ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Θ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

Χθες χαιρετίσαμε στο τελευταίο του ταξίδι… το υστερ’νόν όπως θα έλεγε και ο ίδιος… τον Αχιλλέα μας, τον δικό μας Αχιλλέα, γιατί ανήκει σε όλους, γιατί όλοι τον αγαπούσαμε, γιατί νιώθαμε ότι κι αυτός μας αγαπούσε.

Το βλέπαμε στα μάτια του στα λόγια του και πιο πολύ όταν μας τραγουδούσε στα μουχαπέτια.

Σε όλο τον κόσμο δεν θα βρεθεί ούτε ένας να πει κάτι κακό γι’ αυτήν την ψυχούλα της αγάπης της καλοσύνης και της προσφοράς.

Νιώθουμε ορφανοί, μας λείπει.

Εκεί στον παράδεισο που θα πας, πουλί μου Αχιλλέα, είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσεις να τραγουδάς, γιατί και πάνω στην γη με την ψυχή σου τραγουδούσες και η ψυχούλα σου κ’ εκεί τα ίδια θα κάνει.

Ποτέ δεν θα σε ξεχάσουμε…μας άφησες τη γλυκιά τη φωνή σου στα τραγούδια σου που θα τ’ ακούμε όσο θα ζούμε.

Πουλόπο μ’ Αχιλλέα, καλόν να έν’ το υστερ’νόν το ταξίδι σ’.