Οι Έλληνες του Πόντου, του Καρς Αντικαυκάσου, του Καυκάσου, της Ουκρανίας και της ΕΣΣΔ, θύματα (1918 - 1949) των πολιτικών σκοπιμοτήτων και παιχνιδιών των ιθυνόντων Ελλήνων της κυβέρνησης της μητροπολιτικής Ελλάδας και του Πόντου για τα συμφέροντα ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών.

Οι ιστοριογράφοι, ιστορικοί, συγγραφείς, επιστήμονες, πολιτικοί, κ.ά, Πόντιοι και μη, αποενοχοποιηούν την Ελλαδική Κυβέρνηση και την πολιτική, την οικονομική και την θρησκευτική ηγεσία του Πόντου και επιρρίπτουν ευθύνες μόνο στους ξένους παράγοντες. Συσκοτίζουν εκείνα τα γεγονότα με πολιτικές σκοπιμότητες που συντελέστηκαν σε βάρος του ανυποψίαστου Ελληνικού Ποντιακού λαού, που τράβηξε τα πάνδεινα.

Η ως άνω τακτική των ιθυνόντων έχει σαν σκοπό τον αποπροσανατολισμό, που αποκρύπτει ιδεολογικοπολιτική σκοπιμότητα, για να μπορέσουν να κανιβαλίσουν ανεμπόδιστα την αλήθεια.

Οι επιφανειακές αναλύσεις τους δεν βοηθούν στην προσέγγιση της αλήθειας για το Ποντιακό ζήτημα και για τους χιλιάδες νεκρούς Έλληνες: Του Πόντου, του Καρς Αντικαυκάσου, του Καυκάσου, της Ουκρανίας και της Σοβιετικής Ένωσης που ζητούν δικαίωση.

Ενώ οι επαΐοντες Έλληνες της Ελλάδας και του Πόντου συνέργησαν με τους ανεύθυνους χειρισμούς τους στον αποδεκατισμό των προσφύγων Ελλήνων Ποντίων, τώρα οι σύγχρονοι κληρονόμοι της πολιτικής αυτής μετατοπίζουν σκόπιμα το Ποντιακό ζήτημα στο ιδεολογικό πολιτικό μέτωπο της αντιπαράθεσης, στο επίπεδο του αντι - Λενινισμού και αντι-Σταλινισμού, της θεωρίας των δύο άκρων και της εξίσωσης των Λένιν - Στάλιν με τους Χίτλερ και Κεμάλ Ατατούρκ και του φασισμού με τον σοσιαλισμό, για να αποφύγουν να δώσουν ιστορικές εξηγήσεις για τις ενέργειες τους, που είναι κύριες αιτίες της συμφοράς των Ποντίων, όπως οι πέντε παρακάτω περιπτώσεις:

1). Ο Πόντος δόθηκε «μπαξίσι» στους Τούρκους από ανεύθυνους χειρισμούς των ιθυνόντων, της κυβέρνησης Βενιζέλου, του Μητροπολίτη Χρύσανθου, των Οργάνων της Εθνοσυνέλευσης και του Εθνικού Συμβουλίου των Ποντίων του Βατούμ.

Ασκείται κριτική στον Μητροπολίτη Χρύσανθο από τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης για τους χειρισμούς του, όσο αφορά το ζήτημα του Πόντου και την μετανάστευση των Καρσλήδων στην Ελλάδα. Αυτό προκύπτει από την μελέτη των πρακτικών των συνεδριάσεων του Εθνικού Συμβουλίου των Ελλήνων του Πόντου-Βατούμ και Καρς Αντικαυκάσου. Ιδιαίτερα από τα πρακτικά της σ. 171 της συνεδρίασης στις 28/11-5-1920, καθώς και από τα αρχεία της Κυβέρνησης του Ε. Βενιζέλου, τα απομνημονεύματα του Θ. Θεοφύλακτου, Γιάννη Καλτζίδη, της εφημερίδας Ελεύθερος Πόντος όργανο της εθνοσυνέλευσης του Πόντου, κ.ά. πηγών. Εκεί, γίνεται η διαπίστωση, ότι ο Χρύσανθος ενεργούσε μόνος του, χωρίς τη γνώση και τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου των Ελλήνων του Πόντου.

