Γνώρισα το Νίκο Σπυριδόπουλο το χειμώνα του 1974 στο κέντρο Κορτσόπο της Καλλιθέας στην Αθήνα συνοδεύοντας στη λύρα τον Χρύσανθο. Στην συνέχεια κατέβηκε ο Γώγος. Στο διάστημα αυτό υπήρξαμε για ένα διάστημα και συγκάτοικοι και μαζί τον Ευθύμη Ευθυμιάδη ήμασταν ένα αχώριστο τρίο με ατέλειωτες ιστορίες. Ήταν ξάδελφος του αδελφικού μου φίλου Μιλτιάδη Σπυριδόπουλου που χορεύαμε τότε μαζί.
Ο Νίκος Σπυριδόπουλος γεννήθηκε στα Πεύκα Αλεξανδρούπολης, ένα χωριό αθεράπευτα σανταίικο! Γαλουχημένος με αυτούς τους ήχους, και λόγω της φύσης του, χάιδευε τη λύρα τόσο απαλά, όσο ελάχιστοι. Τον έφερα και δύο φορές στην Φραγκφούρτη για το σύλλογο, αλλά και για το φεστιβάλ το 1985. Όλοι οι λυράρηδες για τον Νίκο ήταν καλούτσικοι, μόνο ο Γώγος ήταν καλός. Ο Νίκος είχε αστείρευτο χιούμορ όπως συμβαίνει με πολλούς Πόντιους. Ένα περιστατικό από τα πιο αντιπροσωπευτικά του.
Ο Κωστίκας Τσακαλίδης σ’ έναν από τους δίσκους του πήρε το Νίκο να του παίξει ένα σκοπό της Κρώμνης. Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος τον αγόρασα και όταν μ’ επισκέφθηκε ο Νίκος έβαλα το τραγούδι που παίζει ο ίδιος. Αυτός όμως έπαιζε ζωντανά και δεν άκουγε τη μουσική, οπότε μου λέει: βγάλτον αυτόν, χουζάρ παίζει. Εγώ τον επέμεινα πάλι, αλλά αυτός τίποτε, κατηγορούσε τον λυράρη του δίσκου. Όταν αντιλήφθηκε ότι είναι ο ίδιος ο λυράρης του δίσκου μου λέει: Μμμμμμμήπως είναι ο Γώγος!!!
Ο Νίκος είναι και αυτός ένα από τα πολλά παραδείγματα - θύματα της νοοτροπίας και του τρόπου ζωής των Ποντίων στην Ελλάδα που διαπιστώνω με πολλή πίκρα και πόνο για το χαμό αγαπημένων φίλων. Το πρώτο μέρος της παρανόησης έγκειται στο ότι δεν είναι δυνατόν η αγορά που λέγεται ποντιακή ψυχαγωγία να καλύψει τον βιοπορισμό εκατοντάδων ή και χιλιάδων καλλιτεχνών. Δεν ασκούν κάποιο άλλο επάγγελμα. Το δεύτερο μέρος είναι η διατροφή που βλάπτει την υγεία – τη ίδια τη ζωή. Υιοθετούν όπως και οι μη παραδοσιακοί καλλιτέχνες την κουλτούρα που δεν συνάδει με την παράδοση. Οι περισσότεροι επώνυμοι και μη καλλιτέχνες μας δεν πέθαναν από φυσικά αίτια…
Αισθάνομαι βαριά ήττα που δεν τους πείθουν τα επιχειρήματα μου… Και ο Νίκος Σπυριδόπουλος αποτελεί έναν κρίκο αυτής της αλυσίδας…Εύχομαι να ήταν ο τελευταίος!
Σάββας Μαυρίδης, καθηγητής του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδος
