Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2018, 10:00 – 15:00 Ωδείον Αθηνών Περιστύλιο και Αίθουσα Άρης Γαρουφαλλής. Το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2018 το Ωδείον Αθηνών μεταμορφώνεται σε κέντρο πολυγλωσσίας και ψυχαγωγίας! Η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα συμμετέχει στον εορτασμό της Ευρωπαϊκής Ημέρας Γλωσσών μαζί με Μορφωτικά και Πολιτιστικά Ιδρύματα και Πρεσβείες από 14 χώρες - μέλη της EUNIC Αθήνας, το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (IKY), την Πρεσβεία της Γεωργίας και το Φινλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Τα 25 χρόνια λειτουργίας της συμπληρώνει φέτος η Ένωση Ποντίων Ωραιοκάστρου και Φίλων (ΕΠΩΦ) και με διάφορες εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου η ΕΠΩΦ θα γιορτάσει την πολυετή προσφορά της στα πολιτιστικά δρώμενα του δήμου Ωραιοκάστρου.

Τα εκπαιδευτικά τμήματά της, ανακοίνωσε η Εύξεινος Λέσχη Ποντίων Νάουσας για την περίοδο 2018 - 2019, που θα λειτουργήσουν στον ιστορικό σύλλογο του νομού Ημαθίας και με ανακοίνωσή του το διοικητικό συμβούλιο, προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου, αλλά και όλους τους κατοίκους της περιοχής να τα πλαισιώσουν.

Συγκεκριμένα θα λειτουργήσουν τα ακόλουθα τμήματα:

Βραδιά νεολαίας διοργανώνεται στη Δάφνη της Σκύδρας του νομού Πέλλας, την Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018, στις 8.30 το βράδυ, με πρωτοβουλία του συλλόγου Ποντίων Δάφνης, στο χώρο του δημοτικού σχολείου Δάφνης.

Την έναρξη των μαθημάτων στον καλλιτεχνικός χορευτικό σύλλογος «ΠΥΡΡΙΧΟΣ», αναγγέλλει με ανακοίνωσή του το διοικητικό συμβούλιο, και προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου, αλλά και όλους τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας, να εγγραφούν και να μάθουν τους παραδοσιακούς ποντιακούς χορούς.

Στα σκαλιά της εκκλησίας ανέβηκαν το Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2018 στο γραφικό νησί της Σίφνου, ο Σάκης Τανιμανίδης παρουσιαστής της τηλεόρασης και η Χριστίνα Μπόμπα, και συγκεκριμένα στην Εκκλησία του Ταξιάρχη, στο Βαθύ.

Η νύφη έφτασε με φουσκωτό σκάφος στο εκκλησάκι, τη συνόδευε ο πατέρας της και την παρέδωσε στο γαμπρό.

Από την πλευρά του ο Σάκης Τανιμανίδης, έφτασε στην εκκλησία, χορεύοντας ποντιακά στους δρόμους της Σίφνου, χειροκροτούμενος από πλήθος καλεσμένων.

Κουμπάρα του ζευγαριού ήταν η Μαρίνα Βερνίκου, και μετά την τελετή, έγινε γλέντι στην παραλιακή κατοικία της οικογένειας της κουμπάρας στην ίδια παραλία, με το ζευγάρι και τους καλεσμένους να χορεύουν μέχρι το πρωί.

Σε ανάρτησή του στην προσωπικό του σελίδα στου fb, ο πατέρας του Σάκη Τανιμανίδη, Στέφανος Τανιμανίδης, επίτιμος πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων (ΠΟΠΣ), δημοσίευσε φωτογραφία του γάμου και ανέφερε:

«Να ζήσουν για πολλές -πολλές δεκαετίες τον έρωτα τους με υγεία, καρποφορία με γερά και τυχερά παιδιά, να έχουν καθημερινά πολλές όμορφες και ευτυχισμένες στιγμές με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να δουν τους στόχους και τα όνειρα τους να γίνονται πραγματικότητα».

Οικογενειακή φωτογραφία

TANIMANIDIS.SAKIS.OIKOGENEIAKH.1.9.2018

Επίσης με ανάρτησή του κοινοποιώντας την ακόλουθη φωτογραφία ο Στέφανος Τανιμανίδης, ανέφερε: «Ευχαριστούμε όλους τους αγαπημένους φίλους για τις χιλιάδες ευχές που στέλνουν διαδικτυακά στην οικογένεια μας, με την ευκαιρία του γάμου του Σάκη και της Χριστίνας. Επειδή είναι πολύ δύσκολο να απαντήσουμε στον καθένα σας ξεχωριστά, γι’ αυτό θέλουμε μέσα από αυτή την ανάρτηση της φώτο της οικογενείας μας, η Βούλα, ο Παναγιώτης, η Ματούλα, ο Σάκης η Χριστίνα, εγώ και η Κασσιανή, να σας στείλουμε από τα βάθη της καρδιάς μας, την ΑΓΑΠΗ μας».

 

Το παρών τους θα δώσουν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στη Θεσσαλονίκη, οι πολιτιστικοί σύλλογοι της Πιερίας, και για το σκοπό αυτό καλούν όλους όσους διαφωνούν με τη συμφωνία των Πρεσπών, να δώσουν το παρών τους.