Μεγάλη ευθύνη φέρουν τα όργανα της Εθνοσυνέλευσης και του Εθνικού Συμβουλίου των Ποντίων του Βατούμ, ενώ όλες διπλωματικές ενέργειες ναυάγησαν, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στην Ελλαδική Κυβέρνηση και στους «Δυτικούς προστάτες». Δεν μπόρεσαν έγκαιρα πριν την φυγή του λαού, να ακολουθήσουν σε μια τέτοια έκτακτη κατάσταση για τον Πόντο, έστω μια αστική επαναστατική πειθαρχημένη γραμμή, όπως έπραξε η αστική ηγεσία του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων το 1821 και να συνεργάζονταν με τους μπολσεβίκους. Περιμένανε για τη λύση του ζητήματος του Πόντου τον από μηχανής Θεό, χάνοντας πολύτιμο χρόνο για οργάνωση και ένοπλη δράση των Ελλήνων Ποντίων.

Η Εθνοσυνέλευση των Ποντίων του Βατούμ εξακολουθούσε και έτρεφε αυταπάτες, παρ’ ότι ο Βενιζέλος με σαφείς φράσεις έδωσε να καταλάβουν στον Θ. Θεοφύλακτο εκπρόσωπο του Εθνικού Συμβουλίου Ποντίων Ρωσίας Βατούμ και στον Αρχιμανδρίτη Πανάρετο Τοπαλίδη από το Αικατερινοντάρ, εκπρόσωπο της οργάνωσης της περιφερείας του Κουμπάν, όταν τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του τον Μάρτιο του 1920 στην Ελλάδα, ότι για την ανεξαρτησία του Πόντου να μην τρέφουν καμιά ελπίδα και ενημέρωνε με τηλεγράφημα το Εθνικό Συμβούλιο, ότι το ζήτημα του Πόντου ναυάγησε. Και ενώ όλες διπλωματικές ενέργειες ναυάγησαν, οι ιθύνοντες του Πόντου εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στην Ελλαδική Κυβέρνηση και στους «Δυτικούς προστάτες» και είδαμε τα αποτελέσματα. Προτάθηκε από τον Β. Ιωαννίδη τη λύση του Ζητήματος του Πόντου να την αναθέσουν εν λευκώ στις 28/5-6-1920 στον Βενιζέλο και την Ελληνική Κυβέρνηση. Η πρόταση ψηφίστηκε ομόφωνα από τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης.

Η ασταθής και αντιφατική στάση της πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής ηγεσίας του Πόντου και της Ελλάδας, συντέλεσε στη μη οργάνωση του Ποντιακού Ελληνισμού, σε κατεύθυνση απελευθερωτικού επαναστατικού αγώνα.

Οι διαφορετικές απόψεις των πολλών Ελλήνων Ποντίων ηγητόρων, για το ζήτημα του Πόντου διίστανται. Ο Χρύσανθος επιδίωκε Ομόσπονδο κράτος με τους Τούρκους του Πόντου. Το Εθνικό Συμβούλιο των Ποντίων Γεωργίας αρχικά ήθελε προσάρτηση του Πόντου με την Ελλάδα και αργότερα άλλαξε θέση και ζητούσε Ανεξάρτητο Πόντο. Ο Ε. Βενιζέλος ήθελε Ομόσπονδο κράτος με τους Αρμενίους. Οι Πόντιοι που ζούσαν στην Ευρώπη ήθελαν Δημοκρατία του Πόντου υπό την προστασία της Ρωσίας. Ο Κ. Γ. Κωνσταντινίδης και Οικονόμου, αντίστοιχα από την Μασσαλία και το Παρίσι ήταν υπέρ της απελευθέρωσης του Πόντου. Κάτω από αυτήν την πανσπερμία απόψεων των διαφόρων Ποντιακών ομάδων, ψάχνανε μετά, να βρουν αξιόπιστους πολιτικούς συμμάχους, να στηρίξουν την «ανεξαρτησία του Πόντου», προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη ρευστή κατάσταση που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Ήταν πλέον αργά για την οργάνωση του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα. Χάθηκε ο πολύτιμος χρόνος και ο Πόντος δόθηκε μπαξίσι στην Τουρκία, κάτω από τις αντιφατικές τακτικές της ηγεσίας. Έτσι δημιουργήθηκε πανικός και έξοδος του πληθυσμού από τα πατρώα εδάφη.

