει επάξια και παγκόσμια, θα έλεγα, από τον ισχυρό χαρακτήρα του, το μεγαλείο της γεμάτης καλοσύνη ψυχής του, τις πολυεπίπεδες γνώσεις του, την προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο… Για αυτήν ειδικά γνωρίζουν οι συμπατριώτες του Πόντιοι και Μανιάτες-Κομνηνοί, κι όλοι οι Έλληνες της διασποράς…
Ο φίλος μας Τάσσος, ο γίγαντας με ψυχή μικρού αθώου παιδιού, ο άνθρωπος που είχε βιώσει στο έπακρο όλες τις κακουχίες και λύπες της ζωής, ο επιστήμονας που έδωσε μάχες για εθνικά θέματα ως Πόντιος Έλληνας, ο φίλος με το παντοτινό χαμόγελο και τα ευγενή πειράγματα για καθέναν, δυστυχώς εγκατέλειψε τα εγκόσμια…
«Έφυγε» ταλαιπωρημένος, χτυπημένος από την ακαταμάχητη ασθένεια, δίνοντας πολύχρονη, αξιοπρεπή αλλά άνιση μάχη, που δυστυχώς όμως κανείς ως τώρα δεν έχει βγει νικητής…
Ο Τάσσος μετακόμισε στον άλλο κόσμο, λυτρώνοντας τον εαυτό του και απλώνοντας στεναχώρια και θλίψη στην οικογένεια του και στους πάμπολλους φίλους του - σε όλο τον κόσμο. Τάσσο! Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που μας στεναχώρησες, καθώς όλοι εμείς που ήμασταν τριγύρω σου ως τις τελευταίες ώρες πιστεύαμε ότι και αυτή τη φορά θα βγεις νικητής, όπως πάντα, και από αυτή την περιπέτεια.
Άλλωστε, όλη σου η ζωή ήταν διαρκείς αγώνες… Στη ζωή, στις σπουδές, στον επαγγελματικό σου χώρο, σε δύσκολα εθνικά ζητήματα… Όμως έβγαινες πάντα νικητής και μάλιστα με χαμόγελο… με μεγαλύτερο κουράγιο και δύναμη για τη συνέχεια. Η ζωή συνεχίζεται, έλεγες…
Τάσσο, αγαπημένε μας… ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΕΣ… Κατάφερες να φτάσεις λίγο πριν το τέλος μιας παραλίγο νίκης, με υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια και δύναμη ψυχής…
Παιδί Ποντίων μεταναστών από τη Ρωσία – κυνηγημένοι από το καθεστώς, οι γονείς του εγκαταστάθηκαν αρχικά στις παράγκες του Δουργουτίου… κάτι που ο Τάσσος ανέφερε συχνά γελώντας, σαν τις πιο ευχάριστες στιγμές και μέρες της ζωής του…
Από 8 χρονών στη βιοπάλη – βοηθός σερβιτόρος στην ταβέρνα του θείου του μαζί με τον αδελφό του, Γιώργο… Τον άτυχο Γιώργο, άριστο των αρίστων ως μαθητή, που έπεσε ηρωικά στην Κύπρο, προασπιζόμενος τα εκεί ελληνο-κυπριακά εδάφη… Ήταν μόλις 20 χρόνων…
Αυτό κλόνισε την οικογένεια μια ακόμη φορά… Όταν ο Τάσσος είχε ξεκινήσει ήδη μια διεθνή καριέρα… στο Παρίσι… Επέστρεψε αναγκαστικά.
Με τις οικονομίες του ως εργαζόμενος μαθητής, έμαθε εδώ γαλλικά. Πήγε στη Γαλλία άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σπούδασε Οργανική Χημεία στη Dijon και συνέχισε στο Παρίσι, αποφοιτώντας με την ύψιστη διάκριση (PhD Organic Chemistry στο Université de Paris-6 Jussieu)…
Εδώ, στη διάρκεια των σπουδών, γνώρισε και τη μετέπειτα εκπληκτική σύζυγό του, Άννα-Κλαίρη, και παρέμειναν μαζί 50 χρόνια, ως προχθές το πρωί.
Καρπός τους, στην Ελλάδα, όπου επέστρεψαν με την απώλεια του Γιώργου στην Κύπρο, ο 28χρονος σήμερα Μάρκος, που «ξεπέρασε» τον πατέρα του σε πολλά θέματα…
Κύριο μέλημα ήταν οι γονείς, που ο Τάσσος είχε μαζί του, καθώς επαγγελματικά ανερχόταν μέρα με τη μέρα… αποποιούμενος τον τίτλο βοηθού καθηγητή στο ΕΜΠ… μπαίνοντας με δειλά βήματα σε μια πρότυπη εταιρεία πλαστικών που έφτασε να απασχολεί περί τα 100 άτομα…
Στις «ανακαλύψεις» του περιλαμβάνονται τα οικιακά πλαστικά σκεύη μιας χρήσης, που δεν προλάβαινε… να καλύψει τις παραγγελίες από το 1977... Έκτοτε και ως σήμερα ασχολείτο με κατασκευές ειδικών πλαστικών υψηλής τεχνολογίας ένδυσης – για τις πιο διάσημες βιομηχανίες του κόσμου…
Ο Τάσσος διάβαζε παντού και τα πάντα! Κυρίως όμως ιστορικά θέματα – ως Πόντιος, βυζαντινή, αρχαία και σύγχρονη ιστορία…
Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της αναγνώρισης των γενοκτονιών των Ελλήνων του Πόντου…
Άριστος γνώστης του κρασιού – με ειδικές σπουδές ως χημικός… αλλά ουδέποτε έπινε, ούτε κοινωνικά…
Φίλτατε Τάσσο, μας στεναχώρησες και μάλιστα πολύ άσχημα… Για πρώτη και τελευταία φορά…
Θα σε θυμόμαστε με την αγάπη που μας περιέβαλες, τον καλό σου λόγο για όλους, την «ανθρωπιά» σου, το κουράγιο σου μέχρι να λυγίσεις από τον άνανδρο, ύπουλο εχθρό…
Και είχες πολλά να δώσεις ακόμη… Δεν πρόλαβες να ξεκουραστείς στην επίγεια παρουσία σου, τώρα θα αναπαύεσαι αιώνια στη νέα σου ουράνια κατοικία…
Εκεί θα βρεις και πάλι τους γονείς σου αλλά και τον Γιώργο που τόσο νωρίς στερηθήκατε….
Στην εκπληκτική σύζυγό σου, στήριγμά σου εδώ και 50 χρόνια, Άννα-Κλαίρη, και στον εξαιρετικό γιο σου Μάρκο, περήφανος για αυτούς, συλλυπητήρια… κουράγιο και καλή δύναμη.
Καλό σου ταξίδι, φίλτατε, εκλεκτέ Τάσσο.
Περισσότερες λεπτομέρειες για το τελευταίο αντίο στον Τάσο Τερζίδη διαβάστε στο ακόλουθο Link
https://efxinospontos.gr/eidiseis/10818-eipan-to-teleftaio-antio-ston-taso-terzidi