Μια εξαιρετικά πετυχημένη εκδήλωση πραγματοποίησε η Εύξεινος Λέσχη Χαρίεσσας, το βράδυ της Παρασκευής 31ης Αυγούστου 2018. Για τέταρτη χρονιά η γιορτή συνδύασε την ανάδειξη των προϊόντων της Ελληνικής Γης με την παράδοση και την μουσική. Ο ενωτικός χαρακτήρας της μουσικής εκφράστηκε για ακόμα μια φορά μέσα από τις εκδηλώσεις της Ευξείνου Λέσχης Χαρίεσσας, η οποία «ντύθηκε» στα γαλανόλευκα Εθνικά μας χρώματα.

Με τη λήξη του καλοκαιριού και τον ερχομό του φθινοπώρου, αρχίζουν οι πρόβες του Συνδέσμου Ποντιακών Σωματείων (ΣΠΟΣ) Θεσσαλονίκης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΟΕ), για την εμφάνιση των χορευτικών τμημάτων στο 14ο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντακών Χορών της ΠΟΕ, που θα γίνει στη Λάρισα τον Οκτώβριο του 2018.

Τα 11α Κυνηγοπούλεια, διοργανώνει ο ποντιακός σύλλογος Καλαμαριάς «Οι Μίθριοι», την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018, στις 7.30 το βράδυ, στο 4ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς (Καππαδοκίας – Αλκύονος), στη μνήμη του ηθοποιού και σκηνοθέτη του ποντιακού θεάτρου, Μιχάλη Κυνηγόπουλου.

Τη μεγαλύτερη ΔΕΘ της τελευταίας 20ετίας ετοιμάζεται να υποδεχθεί η Θεσσαλονίκη, όπου από τις 8 έως τις 16 Σεπτεμβρίου 2018 θα χτυπά η «καρδιά» του επιχειρείν, της καινοτομίας, αλλά και της αμερικανικής τεχνολογικής αριστείας. Με συνολικά 20 επίσημες, άμεσες, κρατικές συμμετοχές, έναντι 17 πέρυσι, και Τιμώμενη χώρα τις ΗΠΑ, η 83η ΔΕΘ θα είναι επίσης η πλέον διεθνοποιημένη των τελευταίων ετών.

Πύλη αναχώρησης όσων ταξιδεύουν από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» για την Ελλάδα ή το εξωτερικό, καθίσταται η 83η ΔΕΘ από τις 8 - 16 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ ΔΕΘ - Helexpo και Fraport Greece.

Κάλεσμα προς όλους τους επισκέπτες και εκθέτες της 83ης ΔΕΘ να στηρίξουν έργα ανοικοδόμησης στην περιοχή Μάτι της ανατολικής Αττικής, απευθύνει η ΔΕΘ - Helexpo και το πρόγραμμα act4Greece, που έχει δημιουργηθεί με πρωτοβουλία της Εθνικής Τράπεζας.

Συγκεκριμένα ο εθνικός εκθεσιακός φορέας και το act4Greece (https://www.act4greece.gr/el/) ενώνουν τις δυνάμεις τους και στο πλαίσιο αυτό μέρος των εσόδων από τα εισιτήρια της 83ης ΔΕΘ θα διατεθεί για την ανακούφιση των πληγέντων από τις πυρκαγιές της Αττικής.

Τετραήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις πραγματοποιεί ο μορφωτικός σύλλογος Αλωνακίων «Πόντος», από την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου και θα κορυφωθούν το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018, με μεγάλη ποντιακή βραδιά.

Συγκεκριμένα το πρόγραμμα των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων είναι το ακόλουθο.

Η μεταφραστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προσκαλεί μαθητές από ολόκληρη την Ευρώπη να δοκιμάσουν τις μεταφραστικές τους ικανότητες στoν 12ο ετήσιο διαγωνισμό JuvenesTranslatores. Φέτος, οι έφηβοι με έφεση στις γλώσσες θα μεταφράσουν ένα κείμενο σχετικό με το θέμα της πολιτιστικής κληρονομιάς. Το θέμα έχει επιλεγεί προς τιμή του Ευρωπαϊκού Έτους Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2018.

Οι καουμπόηδες από την Άγρια Δύση της Αμερικής φτάνουν στην 83η ΔΕΘ, ιππεύουν ακούραστα, πετούν λάσο και μαρκάρουν τα ζώα σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα είναι πιο συναρπαστική από τη φαντασία... Το δικό της Μουσείο Άγριας Δύσης αποκτά η 83η ΔΕΘ, που θα ταξιδέψει τους επισκέπτες σε μια εποχή κατά την οποία οι σκληροί πιστολάδες, τα ροντέο, οι σερίφηδες και οι χρυσοθήρες ήταν η καθημερινότητα στο θρυλικό Φαρ Ουέστ. Πρόκειται για ένα πρότζεκτ της ΔΕΘ-Helexpo στο πλαίσιο των δράσεων για την Τιμώμενη Χώρα, που φέτος είναι οι ΗΠΑ.

Με την επανεκλογή του Θεόδωρου Κουσαλίδη στη θέση του προέδρου, συγκροτήθηκε σε σώμα το νέο διοικητικό συμβούλιο του ποντιακού μορφωτικού συλλόγου Αγίου Δημητρίου – Ρυακίου, του νομού Κοζάνης, που προέκυψε από τις αρχαιρεσίες ου έγιναν την Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2018.

Του Δαμιανού Βασιλειάδη

Ήδη πέρασαν 37 συναπτά χρόνια από την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη. Η διακήρυξη αυτή, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το αποτέλεσμα επίπονων και μακροχρόνιων θεωρητικών διεργασιών του ΠΑΚ στα χρόνια από την ίδρυσή του ως τη μέρα δημοσιοποίησης της την 3η του Σεπτέμβρη.