Με την Γενοκτονία και τον Ξεριζωμό των παππούδων και των γονιών μας από τις προγονικές πατρίδες τους και την εξαφάνιση ενός πανάρχαιου Ελληνοποντιακού Πολιτισμού, έκλεισε άδοξα χωρίς να πέσει τουφεκιά, ένα κεφάλαιο τρισχιλιόχρονης και πλέον ιστορίας του Ελληνισμού. Οι Έλληνες αρχηγοί της πρωτεύουσας του Πόντου αναγκάστηκαν να φύγουν και ο λαός έμεινε με τα όπλα στα χέρια, εκτεθειμένος στην Τουρκική προέλαση, δίχως οδηγίες, δίχως αρχηγούς και πρόγραμμα ενεργειών.

2.)Στην προσφυγιά και στον αποδεκατισμό μέσα σε τρία χρόνια (1918 - 1921) ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού 50.000 περίπου (σε σύνολο πληθυσμού 80.000 πριν την έξοδο από το Καρς) Ελλήνων Ποντίων του Καρς Αντικαυκάσου.

Ο Χρύσανθος με επιστολή του τον Μάρτιο του 1919 αρχικά και μετέπειτα με την συνάντησή του στις 18 Μαρτίου του 1920 με τον Βενιζέλο, τον συμβούλευσε να μη δεχθεί την μετανάστευση των Ελλήνων Καρσλήδων στην Ελλάδα, καθώς απώλεσαν την εθνικήν συνείδησιν, την γλώσσαν των και είναι Μπολσεβίκοι. Το Εθνικό Συμβούλιο των Ελλήνων του Πόντου του Βατούμ, για την καλύτερη αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος εξέλεξε στις 5/18 Απριλίου 1920, μια διμελή επιτροπή την οποία αποτελούσαν ο Λεωνίδας Ιασονίδης και ο Αχιλλέας Λαζαρίδης. Η επιτροπή αναχώρησε από το Βατούμ στις 10 Απριλίου 1920 και έφτασε στο Καρς. Αφού ενημερώθηκε από τον δάσκαλο Στυλιανό Παυλίδη, Πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου των Ελλήνων της Αρμενίας και τον δάσκαλο Γιάννη Καλτζίδη, αξιωματικό της Μεραρχίας των Ελλήνων του Καυκάσου για την προστασία των πληθυσμών της περιοχής από τις επιθέσεις αλλόφυλων στοιχείων, στην συνέχεια επισκέφθηκε τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Είδε την οικτρή κατάσταση των Καρσλήδων, και παρ΄ ότι ήταν αντίθετη με την μετανάστευση, γιατί η φυγή δεν έδινε λύση στο ζήτημα του Πόντου, αποφάσισε:

Να ενημερώσει το Εθνικό Συμβούλιο των Ελλήνων Ποντίων, Να ζητήσει από τα αρμόδια πολιτικά όργανα της Ελληνικής Αποστολής που βρίσκονταν στην Γεωργία την άμεση προώθησή των Ελλήνων Καρσλήδων στην Ελλάδα.

Να ζητήσει από την Ελληνική Κυβέρνηση και τον Έλληνα Πρωθυπουργό Ε. Βενιζέλο να προωθήσει το θέμα των προσφύγων Καρσλήδων μέσω του γιατρού Θεοφύλακτου Θεοφυλάκτου, εκπροσώπου του Εθνικού Συμβουλίου Ποντίων Ρωσίας με έδρα το Βατούμ, ο οποίος εκείνη την περίοδο το Μάρτιο 1920 βρίσκονταν στην Αθήνα. Παράτεινε την παραμονή του στην Ελλάδα, ώσπου να επιστρέψει ο Βενιζέλος από το εξωτερικό για να τον ενημερώσει. Όμως την προσπάθεια του Εθνικό Συμβουλίου των Ελλήνων του Πόντου και του Θεοφύλακτου Θεοφυλάκτου δεν την υιοθετούσε ο Χρύσανθος, ο οποίος ήταν αντίθετος στην μετανάστευση των Ελλήνων Καρσλήδων στην Ελλάδα, για τους λόγους που αναφέρω.

