Μέσα από την ανάλυση των συνεπειών στο λαό από την καπιταλιστική κρίση και τη συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), θα καταλάβει ο αναγνώστης, ότι η «νόμιμη» διαφθορά, είναι το υπόβαθρο για την ανάπτυξη της παράνομης διαφθοράς στον καπιταλισμό και δεν πρόκειται να εξαλειφτεί. Και οι δυο περιπτώσεις «νόμιμη» και παράνομη εξυπηρετούν με άνισο και άδικο τρόπο τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών, σε βάρος του εκμεταλλευόμενου λαού και δεν διαφέρουν μεταξύ τους σε τίποτε.

Μεγαλύτερη διαφθορά όμως, δεν μπορεί να υπάρχει κατά την άποψη μου, από το να αφαιρούν όλες τις κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα των εργαζομένων και άλλων ευπαθών κοινωνικών στρωμάτων, με νόμους που έχουν ψηφιστεί από την πλειοψηφία των βουλευτών των «αριστερών» και αστικών κομμάτων στο κοινοβούλιο. Όλα αυτά, κόντρα στο πνεύμα του Συντάγματος που κυριολεκτικά έχουν κουρελιάσει, ενώ υποτίθεται ότι «προστατεύει» τις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Η ένταξη της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, την ΟΝΕ και το ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν έφερε καλύτερες μέρες στο λαό, όπως προπαγάνδιζαν οι θιασώτες του άγριου μονοπωλιακού καπιταλισμού, αλλά το αντίθετο, ωφέλησε  πολιτικά και οικονομικά τους έχοντες και κατέχοντες. Υπάρχει υπερσυσσώρευση  αμύθητου πλούτου στην ολιγαρχία και ταυτόχρονα μεγάλη φτώχεια, ανεργία, ξεκλήρισμα μικρομεσαίων στρωμάτων σε χωριά και πόλεις. Το «νομικό πολιτικό εποικοδόμημα» της χώρας αντιδραστικοποιείται συνεχώς προς το χειρότερο, για την προστασία μιας χούφτας πλουτοκρατών σε βάρος της πλειονότητας του λαού.

Οξύνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ και η επιθετική ιμπεριαλιστική δράση της ΕΕ σε άλλες χώρες, έξω από αυτήν. Οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν ραγδαία, με πρόσχημα το χρέος που δημιούργησαν οι πλουτοκράτες στην χώρα και την κρίση που εμφανίστηκε στην καπιταλιστική οικονομία.          

Τα μέτρα της κυβέρνησης που έχουν συναποφασιστεί στην ΕΕ, εντείνουν την καθολική επίθεση με τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σε οικονομία και εργασιακές σχέσεις, εμπορευματοποιούν τις βασικές ανάγκες του λαού, σε Ασφάλιση, Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, κλπ. Κρατικοί Οργανισμοί, Υπηρεσίες, Επιχειρήσεις Ενέργειας, Συγκοινωνιών, Λιμανιών, Τραπεζών, Αεροδρομίων ιδιωτικοποιούνται και επιδεινώνουν τη θέση των λαϊκών στρωμάτων, σε όλα τα επίπεδα της ζωής τους: στο Πολιτικό, Οικονομικό, Κοινωνικό και Πολιτιστικό επίπεδο. Έτσι πλέον τα μονοπώλια ελέγχουν την οικονομία της χώρας και καμιά κυβέρνηση «δημοκρατική» ή δικτατορική ή φασιστική δεν μπορεί να ασκήσει φιλολαϊκή προοδευτική πολιτική. 

Σήμερα οι επιχειρηματίες σε όλους τους κλάδους μηχανεύονται τρόπους: για την περικοπή  μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, μαζικών απολύσεων, διαθεσιμότητα σε αργία των εργαζομένων, ελαστικό ωράριο, εποχιακή εργασία. Όλα αυτά συνέβαλαν στην πτώση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, επικαλούμενοι τον κίνδυνο της μειωμένης κερδοφορίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ το 2015 οι Έλληνες εργαζόμενοι είναι πρωταθλητές σε ώρες εργασίας στην ΕΕ και τέταρτη στον κόσμο με 2042 ώρες τον χρόνο, οι Γερμανοί με 1371 ώρες,  Ολλανδοί με1419 ώρες, Νορβηγοί με1424 ώρες, Δανοί με 1457ώρες, Γάλλοι με 1482 ώρες, Λουξεμβούργοι με 1057 ώρες, Βέλγοι με 1541 ώρες.