Ξεκίνησε από το πρώτο κείμενο του Ανδρέα Παπανδρέου μετά την έξοδό του από την Ελλάδα το 1968 και, μετά από διεξοδική κι επίπονη επεξεργασία σε σεμινάρια, συνέδρια και ειδικές συνεδριάσεις, ολοκληρώθηκε ως τελικό κείμενο στο Καστρί (στο ξενοδοχείο Καστρί και το σπίτι Καστρί του Ανδρέα Παπανδρέου), για να διακηρυχθεί πια ως πολιτικό κείμενο αρχών ενός πολιτικού φορέα.[1]

Με την αυτοοργάνωση, ως επαναστατική οργανωτική αρχή, την οποία πρότεινε ο Γιάννης Κωστόπουλος της ομάδα Λιβιεράτου, και ασπάστηκε το Κίνημα, ξεκίνησε η πολιτική του πορεία.

Κατοχύρωνε τέσσερις βασικές αρχές: Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνικοποίηση και Δημοκρατικές Διαδικασίες, που στην πορεία του Κινήματος δυσφημίστηκαν σκόπιμα, διαστρεβλώθηκαν κακόβουλα, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τους διαδόχους και στο τέλος – με την οριστική και τελεσίδικη επικράτηση της αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης πολιτικής στο Κίνημα επί Κώστα Σημίτη και τώρα Γιώργου Παπανδρέου - πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων.

Όπως και να χαρακτηρίσει κανείς την 3η του Σεπτέμβρη και όσο και να θέλει να υποβιβάσει την αξία της, όπως προσπαθούν ανεπιτυχώς μερικοί, συγχέοντας την θεωρία με την πρακτική πολιτική, δεν μπορεί να απορρίψει με κανένα τρόπο τις αρχές που περιλαμβάνονται σ’ αυτήν, οι οποίες έχουν διαχρονική αξία και των οποίων η ισχύς παραμένει αναλλοίωτη, άσχετα που διαστρεβλώθηκαν και ακυρώθηκαν στην πράξη από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου και την εκάστοτε ηγεσία του.

Τελικά αποτελούν ακόμη και σήμερα ζητούμενο. Αγωνιστήκαμε σε ανύποπτο χρόνο, με πάθος και αυταπάρνηση από τις γραμμές του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ για τις αρχές αυτές, στη διαμόρφωση των οποίων πήραμε ενεργό μέρος, έως την απαρχή της καθοδικής του πορείας, που ξεκινάει νομοτελειακά μετά το 1977. Το Κίνημα στην πορεία του αντί να αλλάξει την κοινωνία, άλλαξε το ίδιο. Τελικά μεταλλάχτηκε σ’ ένα νεοφιλελεύθερο, σκληρό, αντιλαϊκό κόμμα, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης. Το σημάδεψε η «αριστερή φρασεολογία και η δεξιά πολιτική του πρακτική», που ξεκίνησε από τον ίδιο τον ιδρυτή του.

Η εξέλιξή του αυτή δεν είναι τυχαία. Έχει τις αιτίες της. Η αρνητική του πορεία - και αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση - ξεκινάει ήδη από τη στιγμή που ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου εδραιώνει ένα συγκεντρωτικό, προσωποπαγές, αρχηγικό κόμμα, θέτοντας τα θεμέλια για την σταδιακή ακύρωση όλων των διακηρυγμένων αρχών. Εκεί εντοπίζεται η προδιαγεγραμμένη καθοδική του πορεία, όπου πια διαπιστώνεται η οριστική απόκλιση της διακηρυγμένης θεωρίας από την πολιτική του πρακτική.

Ήδη από το 1977 έγραφα στην παραίτησή μου: «Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, τα πρώτα αχνάρια, τις πρώτες αμυδρές ενδείξεις ότι ακολουθούμε λαθεμένη τακτική, άρχισα να αποκτώ με το κυνήγι των παλαιοκομματικών και τη μέθοδο που ακολουθούσε το Κίνημα τότε. Οι ενδείξεις έγιναν πια βεβαιότητα πριν από το Προσυνέδριο στις 16 Μαρτίου 1975 και ύστερα ό,τι ακολούθησε μετά απ’ αυτό. Από κει και πέρα μου ήταν τελείως ξεκάθαρο ότι ακολουθούμε καθοδική πορεία... Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά απολύτως ένδειξη ότι ο κατήφορος αυτός θα σταματήσει».[2]

Αυτά έγραψα τότε και έτσι όπως τα έγραψα έτσι και χειρότερα εξελίχτηκαν ακολούθως τα πράγματα.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε πια δια γυμνού οφθαλμού. Τώρα ακόμη και οι πιο άπιστοι Θωμάδες με καλή προαίρεση, διαπιστώνουν εκ των υστέρων με μεγάλη απογοήτευση, ότι το πάλαι ποτέ πατριωτικό, σοσιαλιστικό Κίνημα δεν έχει πια σωτηρία. Ας το πάρουν απόφαση εκείνοι που ακόμη προσδοκούν την ανάσταση των νεκρών.

Δεν υπάρχει δυνατότητα ούτε για ανασυγκρότηση, ούτε για ανάκαμψη, ούτε για αναγέννηση, ούτε για επανίδρυση, παρά μόνο ως μεταλλαγμένο προϊόν. Όλες οι προσπάθειες είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Και το λέει και το γράφει ένας άνθρωπος, που βίωσε σ’ όλες του τις φάσεις και σ’ όλα τα επίπεδα τον πολιτικό αυτό φορέα από μέσα και συνετέλεσε τα μέγιστα στη δημιουργία του.