Στην παρέμβασή του ο Λεωνίδας Ιασονίδης στην Εθνοσυνέλευση κατηγορεί το έργο της Ελληνικής Αποστολής Περίθαλψης (Μίσσας) αναφέροντας τα εξής: Γραφειοκρατία, υποβιβασμός των βοηθουμένων εις ζητιάνους, βάναυσος συμπεριφορά, βοηθήματα ανεπαρκέστατα, έξοδα προσωπικού τεράστια, απουσία ιατρικής περιθάλψεως, τραγελαφικές ταλαιπωρήσεις-είναι ο απολογισμός της δράσεως της Αποστολής εις Καύκασο υπό τον Πολεμαρχάκην.

Ο Λεωνίδας Ιασωνίδης, θεωρεί τα μέλη της Ελληνικής Αποστολής, ως τους κύριους υπεύθυνους για την συμφορά των Καρσλήδων, κυρίως επειδή: προκάλεσαν τη μετανάστευση χωρίς όμως να έχουν τις δυνατότητες και τα μέσα να την ολοκληρώσουν αποτελεσματικά. Ενώ δεν υπήρχε άμεσος λόγος να μεταναστεύσουν. Αφού οι πρόσφυγες είχαν στρατοπεδεύσει στο Καρς και Βατούμ, δεν φρόντισαν να τους προωθήσουν έγκαιρα στην Ελλάδα. Έμειναν αδικαιολόγητα πολλούς μήνες νηστικοί, άστεγοι, χωρίς ένδυση, υγειονομική περίθαλψη και εκτεθειμένοι στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Με βάση τα λεγόμενα του Γ. Τηλικίδη Επιθεωρητή των Δημοτικών Σχολείων της Ελληνικής Κοινότητας του Καρς και Πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου των Ελλήνων του Καρς Αντικαυκάσου και τoυ δάσκαλου Γ. Γρ. Γρηγοριάδη, κ.ά. που έζησαν τα θλιβερά γεγονότα από κοντά, από τις 80.000 κατοίκους που είχε περίπου το Καρς Αντικαυκάσου πριν την έξοδο για την προσφυγιά, από το Βατούμ στα απολυμαντήρια της Πλάζ Αρετσού Καλαμαριάς την περίοδο των ετών 1918-1921, μεταφέρθηκαν 52.878 Έλληνες.

Από αυτούς, οι 45.000 ήταν Καρσλήδες. Στα απολυμαντήρια της Καλαμαριάς όμως πέθαναν γύρω στις 20.000 - 22.000 και το ένα 1/3 πέθανε στα παράλια της Γεωργίας, περιμένοντας τα πλοία που θα τους μετέφεραν στην Ελλάδα», όπως αναφέρει ο Α. Διαμαντόπουλος στο βιβλίο του, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΣΤΟ ΚΑΡΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΙΛΚΙΣ στην σελίδα 51.

Αποδεκατίστηκαν σχεδόν τα 2/3 (50.000) του πληθυσμού των Ελλήνων Ποντίων του Καρς Αντικαυκάσου. Το νούμερο των 50.000 νεκρών φαίνεται να είναι υπερβολικό, αλλά σύμφωνα με τα στοιχεία που δίδονται, εκεί γύρω προσδιορίζονται οι νεκροί.

Γιατί δεν υπήρχε οργανωμένη και ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική από την Ελλάδα, για υγειονομική περίθαλψη, στέγαση, διατροφή και ένδυση. Δεν είναι γνωστό όμως, πόσοι Καρσλήδες παρέμειναν στην Ρωσία και σ’ άλλες περιοχές και πόσοι άλλοι πέθαναν σε άλλα κέντρα υποδοχής, όπως της Μακρονήσου, του Πειραιά και άλλων περιοχών. Ο Ριζοσπάστης αναφέρει, στις 8-12-1923 γενικά, ότι στην Μακρόνησο πέθαναν περίπου 40.000 Έλληνες πρόσφυγες την περίοδο 1922 - 1923.

Σχετικές αναφορές για την απάνθρωπη εξαθλίωση και τους μαζικούς θανάτους των Καρσλήδων βρίσκουμε στα παρακάτω χειρόγραφα απομνημονεύματα του Έλληνα Καρσλή Γιάννη Καλτζίδη Ο Ελληνισμός του Καυκάσου και οι περιπέτειές του, στα συγγράμματα των ιστορικών ερευνητών και συγγραφέων και όχι μόνο: Θ. Θεοφυλάκτου Γύρω στην άσβεστη φλόγα σ.277.Γ)20 Αθήνα 31-3-1920, Σ. Μαυρογένη Το Κυβερνείον Καρς του Αντικαυκάσου σ.(141, 142), Γ. Κορδάτου, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 13ο τόμος σελίδα 523, Κ. Φωτιάδη συνοπτικός τόμος Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ σ.(211-213), Χ. Σαμουηλίδη Το χρονικό του Καρς σ.(209, 210, 219, 220, 221 και 222), Ι. Καζταρίδη Η Έξοδος των Ελλήνων του Καρς της Αρμενίας 1919-21 σ. 91, Χ. Τσιρκινίδης Το κόκκινο ποτάμι… Η τραγωδία του Ελληνισμού της Ανατολής 1908- 1923 σ. 282.

3).Στον αποδεκατισμό και στην προσφυγιά του πληθυσμού των Ελλήνων της Ουκρανίας (Οδησσού, Κριμαίας και περιχώρων), συνέπεια της εισβολής του εκστρατευτικού Ελληνικού σώματος από το Δεκέμβριο του 1918 μέχρι την αποχώρηση τους την 6η Απριλίου του 1919 από τα εδάφη Ουκρανίας.

Ο ελληνικός πληθυσμός της Σοβιετικής Ρωσίας, στη συντριπτική πλειοψηφία, καταδίκασε την επέμβαση ως εγκληματική πράξη, που δεν είχε κανένα ηθικό έρεισμα, η συμμετοχή των 25.000 Ελλήνων στρατιωτών στην τυχοδιωκτική εκστρατεία κατά της νεαρής σοβιετικής εξουσίας.

Τι αναφέρει σχετικά ο Πόντιος Έλληνας διανοούμενος ο Σταύρος Κανονίδης, αυτόπτης μάρτυρας της περιόδου εκείνης για τα γεγονότα 1921, εξασκεί κριτική στην στάση της κυβέρνησης του Βενιζέλου, ως εξής: Δεν πρέπει να λησμονήσει η ελληνική κοινή γνώμη, ότι η στάσις του ελληνικού βασιλείου απέναντι της Δημοκρατίας των Σοβιέτ, ευθύς εξ αρχής υπήρξεν εξαιρετικώς κακόπιστος και άστοχος. Μία από τας απαισιωτέρας πράξεις της βενιζελικής κυριαρχίας, υπήρξεν η εκστρατεία της Νοτίου Ρωσίας, εις την οποίαν δια πρώτην φοράν καθ΄ όλην την ελληνικήν ιστορίαν, τα ελληνικά όπλα εχρησιμοποιήθησαν προς εξυπηρέτησιν ξένων ποταπών συμφερόντων και προς εκβιασμόν της θελήσεως ενός λαού επιζητούντος την πολιτικήν και οικονομικήν του απελευθέρωσιν…

Παρ΄ όλες τις εγγυήσεις που προσέφεραν οι μπολσεβίκοι στους Έλληνες για την παραμονή τους στην Σοβιετική Ουκρανία και Ρωσία, οι πρόσφυγες από την Ουκρανία: την Οδησσό, την Κριμαία και τα περίχωρα ακολούθησαν από φόβο που καλλιεργείτο σκόπιμα, την φυγή του ελληνικού εκστρατευτικού στρατιωτικού σώματος στις 6 Απρίλιο του 1919.

Ήταν το τραγικό αποτέλεσμα της σύμπραξης του ελληνικού στρατού στην αποτυχημένη εμπλοκή των «συμμάχων» και ειδικότερα της Γαλλίας στα γεγονότα του ρωσικού εμφυλίου, στην περιοχή της Ουκρανίας. Η πολιτική απόφαση της διαχείρισης του προβλήματος των προσφύγων της Οδησσού, της Κριμαίας και περιχώρων από την κυβέρνηση Βενιζέλου, τους θεώρησε ανεπιθύμητους στην Ελλάδα, μετά την εκστρατεία της Ουκρανίας το 1919. Έτσι αναγκάστηκαν πολλοί πρόσφυγες να επιστρέψουν στην Ουκρανία με τα κάρα, ύστερα από ένα ταξίδι πολλών ημερών, με πολλές ταλαιπωρίες και πολλούς θανάτους.

4).Στην ανάπτυξη έντονης αντισοβιετικής υπονομευτικής δραστηριότητας τα έτη (1931-1938) από την ελληνική αντικατασκοπεία, με συνεργάτες κουλάκους, επιχειρηματίες, παπάδες, κ.ά., παρασέρνοντας και ανυποψίαστους Έλληνες πολίτες που δεν είχαν κανένα συμφέρον να πλεχτούν σε άνομες πράξεις, σε βάρος της ΕΣΣΔ.

Οι ιθύνοντες Έλληνες της Ελλάδας και της Σοβιετικής Ένωσης προκειμένου να εκπληρώνουν τις επιθυμίες της αγγλικής, γερμανικής και ιαπωνικής αντικατασκοπείας, συνέργησαν στην ανάπτυξη της Ελληνικής αντικατασκοπίας και της έντονης εθνικιστικής αντεπαναστατικής δραστηριότητας, βασισμένη στο αντισοβιετικό στρώμα (κουλάκων, καπνοπαραγωγών, πρώην εμπόρων, μαυραγοριτών, λαθρεμπόρων συναλλάγματος) που υπήρχε ανάμεσα στον ελληνικό πληθυσμό της ΕΣΣΔ.

Ένα καθοριστικό στοιχείο στο αντισοβιετικό μένος των Ελλήνων Ποντίων της Σοβιετικής Ένωσης έπαιξε η κρατικοποίηση των περιουσιών των πλουσίων από τους Μπολσεβίκους. Επόμενο ήταν, στην τακτική αυτή της πολιτικής και των ενεργειών της ελληνικής αντικατασκοπείας, εν’ όψη μάλιστα της εξάπλωσης της ναζιστικής φασιστικής μιλιταριστικής Γερμανίας στην Ευρώπη, να αντιδράσουν οι Μπολσεβίκοι με: Συλλήψεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις, εκτοπίσεις στην Σιβηρία, στο Ουζμπεκιστάν, Καζαχστάν, Κιργιζία, κ.ά.. Να επηρεαστούν από την αντισοβιετική προπαγάνδα και να την πληρώσουν μέσα σ’ αυτήν την αναταραχή - αναμπαπούλα που επικρατούσε και αθώοι Έλληνες που δεν είχαν κανένα συμφέρον όπως προαναφέρω να εναντιωθούν στο Σοβιετικό καθεστώς, όπως οι κουλάκοι και άλλοι μεγάλοι επιχειρηματίες, που δεσμεύτηκε η περιουσία τους από τους μπολσεβίκους Οι ιμπεριαλιστές δυνάμεις στόχο είχαν να αποτρέψουν τους πολίτες στην ΕΣΣΔ από κάθε επηρεασμό ριζοσπαστικοποίησης, να δεχθούν ιδέες και αξίες του σοσιαλισμού και να διαλύσουν την ΕΣΣΔ για να καταλάβουν ανεμπόδιστα τις πλουτοπαραγωγικές πηγές στην γεωπολιτική περιοχή. Έτσι, βρέθηκαν θύματα και Έλληνες της προπαγάνδας των ξένων ταξικών συμφερόντων και των ντόπιων νοσταλγών της παλινόρθωσης του καπιταλισμού.