Από τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, οι μέσες ετήσιες αμοιβές στη χώρα μας ανήλθαν το 2015, σε 25211 δολάρια, όταν ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ ήταν 41253 δολάρια. Στα 14,2 ευρώ διαμορφώθηκε το 2016 το ωριαίο κόστος εργασίας στην χώρα μας. Στην Ευρώπη των 28 ήταν το 2016 κατά μέσο όρο στα 25,4 ευρώ και στα 29,8 ευρώ στους18 της ευρωζώνης. Ενώ το υψηλότερο κόστος εμφανίζεται στη Δανία  με 42 ευρώ, Βέλγιο 39,2 ευρώ, Σουηδία 38 ευρώ, Λουξεμβούργο36,6 ευρώ, και στη Γαλλία 35,6 ευρώ. Η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας στην Ελλάδα με βάση τα στοιχεία της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ είναι 35,1% το 2007.

Το 80% σχεδόν των εσόδων του κράτους προέρχονται από τους εργαζόμενους, συνταξιούχους, αυτοαπασχολούμενους, άνεργους, μικρομεσαίους επιχειρηματίες και αγρότες, κλπ και μόλις το 20% των εσόδων προέρχονται από τους έχοντες και κατέχοντες. Περίπου 14700 επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα, που αποτελούν το 1.6% του συνολικού αριθμού των 900.000 οφειλετών,  χρωστούν τα 37 από τα 41 δις εκατ. ευρώ, δηλαδή το 90% των συνολικών οφειλών. Το ποσοστό του χρέους της Ελλάδας ξεπέρασε το 179% του ΑΕΠ το 2015 και το 2017 ήταν πάνω από τα 310 δις. εκατομμύρια. Το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω από το  επίσημο όριο της φτώχειας, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι 35% = 3.884.000 άτομα για το έτος  2015. Βλέπουμε ότι από τα έσοδα του κράτους, στην ανακατανομή της πίτας του ΑΕΠ της Ελλάδας, το μεγαλύτερο μερίδιο δίνεται στην ολιγαρχία του πλούτου μέσα από διάφορα νομοθετημένα  οικονομικά μέτρα που ψηφίζονται στην βουλή και μη, όπως: Αναδιαρθρώσεις στην οικονομία και εργασιακές σχέσεις, επιχορηγήσεις, φοροαπαλλαγές, ακρίβεια, άμεσοι και έμμεσοι φόροι, φοροδιαφυγή, κ.λπ. Την ίδια ώρα αυξάνεται η ανεργία,  φτώχεια, εξαθλίωση, μετανάστευση, αυτοκτονίες πολιτών.

Παρ’ ότι υπήρχε αυτός ο παράδεισος για το μεγάλο κεφάλαιο, η χώρα υπόφερε από την χαμηλή  ανταγωνιστικότητα. Αυξάνονταν τα φαινόμενα σήψης, διαφθοράς και εγκληματικότητας με την ασυδοσία και τη διαπλοκή σε σκάνδαλα της κεντρικής εξουσίας, με μίζες του κεφαλαίου. Και παρ΄ ότι πλήρωσαν οι εργαζόμενοι επιπλέον, όλα τα προηγούμενα χρόνια με την αύξηση των ωρών εργασίας, μειωμένη αμοιβή, χαμηλό ωριαίο κόστος εργασίας, φορολογική επιβάρυνση, σε σχέση με τους ευρωπαίους εργαζόμενους. Τους καλούν πάλι τους εργαζόμενους να πληρώσουν με πανωτόκια τα χρέη που δημιούργησαν οι κυβερνόντες, παρέα  με το μεγάλο κεφαλαίο. Προκειμένου για να περάσουν τα αντεργατικά – αντιλαϊκά μέτρα, περιορίζουν τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθέριες, την απεργία, τις Συλλογικές Εργατικές Συμβάσεις, για να μην αντιπαλεύουν οι εργαζόμενοι την άγρια απάνθρωπη εκμετάλλευση των καπιταλιστών, την «νόμιμη» και παράνομη διαφθορά, την απάτη, την αρπαχτή, την παρανομία.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά σε βάρος της Εργατικής Τάξης και των άλλων καταπιεζομένων στρωμάτων, αφήνουν άθικτες τις τέσσερες ελευθερίες του κεφαλαίου: Κίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργαζομένων.

Η ολιγαρχία του πλούτου σαν κοινωνική τάξη είναι εκμεταλλεύτρια τάξη και μειοψηφία μέσα στο λαό, προκειμένου να διατηρεί το καπιταλιστικό σύστημα και να ελέγχει την κατάσταση προς όφελός της και σε βάρος της ανυποψίαστης πλειοψηφίας του λαού, διαφθείρει τις συνειδήσεις των ανθρώπων, ευτελίζει και εκφυλίζει τις ανθρώπινες αξίες, με τη συμβολή και της αντιδραστικής διανόησης.

Η προβολή θεωριών, όπως η «συνεργασία κεφαλαίου-εργασίας», η «εργασιακή ειρήνη» και γενικότερα διάφοροι μηχανισμοί χειραγώγησης της συνείδησης των εργαζομένων από το αστικό κράτος και την ξεπουλημένη εργοδοτική και κυβερνητική «αριστοκρατική» συνδικαλιστική πλειοψηφία, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, έφεραν την αδράνεια, την απάθεια, την «αφασία», την φοβία και την αποστράτευση των εργαζομένων από τους αγώνες, για την μη επίλυση των προβλημάτων τους και έδωσαν το δικαίωμα στους κεφαλαιοκράτες, μετά από κάθε διάλογο των «κοινωνικών εταίρων», ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, να βάζουν το χέρι τους όσο βαθιά μπορούν, στην τσέπη του εκμεταλλευόμενου λαού.

Βρισκόμαστε σε συνθήκες που οι χώρες της ΕΕ μπορούν να αναπτύσσουν συνεχώς τη βιομηχανική παραγωγή τους. Από την άλλη όμως, η ζήτηση της παγκόσμιας αγοράς βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, λόγω μείωσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, που χειροτερεύει τους πραγματικούς όρους της ζωής της Εργατικής Τάξης και δυσκολεύει την αποτελεσματικότητα της πάλης της. Οι συνθήκες αυτές συντηρητικοποιούν τα εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα, όταν δεν έχουν ταξικό προσανατολισμό. Η μείωση της ζήτησης προϊόντων μέσων παραγωγής, δημιουργεί στην αγορά τεράστια απούλητα αποθέματα εμπορευμάτων. Οι καπιταλιστές δεν μπορούν να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους και να διαθέσουν τα εμπορεύματά τους, γι' αυτό παρατηρείται το φαινόμενο της συσσώρευσης και της συγκέντρωσης  κεφαλαίων / εμπορευμάτων και ύφεση στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Για να μπορέσει να περάσει στην ανάπτυξη, πρέπει να καταστρέψει ένα μέρος από το συσσωρευμένο κεφάλαιο. Αυτή είναι η οικονομική κρίση του καπιταλισμού, δεν είναι χρηματοπιστωτική, όπως λένε διάφοροι.

Στα 74 τρις δολάρια υπολογίζεται το παγκόσμιο ΑΕΠ για το έτος 2016,  σύμφωνα με τα στοιχεία που εξέδωσε στις 18 Σεπτεμβρίου το 2017 η Παγκόσμια Τράπεζα και επεξεργάστηκε το How Much.net.

Η έρευνα του Διεθνούς Οικονομικoύ Ινστιτούτου (Institute of International Finance,IIF), μας πληροφορεί ,ότι, το παγκόσμιο χρέος εκτοξεύθηκε στο 325% του συνολικού ΑΕΠ των χωρών το 2016. Δηλαδή έφθασε στο εκκωφαντικό νούμερο των 217 τρις εκ. δολαρίων, σε τριπλάσιο ύψος  από το παγκόσμιο ΑΕΠ των 74 τρις εκ. δολαρίων.

Η εξυπηρέτηση του μόνο σε τόκους απαιτεί περίπου το 10% του παγκόσμιου προϊόντος, ποσό σχεδόν τριπλάσιο της ετήσιας παγκόσμιας ανάπτυξης 3,3%.            

Μια γερμανική εφημερίδα του Σεπτεμβρίου 2017 μας ενημερώνει, αναφέροντας: 1) Το 1998 το Εθνικό Ακαθάριστο Προϊόν των χωρών της ομάδας G7 (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Ιαπωνία και Καναδά),  σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ, ήταν> 44,4%, το ΑΕΠ της BRD (Γερμανίας) ήταν 5%, ενώ το ΑΕΠ της ομάδα BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), ήταν> 17,9%. 2) Το 2016 το ΑΕΠ της ομάδας  G7 ήταν > 31,09, το ΑΕΠ της BRD (Γερμανίας) ήταν 3%, ενώ το ΑΕΠ της ομάδα BRICS  ήταν> 31,24%.

Τα παραπάνω στοιχεία μας δείχνουν, ότι οι αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμοί των καπιταλιστικών δυνάμεων στο μέλλον θα αυξήσουν περεταίρω την εκμετάλλευση των λαών, την περιστολή πολιτικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και καταστολή των λαϊκών αγώνων, αυτήν την ερμηνεία  δίνουν  τα παραπάνω οικονομικά στοιχεία των δυο συνασπισμένων ομάδων οικονομιών, των χωρών.

Έγραφε η Καθημερινή, ότι «οι Περισσότερες από τις μισές θέσεις εργασίας σε όλη την Ευρωπαϊκή  Ένωση και συγκεκριμένα το 54% κατά μέσο όρο, κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στις επόμενες δεκαετίες εξαιτίας της τεχνολογικής προόδου. Οι εργαζόμενοι  του ευρωπαϊκού Νότου, με την Ελλάδα σε μια από τις χειρότερες θέσεις σε ότι αφορά το μελλοντικό τοπίο στην αγορά εργασίας και αυτό γιατί, τα πλέον πρόσφατα επιτεύγματα της τεχνολογίας αφορούν τομείς, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική, που μπορούν να πλήξουν κυρίως χαμηλές αμειβόμενες θέσεις των ανειδίκευτων εργατών ή εργατών περιορισμένης ειδίκευσης». Δεν είναι ένοχη η τεχνολογία για την ανεργία, αλλά ο ίδιος ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης. Οι καπιταλιστές που νοιάζονται για τα κέρδη τους, αξιοποιούν την τεχνολογία, όχι μειώνοντας τον εργάσιμο χρόνο, αλλά μειώνοντας τους εργαζόμενους στην παραγωγή. Να γιατί ο καπιταλισμός πρέπει να ανατραπεί.

Οι πρόσφατες προβλέψεις από τα ινστιτούτα οικονομίας για το ρυθμό ανάπτυξης της διεθνούς οικονομίας, κινούνται μεταξύ στασιμότητας και πολύ αναιμικής αύξησης. Το βασικό χαρακτηριστικό είναι, ότι κανένα καπιταλιστικό κέντρο δεν προβλέπεται να λειτουργήσει στο άμεσο μέλλον ως ατμομηχανή για την αύξηση του ρυθμού της καπιταλιστικής ανάπτυξης σε διεθνές επίπεδο.

Οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που καταλήγουν σε πολέμους (βλέπε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Ουκρανία, Παλαιστίνη, Β. Κορέα, κ.λπ.), σε νέες Γενοκτονίες και ξεριζωμούς, που δημιουργούν το πρωτοφανές κύμα των προσφύγων παγκόσμια.

Οι κεφαλαιοκράτες ποτέ δεν επέδειξαν και ποτέ δεν θα επιδείξουν αυτοκτονικές τάσεις, παραιτούμενοι από το «δικαίωμά τους» να πίνουν το αίμα των λαών. Προσπαθούν να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης τους, στους ανταγωνιστές τους. Να τα επιμερίσουν δηλαδή στις πιο αδύναμες χώρες της καπιταλιστικής αλυσίδας και αυτοί με την σειρά τους να τα επιμερίσουν νομοθετικά, με πανωτόκια, σε βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων των χωρών τους, των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των αυτοαπασχολούμενων, των ανέργων, των μικρομεσαίων αστών και αγροτών, για να βγουν ντόπια και ξένα καπιταλιστικά κέντρα  αλώβητα και ενισχυμένα από την κρίση. Τέτοια είναι η σύγκρουση στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, τέτοια είναι η τακτική της Γερμανίας και Γαλλίας εντός της ΕΕ. Η θέση τους για «ελεγχόμενη χρεοκοπία» μελών της Ευρωζώνης, δείχνει ότι τα βάρη της κρίσης τα φορτώνουν στην Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία. Τα χρέη της Ελλάδας, είναι κέρδη κυρίως της Γερμανίας, που καρπώθηκε πάνω 80 δις. εκατομμύρια, με τάση η κρίση να απειλεί και την Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, κλπ. Ενδεικτική είναι η φράση του λαού που λέει, «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Δηλαδή κατάσταση ζούγκλας.

Οι ντόπιοι και ξένοι κεφαλαιοκράτες, πέρα από τις αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς μεταξύ τους, ποτέ δεν αποσπώνται από το κύριο, που είναι η ενότητα τους απέναντι στο βιοτικό επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων. Που σημάνει, ότι το μόνο «αντίδοτο» για το λαό ενάντια στην ενότητα των καπιταλιστών, είναι η δική του ενότητα. Όχι η «ενότητα» των μάταιων φράσεων και των πολιτικών κορυφών με το μεγάλο κεφάλαιο, που επιδιώκουν οι αντικομμουνιστές, αλλά η ταξική ενότητα της βάσης, ανεξάρτητα των πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων που μπορούν να έχουν οι θιγόμενοι από την εκμετάλλευση των μονοπωλίων: Ν.Δημοκρατών, ΠΑΣΟΚων, Δημοκρατών, Αριστερών, Κομμουνιστών. Όλοι ανήκουν στην ίδια περίπου ταξική κοινωνική διαστρωμάτωση, βράζουν στο ίδιο καζάνι, έχουν κοινή μοίρα. Οι νόμοι του κράτους δεν κάνουν εξαίρεση σε κανένα από αυτούς, αλλά μόνο στα μονοπώλια. Τρώνε το ίδιο ψωμί, αλλά  προσπαθούν να το χρωματίζουν τα αστικά πολιτικά κόμματα, εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, σε μαύρο, μπλε,  πράσινο,  πορτοκαλί, κλπ, για να εφαρμόζουν το «διαίρει και βασίλευε» και μέσα από την άγονη αντιπαράθεση μεταξύ των οπαδών των αστικών κομμάτων, να περνούν ανενόχλητη την απάνθρωπη πολιτική του κεφαλαίου, την εκμετάλλευση των ιδίων των οικογενειών των και γενικότερα των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων.

Ενώ το μεγάλο κεφάλαιο έχει ταξική συνείδηση, με νύχια και με δόντια υπερασπίζεται τα ταξικά του συμφέροντα μέσα από τους πολιτικούς κυβερνητικούς εκπροσώπους του, όλοι οι παραπάνω χρωματισμένοι οπαδοί, δεν έχουν ταξική συνείδηση, γιατί  καταφέρνουν οι ηγεσίες των αστικών κομμάτων, να τους αποπροσανατολίζουν και να τους διαιρούν με την προπαγάνδα που ασκούν στην συνείδηση τους, για να μην βλέπουν τον κοινό ταξικό  αντίπαλο τους, που τους εκμεταλλεύεται άγρια.

Προέχει: 1) Το ταξικό, ανεξάρτητα πιο κόμμα ψηφίζει ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο αυτοαπασχολούμενος, ο άνεργος, ο επιστήμονας, ο μικρομεσαίος αστός και αγρότης, κλπ, γιατί υπάρχει κοινότητα συμφερόντων, που καθορίζει την ενότητα των εκμεταλλευομένων, 2) Το  πολιτικό  και συνδικαλιστικό αντιπάλεμα των μονοπωλίων, γιατί υπάρχει κοινός ταξικός αντίπαλος, που εκμεταλλεύεται  όλους.

Η ενότητα των εργαζομένων και των άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων, πρέπει να έχει στον προσανατολισμό της το μοναδικό «σωτήριο» δρόμο την ανατροπήν της εξουσίας των μονοπωλίων, διαφορετικά η αντιλαϊκή επίθεση θα συνεχίζεται σε βάρος του λαού, θα έχει προβλήματα οικονομικά, επιβίωσης, διαφθοράς, εγκληματικότητας, καταστολής και υποδούλωσης, όσο τα μονοπώλια θα κρατούν τα κλειδιά της οικονομίας.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικρομεσαίοι αστοί και αγρότες, ουδέποτε πρέπει να ξεχνούν τα επαχθεί μνημόνια (μπορούν να επαναληφθούν) που τους αφαίρεσαν όλες τις κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα, στο όνομα δήθεν του χρέους. Την περίοδο της κρίσης, που ο λαός τραβάει ζωνάρι, οι έχοντες και κατέχοντες, που δεν αποτελούν ούτε το 1/10.000 του πληθυσμού, κερδοσκοπούν και βγάζουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό. Όλα αυτά, χωρίς την πολιτική δέσμευση των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου, ότι μελλοντικά θα αποκαταστήσουν το βιοτικό επίπεδο των θιγομένων, στα επίπεδα προ της κρίσης. Στόχος τους δεν είναι η αποκατάσταση του βιοτικού επιπέδου, αλλά η φθηνή αμοιβή εργασίας και η πενιχρή σύνταξη, η εξαθλίωση του λαού, για να υπάρχει στρατιά ανέργων, προς εκβιασμό των αμειβόμενων εργαζομένων των 400 ευρώ, από τους εργοδότες, για να είναι ανταγωνίσιμοι με το διεθνές κεφάλαιο.

