Αγαπημένε πρόεδρε, γιατρέ, δάσκαλε, φίλε…
Έρθεν η ώρα τ’αχπαστής και τ’ αποχωρισίας…
Ήσουν ένας οικουμενικός Έλληνας, γαλουχημένος με τις παραδόσεις της ιδιαίτερης πατρίδας των προγόνων σου, γεμάτος συμπόνοια και καλοσύνη.
Ως γιατρός γνώριζες πολύ καλά πόσο ευάλωτη, πόσο τρωτή είναι η βιολογική ύπαρξη του ανθρώπου, και αυτό σε έκανε περισσότερο ταπεινό και αναστοχαστικό.
Άλλωστε αυτή την βαθιά φιλοσοφημένη στάση σου για την ζωή, την τραγουδούσες με πάθος σε όλα τα ποντιακά γλέντια που συμμετείχες «ωσπούτα εν ο θάνατον, ωσπούτα εν ο χάρον, κανείς μη κλώσκεται και λέει, εγώ κι θ’αποθάνω..»
Αυτή η συνείδηση δεν σε έκανε απαισιόδοξο, το αντίθετο, σου έδινε δύναμη να συνεχίζεις να προσφέρεις στους συνανθρώπους και στην πατρίδα.
Αγωνίστηκες για να μετατρέψεις τον βουβό, τον βαθύ πόνο των πολλαπλά αδικημένων προγόνων μας, σε στεντόρεια φωνή αναγνώρισης και δικαίωσης.
Δεν ήσουν απλώς ένας ηγέτης, αλλά η ίδια η φωνή της συνείδησης του ποντιακού ελληνισμού.
Σήμερα αποχαιρετούμε τον άνθρωπο που έκανε σκοπό της ζωής του να κρατήσει τη φλόγα της μνήμης άσβεστη, και να την μεταδώσει στις νεότερες γενιές.
Τον άνθρωπο που δίδαξε ήθος και ανιδιοτέλεια.
Αυτόν που σε δύσκολους καιρούς ήρθε να υπενθυμίσει στον οργανωμένο ποντιακό χώρο, και όχι μόνο, πόσο σημαντική είναι η άδολη εθελοντική προσφορά στον πολιτισμό και στον άνθρωπο. Γιατί εσύ Γιώργο Παρχαρίδη, ήρθες μόνο για να δώσεις, και έδωσες πάρα πολλά. Έθεσες τον πήχη πολύ ψηλά.
Αποτελείς φάρο για χιλιάδες νέους ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν στην κοινωνία.
Σε μια εποχή αβεβαιότητας για την πατρίδα και τον κόσμο μας, οι αξίες που δίδαξες με το παράδειγμα σου, αποτελούν έμπνευση και πυξίδα για όλους μας.
Γιώργο Παρχαρίδη, η Τραπεζούντα, η Κοζάνη, η Θεσσαλονίκη, ο ελληνισμός σε αποχαιρετά με βαθιά ευγνωμοσύνη και σεβασμό.
«Πολλά ευχαριστούμε σε, ντ’ εποίκες την δουλείαν,
Γιέργο έσκωσες σο ποδάρ, όλεν την Ρωμανίαν»
«Η ψυς επέταξεν ψηλά, απάν ασά παρχάρα,
Και τ’ ονεμας γραμμένον εν, σου Πόντου τα λιθάρα»
Καλό ταξίδι Τραπεζούντιε ευπατρίδη,
καλό ταξίδι πρόεδρε,
ψηλά σα επουράνια…