5)Στην στρατολόγηση από την Ελληνική αντικατασκοπία (1941 - 1944) αντισοβιετικών Ελλήνων (κουλάκων, μεγάλων καπνοπαραγωγών, μαυραγοριτών, λαθρεμπόρων που παράνομα κατείχαν και διακινούσαν ξένο συνάλλαγμα σε βάρος της οικονομίας της Σ.Ε., επιχειρηματιών που ασχολήθηκαν με το μαύρο εμπόριο και την ελαφρά βιομηχανία, κ.ά. στην κατοχή, όταν ο σοβιετικός λαός έχυνε το αίμα του για να διώξει τον εισβολέα κατακτητή, αυτοί θησαύριζαν), για την επάνδρωση της φασιστικής ναζιστικής οργάνωσης της 5ης φάλαγγας, με στόχο την εξόντωση του κόκκινου στρατού, του σοβιετικού λαού και την διάλυση ΕΣΣΔ. Η αντικατασκοπία συνεχίστηκε καθ’ όλη την περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, αλλά ιδιαίτερα την περίοδο 1931 - 1945 που αναπτύσσονταν ο φασισμός και ο ναζισμός στην Ευρώπη και κατά την επιβολή το 1946 - 1949 του ψυχρού πολέμου από τον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ σε βάρος της ΕΣΣΔ, βασισμένη στην απειλή της χρήσης της ατομικής βόμβας, που δημιουργούσε αντιπαράθεση μεταξύ των δυο ιδεολογικών πολιτικών ταξικών συνασπισμών. Ποιος λοιπόν φταίει στην προκειμένη περίπτωση για την αρνητική εξέλιξη σε βάρος των Ελλήνων της περιοχής; Όταν οι ηγεσίες των Ελλήνων εντεύθεν και εκείθεν του Αιγαίου εχθρεύονταν τους Μπολσεβίκους και εναπόθεσαν την λύση του Ποντιακού Ζητήματος και τις ελπίδες τους στους Δυτικούς «προστάτες» και είδαμε τα αποτελέσματα.

Η ιστορία των Ελλήνων προσφύγων των παραπάνω πέντε περιπτώσεων δεν έτυχε ιδιαίτερης προσοχής από την ελληνική ιστοριογραφία και δεν αποτέλεσε ποτέ σημαντικό κεφάλαιο της συλλογικής προσφυγικής μνήμης. Για να καλύψουν ευθύνες ιθυνόντων, προσανατόλισαν την προπαγάνδα τους στις Σταλινικές «συλλήψεις, φυλακίσεις και εκτοπίσεις», για να θολώσουν την ιστορική πραγματικότητα. Κατηγορούμε τους Νεότουρκους του Κεμάλ για τις λευκές πορείες θανάτου χιλιάδων Ποντίων, μέσα από τις εξαντλητικές πορείες, δυσμενείς καιρικές συνθήκες και κακοτράχαλους δρόμους πολλών χιλιομέτρων, από τα παράλια του «Ευξείνου Πόντου» στα ενδότερα της Τουρκίας, σε στρατόπεδα της Σεβάστειας (Σίβας) και σε άλλες περιοχές.

Σε τι λοιπόν διαφέρει η Γενοκτόνος συμπεριφορά των αστών Κεμαλιστών από εκείνη των αστών Ελλήνων ιθυνόντων του Πόντου και της Ελλάδας, που ήταν υπαίτιοι για τους μαζικούς θανάτους, εξαιτίας των πολιτικών σκόπιμων-ανεύθυνων χειρισμών τους; Γιατί αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα το έχουν θάψει και δεν το έχουν προβάλει δημόσια μέχρι σήμερα, για να ενημερωθεί ο κόσμος; Προκειμένου οι ιθύνοντες εντεύθεν και εκείθεν του Αιγαίου να αποποιηθούν τις ευθύνες τους, εφεύραν μετά το επιχείρημα, ότι επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί κακοποιήθηκαν. Αυτή θεωρία δεν ευσταθεί, δεν συνάδει με την λογική και την πραγματικότητα. Είναι μια απάτη συγκινησιακή για τους καλοκάγαθους θρήσκους ποντίους, που δεν τους αφήνει να δουν με ώριμη σκέψη τι συμφέροντα κρύβονται πίσω απ’ αυτό το επιχείρημα.

Θεσσαλονίκη 19-5-2020

Με Πατριωτικούς Ταξικούς Χαιρετισμούς

Ο ανιστόρητος Κώστας Χάρης