Πώς είναι ένα αμπέλι που έχει πάθει φυλλοξήρα; Έτσι είναι και το ΠΑΣΟΚ. Δεν υπάρχει ελπίδα επιστροφής στις ρίζες. Φέρει μέσα του την νόσο της πιο σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, από την οποία δεν υπάρχει γιατρειά και σωτηρία.

Και πάλι γράφαμε: «Το ΠΑΣΟΚ σταδιακά και σταθερά μετατράπηκε σ’ ένα συνονθύλευμα αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, χωρίς αρχές, χωρίς ιδεολογικές βάσεις, χωρίς στοιχειώδη δημοκρατία, μ’ έναν λαϊκισμό που δημιουργούσε προσδοκίες, χωρίς πραγματικό αντίκρισμα»[3]

Ένας πολιτικός φορέας που χάνει το όραμά του, την ιδεολογία του, τους στρατηγικούς του στόχους, μετατρέπεται σε μηχανισμό, που σημαίνει ότι ο μόνος εναπομείνας στόχος είναι η κατάκτηση και η νομή της εξουσίας ως αυτοσκοπός. Που κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι πάλι ο προδομένος ελληνικός λαός θα σηκώσει το σταυρό του μαρτυρίου, πληρώνοντας τα ανομήματα μια ανάξιας και αφερέγγυας ηγεσίας και ενός ΠΑΣΟΚ που δεν είναι πια ΠΑΣΟΚ, αλλά νεοφιλελεύθερο, νεοταξικό ΑΝΤΙ - ΠΑΣΟΚ.

Αν σήμερα λοιπόν αναζητούμε κάποιον πολιτικό φορέα που να εκφράζει και να παλεύει με συνέπεια για τις αρχές και αξίες της 3ης του Σεπτέμβρη, αυτές σίγουρα δεν βρίσκονται πια στο ΠΑΣΟΚ.

Οι αυταπάτες για όσους πίστεψαν στο όραμα έχουν ημερομηνία λήξης και τα άλλοθι για τους καιροσκόπους τελείωσαν! Φτάνει πια η απάτη και ο εμπαιγμός!

Ήδη από τις αρχές της μεταπολίτευσης κατέγραψα, με βάση τις πολιτικές εξελίξεις, την παρακμιακή πορεία της χώρας μας, αναλύοντας τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής.

Επειδή η μεταπολιτευτική πορεία καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από το ΠΑΣΟΚ, έχει σημασία να αναλύσουμε αυτή την πορεία και να επισημάνουμε σε ποιο βαθμό και σε τι μέγεθος προσδιόρισε τις μετέπειτα εξελίξεις στην Ελλάδα, για να φθάσουμε σ’ αυτή την παντελή και σε όλα τα επίπεδα κρίση. Γιατί η κρίση δεν είναι πρωταρχικά οικονομική, αλλά κυρίως κοινωνική, πολιτική και προ πάντων πολιτισμική. Και όταν λέμε κρίση πολιτιστική εννοούμε την παντελή εξαχρείωση και κατάπτωση των πνευματικών και ηθικών αξιών αυτού του τόπου, για χάρη της καταναλωτικής αποκτήνωσης και αποχαύνωσης με δανεικά.

Κανένας τομέας της δημόσιας ζωής δεν έμεινε αλώβητος. Παιδεία, δημόσια διοίκηση, δικαιοσύνη, εκκλησία, στρατός κ.λπ εκφυλίστηκαν τελείως και απαξιώθηκαν από την κοινωνία. Η διαπλοκή, η διαφθορά, ενώ πριν ήταν «προνόμιο» των ελίτ της οικονομίας και της πολιτικής, τώρα διαπέρασε ως επάρατος νόσος ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Ενώ παλιά υπήρχαν κάποιοι θύλακες αντίστασης σ’ αυτή την παρακμιακή πορεία, όπως δικαιοσύνη, εκκλησία, στρατός, αριστερά, τελικά τίποτε δεν έμεινε όρθιο, που πάνω του μπορεί να στηριχτεί, ως σανίδα σωτηρίας.

Η σημερινή κακοδαιμονία, την οποία συνοπτικά περιγράφουμε στα ανωτέρω, οφείλεται κατά βάση σ’ αυτή την πολιτική που διαμόρφωσε και εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ, μετά την μεταπολίτευση, με πρωτεργάτη φυσικά τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στο ΠΑΣΟΚ απίθωσε ο ελληνικός λαός τις ελπίδες του για μια άλλη πορεία, που εκφράστηκε με το περίφημο σύνθημα «αλλαγή». Στο ΠΑΣΟΚ εναπόθεσε όλες του τις προσδοκίες για την ακύρωση και ανατροπή όλης της αντιδραστικής μετεμφυλιακής πολιτικής της δεξιάς. Είναι απύθμενο ψέμα ότι το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε την εθνική συμφιλίωση. Εθνική συμφιλίωση δεν εδραιώνεται πάνω στο ατομικό συμφέρον.

Γιατί οι εξελίξεις διέψευσαν τις ελπίδες και τις προσδοκίες απ’ αυτό το Κίνημα, είναι ένα ερώτημα που απαιτεί την απάντησή του.

Το πρώτο και σημαντικό πρόβλημα δημιουργήθηκε από την εφαρμογή κατ’ ουσίαν των ίδιων αξιών και προτύπων του κράτους της δεξιάς. Αυτή τη φορά με προοδευτικό πρόσημο. Ποιο ήταν αυτό; Απλούστατα ο Ανδρέας Παπανδρέου – και από κει πρέπει να ξεκινήσει κανείς – δημιούργησε σε αντιστοιχία προς το παλιό κράτος της δεξιάς, το κομματικό κράτος τους ΠΑΣΟΚ, άλωσε το κράτος και το μετέβαλε σε κτήμα του κόμματος, σε προσοδοφόρα φλέβα του κομματικού μηχανισμού του κόμματος της «αλλαγής». Μεταβλήθηκε σε ένα πελατεικό κράτος. Γι' αυτό πολλοί δικαιολογημένα μιλούν για το τελευταίο κράτος του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Με βάση την αναξιοκρατία, την αυταρχική δομή, την αλαζονεία και την απαξίωση κάθε ηθικής αρχής, επέπεσε ο κομματικός μηχανισμός πάνω στο δημόσιο και το καταλήστεψε. Ότι δηλαδή αντιστοίχως είχε κάνει και η «επάρατη» δεξιά. Οι ίδιες μέθοδοι, οι ίδιες τακτικές.

Αποκλειστικός στόχος να παραμένει ο Ανδρέας στην εξουσία με την εξαγορά ψήφων, που αποτελούσε διακαή πόθο και αυτοσκοπό. Το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονταν στην εξουσία με το παρακράτος της Νέας Δημοκρατίας. Μπροστά στο ΠΑΣΟΚ φαντάζει τώρα η Νέα Δημοκρατία αριστερό κόμμα. Εκεί καταλήξαμε.

Επειδή μια τέτοια δεξιά πολιτική δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστεί με στελέχη που δεν ήταν διατεθειμένα να προδώσουν τις διακηρυγμένες αρχές για μια άλλη πορεία εξυγίανσης της δημόσιας ζωής, έπρεπε να διαγραφούν ή να περιθωριοποιηθούν και διαδοχικά να αντικατασταθούν με πειθήνια όργανα, πραιτοριανούς, που θα ακολουθούσαν πιστά τις εντολές του, με αντάλλαγμα προσωπικά οφέλη. Έτσι κατακλύστηκε το ΠΑΣΟΚ από δεκάδες χιλιάδες επιτήδειους καιροσκόπους από δεξιά και αριστερά, που το μόνο «ιδανικό» που τους διαπότιζε ως συνεκτικός κρίκος ήταν κυρίως η ιδιοτέλεια ή και μερικώς η αυταπάτη ότι επρόκειτο πράγματι για ένα κόμμα της αλλαγής. Βέβαια υπήρχαν στις γραμμές του και υπάρχουν ακόμη αφελείς, που θέλουν να πιστεύουν σ’ αυτό, για συναισθηματικούς και άλλους λόγους ή που αρνούνται να αποδεχτούν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μεταλλαχθεί σ’ ένα αντιλαϊκό, νεοφιλελεύθερο κόμμα ή το χειρότερο απ’ όλα πιστεύουν ακόμη ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.

Ολόκληρος πακτωλός χρημάτων από τη φορολογία και τα κοινοτικά προγράμματα (τα περίφημα πακέτα Ντελόρ) διοχετεύθηκαν στην εξυπηρέτηση ημετέρων και τη διασπάθιση σε καταναλωτικά αγαθά, δημιουργώντας έναν επίπλαστο παράδεισο. Το γνωστό και συνάμα γελοίο και υποκριτικό των τρωκτικών: «Επί Ανδρέα Παπανδρέου φάγαμε ψωμί!». Και δεν έφθανε μόνο αυτό, αλλά το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, κατασπατάλησε και τα χρήματα που προσπορίστηκε από δανεισμό για να φτιάξει αυτή την επίπλαστη κοινωνία της αφθονίας και να εξαπατά με τον τρόπο αυτό τον Έλληνα ψηφοφόρο, τον οποίο εξαγόραζε, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών του και των επερχόμενων γενεών, με βάση το παρασιτικό (με δανεικά) καταναλωτικό μοντέλο. Εξάντλησε όλη τη δυναμική του Κινήματος, χωρίς κανένα αναπτυξιακό σχέδιο και καμία στρατηγική, ενώ είχε τα πάντα στη διάθεσή του.

Τον μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να εκλέγεται πρωθυπουργός. Καμία επένδυση σε παραγωγή, σε διαθρωτικές αλλαγές, σε παραγωγική εργασία. Τα πάντα στην κατανάλωση. Οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία ήταν πολύ περιορισμένες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ανέλαβε το κράτος του ΠΑΣΟΚ τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, δήθεν για να τις εξυγιάνει και τις μεταπούλησε μετά φτηνά στους ιδιώτες επιχειρηματίες, αν δεν είχαν χρεοκοπήσει τελικά και δεν υπήρχε δυνατότητα σωτηρίας. Και πέρα απ’ όλα αυτά, που ήταν και το χειρότερο, δημιούργησε μια παρασιτική καταναλωτική νοοτροπία, βασισμένη πια στη διαπλοκή, τη διαφθορά και την πλήρη αναξιοκρατία. Και όλα αυτά στο όνομα του λαού και της «προοδευτικής παράταξης», με πρόσημο το σοσιαλισμό!

Το παράδειγμα αυτό ακολούθησε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από την οποία βέβαια δεν είχαμε αξιώσεις να συμπεριφερθεί διαφορετικά.

Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, προχώρησε σε ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα: Τα έδωσε όλα στους διαπλεκόμενους, απλώς για να τον στηρίξουν στην εκλογή του ως πρωθυπουργό, αξίωμα που ονειρεύονταν ακόμη από την εποχή του Ομίλου Παπαναστασίου το 1962.7 Γεγονός είναι ότι τον ίδιο τον Κώστα Σημίτη και όλους τους χθεσινούς πρωτοκλασάτους ανέδειξε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί από άγνοια, αλλά και από σκοπιμότητα το αποκρύβουν. Όλοι αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όλη αυτή τη γενιά και ηγετική ομάδα των επίδοξων καιροσκόπων σοσιαλΗστών ανέδειξε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Τα υπόλοιπα ανέλαβαν στη συνέχεια οι διαπλεκόμενοι. (οι γνωστοί πια και μη εξαιρετέοι νταβαντζήδες εντός και εκτός Ελλάδας).

Εκτός απ’ όλα τα άλλα που έπραξαν οι προηγούμενοι ο Κ. Σημίτης έβαλε εμπρός συστηματικά (είχε αρχίσει νωρίτερα) την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας (τα ασημικά του δημοσίου, όπως λέγεται). Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι επί εποχής της «ισχυρής Ελλάδας» του Σημίτη (αμέτοχος δεν είναι και ο Γιώργος Παπανδρέου καθόλου, ως άμεσος συνεργάτης του σε κρίσιμα Υπουργεία τότε), διορίστηκαν κατά χιλιάδες στις κρατικές υπηρεσίες, στα Πανεπιστήμια και στις καίριες θέσεις των ιδρυμάτων της πολιτείας, κυρίως δηλαδή στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές και οι αριστεροί «ανανεωτές». Όλοι αυτοί οι αναθεωρητές της ελληνικής ιστορίας, από την Αριστερά και τη δεξιά και απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, που κύριο μέλημα και κύριος στόχος τους ήταν και είναι (γι’ αυτό εξάλλου πληρώνονται οι περισσότεροι με παχυλές αμοιβές από τα χρήματα του φορολογούμενου Έλληνα (ανίδεου) πολίτη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΜΚΟ), να αποδομήσουν το έθνος –κράτος, προς χάριν της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης.

Και φτάνουμε στο τελικό στάδιο της «σοσιαλιστικής» πολιτικής, μετά το διάλειμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που συνέχισε πιστά την πορεία αυτή σε όλα τα μέτωπα, εκτός από συγκεκριμένα θετικά βήματα στην εξωτερική πολιτική, να έχουμε πια οφθαλμοφανή τα σημάδια της εθνομηδενιστικής πολιτικής του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ με συνειδητά και μεθοδευμένα στρατηγικό σχέδιο για τη διάλυση του έθνους – κράτους και τη δημιουργία μιας πολυεθνικής και συνάμα πολυπολιτισμικής και συνάμα πολυφυλετικής και πολυεθνικής κοινωνίας, τύπου ΗΠΑ. (και μάλλον χειρότερα, γιατί εκεί τουλάχιστον σέβονται ή αναγκάζονται να σεβαστούν τη σημαία τους). Στόχος που επιδιώκει η νεοφιλελεύθερη και ανάλγητη παγκοσμιοποίηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Έτσι φτάσαμε, με τη συνειδητή πολίτική του στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην σκόπιμη επιτήρηση της Τρόικας.

Η τελική μου ετυμηγορία εν κατακλείδι: Ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου άνοιξε τον τάφο της Ελλάδας. Ο Κώστας Σημίτης έβαλε το φέρετρο μέσα και ο Γιώργος Α. Παπανδρέου προσπαθεί, αν δεν τον εμποδίσουμε, να βάλει την ταφόπλακα.

Αυτή είναι η αλήθεια!

*Ο Δαμιανός Βασιλειάδης, είναι εκπαιδευτικός, ηγετικό και ιδρυτικό στελέχος του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικός Γραμματέας του ΠΑΚ Δυτικής Γερμανίας –Δυτικού Βερολίνου, μέλου του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνος του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ, επιφορτισμένου για τη συγγραφή της 3ης του Σεπτέμβρη.

[1] Πολλοί καλοθελητές υποστηρίζουν παραπλανητικά ότι το κείμενο της 3ης του Σεπτέμβρη το έγραψαν ο Κώστας Σημίτης και ο Κώστας Λαλιώτης και ορισμένοι άλλοι. Τίποτε απ’ αυτά δεν είναι αληθές. Το απόλυτα αληθές είναι ότι είναι ένα συλλογικό κείμενο, διαχρονικά διαμορφωμένο, όπως αναφέρω πιο πάνω. Φυσικά και η προσφορά του καθενός δεν είναι η ίδια.

[2] βλ. ΠΑΚ - ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα, εκδ. «Βέγας», Αθήνα, Μάης 1977, σ. 12 - 13.

[3] Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Ο μύθος του Ανδρέα. ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2007. Για όσους έχουν την αγαθή πρόθεση και τη θέληση να μάθουν την πραγματική αλήθεια, το βιβλίο αυτό τους δίνει τις πρώτες βοήθειες. Πολλές συμπληρωματικές αναλύσεις είναι αναρτημένες στο ιστολόγιό μου: www.damonpontos.gr. Ανάμεσα σ' αυτές δύο είναι οι πιο σημαντικές, που φέρουν τον τίτλο: Ο Ανδρέας Παπανδρέου, "Ο αρχιτέκτονας της διαφθοράς και ολετήρας της Ελλάδας". και "Ο Ανδρέας Παπανδρέου, Νούμερο δύο και έπεται συνέχεια".

Στα… έγκατα της ύδρευσης, σε έναν 7μετρο σε μήκος σωλήνα, θα υποδεχτεί τους επισκέπτες της φετινής 83ης ΔΕΘ η Εταιρίας Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ), που γιορτάζει παράλληλα τα 20 χρόνια από την ίδρυσή της, μετά τη συγχώνευση το 1998 των πρώην οργανισμών ύδρευσης - αποχέτευσης της Θεσσαλονίκης, ΟΥΘ και ΟΑΘ.

Μια μεγάλη συναυλία - αφιέρωμα στη δισκογραφική πορεία του Καλαμαριώτη συνθέτη Γιώργου Καζαντζή, με αγαπημένα οργανικά και τραγούδια του, από το 1985 μέχρι και σήμερα, θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018 στις 9 το βράδυ στο Κυβερνείο (παλατάκι).

Του Βλάση Αγτζίδη

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, οι Τούρκοι εθνικιστές, κεμαλιστές, ισλαμιστές, ψευτο-κομμουνιστές γιορτάζουν την «εθνική τους νίκη» κατά των Ελλήνων το 1922 κάτω από τον όρο «zafer Bayrami»...

Εμείς από την άλλη θυμόμαστε τη "μεγάλη εικόνα". Το πραγματικό ιστορικό διακύβευμα εκείνης της εποχής... αλλά και τους ενόχους της τότε κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος (Γούναρης-Πρωτοπαδάκης...) που απαγόρευσαν την έξοδο των Μικρασιατικών πληθυσμών και τους παρέδωσαν κυνικά στο μαχαίρι των νικητών....

Στο πλαίσιο της κατανόησης εκείνης της ιστορικής στιγμής αναδημοσιεύονται στη συνέχεια οι απαντήσεις που είχα δώσει σε εύστοχες ερωτήσεις του ΑΠΕ-ΜΠΕ:

-Κύριε Αγτζίδη, μπορείτε να μας περιγράψετε το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο συντελέστηκαν οι βιαιότητες σε βάρος των Ποντίων και ποια ήταν τα αίτια;

-Κατ’ αρχήν να διευκρινίσουμε ότι οι Πόντιοι είναι μια εθνοτοπική ομάδα των Ελλήνων. Η γενοκτονία δεν έγινε μόνο κατά των Ποντίων, αλλά κατά όλων των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Τούρκοι εθνικιστές, γιατί αυτοί πραγματοποίησαν τις γενοκτονίες, δεν εξόντωσαν Πόντιους, εξόντωσαν Ρωμιούς σε όλη την έκτασή της, όπου τους έβρισκαν, με τις συνθήκες που διαμορφώνονταν σε κάθε ιστορική στιγμή. Γι αυτό ακριβώς, ξέρουμε πια ξεκάθαρα ότι η γενοκτονία είναι μια και ενιαία στο σύνολο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Απλώς στο εσωτερικό της έχει διάφορες υποδιαιρέσεις. Αλλιώς έγινε στον Πόντο, αλλιώς στην Ανατολική Θράκη, αλλιώς στην Ιωνία και στη Βιθυνία. 

Για μας τους ιστορικούς είναι ξεκάθαρο το ιστορικό πλαίσιο το οποίο καθορίζεται από την πολιτική του νεοτουρκικού εθνικισμού κατά των χριστιανικών κοινοτήτων, όπως διατυπώθηκε στο συνέδριό τους που έκαναν στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του 1911. Έτσι, στον χώρο της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας η γενοκτονία ξεκινά το 1914, στον Πόντο ξεκινά το 1916. Όλα τα επί μέρους γεγονότα κορυφώνονται τον Σεπτέμβρη του 1922, με τη σφαγή της Σμύρνης. Τα όσα έγιναν εκείνη τη εποχή πρέπει να τα βλέπουμε ως ένα ενιαίο ιστορικό φαινόμενο. Θα λέγαμε ότι η γενοκτονία στον Πόντο είναι τμήμα της γενοκτονίας του συνόλου των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία με τη σειρά της είναι μέρος του χριστιανικού ολοκαυτώματος που συμπεριλαμβάνει αναμφίβολα και τους Αρμένιους και τους Ασσύριους.

-Ποια ήταν αυτή η πολιτική, κ. Αγτζίδη; Και πώς εφαρμόστηκε;

-Έχουμε το τραγικό προνόμιο, η Θεσσαλονίκη να είναι η κοιτίδα του τουρκικού εθνικισμού. Από τη μια να είναι η πόλη όπου διαμορφώθηκε η ιδέα των γενοκτονιών και από την άλλη να είναι η πόλη που εγκαταστάθηκαν τα θύματά τους. Είναι, θα λέγαμε, ιστορική ειρωνεία αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

Στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, τον Οκτώβριο του 1911, το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος», δηλαδή, η εθνικιστική ακραία οργάνωση των Νεότουρκων που έχει πάρει την εξουσία με ένα πραξικόπημα, αποφασίζουν να εξοντώσουν τις χριστιανικές ομάδες της Αυτοκρατορίας. Το σχέδιό τους είναι ξεκάθαρο: «Η Τουρκία στους Τούρκους»... Το προωθούν συστηματικά και οξύνουν τις πολιτικές τους κατά των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων. Οι Νεότουρκοι, επί χάρτου, σε πολύ ειρηνικές περιόδους διαμορφώνουν μια ιδεολογία αποκλεισμού των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων, την οποία διαχέουν μέσα στην κοινωνία για να τη διασπάσουν σε αλληλομισούμενες ομάδες. Δημιουργούν μηχανισμούς, παρακρατικούς, με στόχο να τους θέσουν την κατάλληλη στιγμή σε κίνηση. Περιμένουν υπομονετικά να έρθει αυτή η στιγμή.

Και η στιγμή έρχεται με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το «πείραμα» ξεκινάει, όχι με τους Αρμενίους, αλλά με τους Έλληνες. Η πρώτη μεγάλη δίωξη γίνεται στην Ανατολική Θράκη, άγνωστη τελείως και στην Ιωνία. Τον Ιούνιο του 1914 γίνεται η μεγάλη σφαγή της Φώκαιας, ογδόντα χιλιόμετρα βόρεια της Σμύρνης. Εκατόν πενήντα, με διακόσιες χιλιάδες Έλληνες, Μικρασιάτες και Ανατολικοθρακιώτες, έρχονται στην Ελλάδα, το 1914. Αυτός είναι ο πρώτος διωγμός που σε νομικό επίπεδο θα λέγαμε ότι αποτελεί την πρώτη φάση της γενοκτονίας.

Ο ιστορικός Ταμέρ Ακσάμ, ένας κορυφαίος Τούρκος ιστορικός, που μελέτησε συστηματικά τη γενοκτονική πρακτική του τουρκικού εθνικισμού, υποστηρίζει ότι οι Νεότουρκοι αντιλήφθηκαν ότι ήταν πετυχημένη αυτή η πολιτική της εθνικής εκκαθάρισης, που εφάρμοσαν κατά των ελληνικών πληθυσμών της δυτικής Μικράς Ασίας. Ακριβώς γι αυτό επιχείρησαν το 1915 τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Οι τακτικές των Νεότουρκων ήταν παρόμοιες. Η διαφορά είναι ότι τους Αρμένιους τους εξόντωσαν μέσα σε λίγους μήνες.

Το 1916, το φθινόπωρο, το χειμώνα, ξεκίνησε η γενοκτονία στον βορρά της Μικράς Ασίας, τον Πόντο. Ανατολικά βρισκόταν το ρωσοτουρκικό μέτωπο. Οι Ρώσοι είχαν κατανικήσει τον τουρκικό στρατό, είχαν προελάσει και είχαν καταλάβει τον μισό Πόντο, φτάνοντας ως την Τρίπολη. Τότε ξεκίνησε η μεγάλη γενοκτονία κατά των ελληνικών πληθυσμών του δυτικού Πόντου, με πορείες θανάτου μέσα στο χειμώνα, με καταστροφή και πυρπόληση χωριών, με εκτελέσεις, με πολλές βιαιότητες κατά του άμαχου πληθυσμού. Παράλληλα αναπτύχθηκε ένα αξιοσημείωτο αντάρτικο κίνημα. Η δεύτερη φάση της γενοκτονίας θα συμπέσει με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-1922. Οι σφαγές στον Πόντο θα ξεκινήσουν από το 1921.

-Σε ποιες φάσεις, κ. Αγτζίδη θα διαχωρίζατε αυτή την ιστορική περίοδο των βιαιοτήτων και των διωγμών;

-Η πρώτη φάση ταυτίζεται με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή 1914 - 1918. Ειδικά στον Πόντο θα γίνει το διάστημα 1916 - 1918, κυρίως στις περιοχές του κεντρικού και δυτικού Πόντου. Στην πρώτη περίοδο, ο ανατολικός Πόντος αυτή την περίοδο έχει καταληφθεί από τον ρωσικό στρατό και εκεί δεν υφίστανται τέτοιες πολιτικές. Η δεύτερη περίοδος είναι η περίοδος του ελληνοτουρκικού πολέμου, η μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή (1919 - 1922). Σε αυτή την περίοδο, όμως, έχει επικρατήσει ο Μουσταφά Κεμάλ, στέλεχος μεσαίας δυναμικής την εποχή των Νεοτούρκων, που όμως πλέον ενσαρκώνει το όραμα για «μια καθαρή Τουρκία» και «η Τουρκία στους Τούρκους». Ξεκινάει τον αγώνα του στη βάση τού να αποτραπούν τα ελληνικά και τα αρμενικά «σχέδια». Είναι, δηλαδή, όχι ένας «αντιιμπεριαλιστικός», αλλά ένας «αντιμειονοτικός» αγώνας.

Το πρόγραμμα προώθησης της κατανάλωσης φρούτων, λαχανικών και γάλακτος στα σχολεία ξαναρχίζει με το νέο σχολικό έτος στις συμμετέχουσες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόγραμμα της ΕΕ έχει ως στόχο τη διάδοση υγιεινών διατροφικών συνηθειών στα παιδιά. Περιλαμβάνει τη διανομή φρούτων, λαχανικών και γαλακτοκομικών προϊόντων, καθώς και ειδικά παιδαγωγικά προγράμματα με τα οποία οι μαθητές διδάσκονται τη σημασία της σωστής διατροφής και εξηγείται η διαδικασία με την οποία παράγονται τα τρόφιμα.

Τα σαράντα (40) χρόνια από την ίδρυσή του γιορτάζει ο σύλλογος Ποντίων Ηλιούπολης «Αλέξανδρος Υψηλάντης» και τις τετραήμερες εκδηλώσεις που διοργανώνει, από την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου έως και την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018, τις αφιερώνει στην προσφορά του συλλόγου και των δράσεών του, στην ποντιακή παράδοση.