Έτσι μπαίνει το ερώτημα, μπορεί να ξεφύγει η παγκόσμια οικονομία από την παγίδα του μεγάλου χρέους, της χαμηλής ανάπτυξης, της μεγάλης ανεργίας, της φτώχειας, της φοροδιαφυγής, του μαύρου χρήματος, της εγκληματικότητας, του μεγάλου ανταγωνισμού, του πολέμου, των ναρκωτικών, της πορνείας  και της ζούγκλας; Όλα αυτά υποδηλώνουν, ότι ο πλανήτης οδεύει σε χρεοκοπία.

Τα αίτια της αναπόφευκτης καπιταλιστικής κρίσης, της κρίσης ενός συστήματος, όπου, ενώ οι παραγωγικές δυνάμεις (σύμφωνα με μελέτες κομμουνιστών) θα επέτρεπαν στον σοσιαλισμό ο πληθυσμός της Γης να τρέφεται ικανοποιητικά εφτά φορές, εντούτοις κάθε 15 δευτερόλεπτα πεθαίνει κι ένας άνθρωπος στον πλανήτη, λόγω του υποσιτισμού στον καπιταλισμό.        

Γι’ αυτό και η πάλη για την κατάργηση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, των διώξεων των κομμουνιστών και της δράσης τους, για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων, συνδέεται με συνεχή πάλη για την Εργατική Εξουσία, για να απαλλαγούν τα λαϊκά στρώματα από τα δεσμά της ταξικής μειοψηφίας των καπιταλιστών πλουτοκρατών της εκμετάλλευσης, που γεννά όπως προαναφέρω φτώχεια, καταπίεση, καταστολή, εκβιασμούς, πολέμους, ναζισμό-φασισμό και τους υποστηρικτές του.

Ο Μαρξ, ο Λένιν, το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές έχουν δίκαιο. Ένα σύστημα, που έχει ως πυξίδα του το κέρδος του κεφαλαιοκράτη, ένα σύστημα, που δεν μπορεί παρά να λειτουργεί με τους άναρχους κανόνες που επιτάσσει την εξασφάλιση του ατομικού κέρδους, είναι καταδικασμένο να αποτελεί συνώνυμο της κρίσης, της διαφθοράς, της εγκληματικότητας, της ρεμούλας και της καταστροφής.

Το μονοπωλιακό κεφάλαιο για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του, την άγρια και απάνθρωπη εκμετάλλευση, διαπλέκεται  με το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο και ενισχύεται πολιτικά, οικονομικά, μέσα από το πολιτικό και νομοθετικό πλαίσιο της χώρας και της ΕΕ.

Νομοτελειακά ο καπιταλισμός δεν είναι αιώνιος (όπως δεν ήταν η δουλοκτητική και φεουδαρχική κοινωνία), είναι στάδιο περάσματος στο σοσιαλισμό.

Ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός (= ιμπεριαλισμός ) είναι, αντιπατριωτικός, τερματικός και αδιέξοδος σαν κοινωνικό σύστημα. Για να επιβιώσει στηρίζεται στην «νόμιμη» και παράνομη διαφθορά, στην εγκληματικότητα, στα όπλα, στα ναρκωτικά, στην πορνεία και  δεν πρόκειται να  εξωραϊστεί πολιτικά από κανέναν, αλλά μόνο ανατρέπεται. Απλά κερδίζει χρόνο μετά διάφορα κόλπα του, για να παρατείνει την ύπαρξη του, όπως ο ασθενής ο υπό θεραπεία καρκινοπαθής του τελευταίου σταδίου.  Δεν έχει διαδοχική αντικατάσταση από άλλο κοινωνικό κεφαλαιοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, για να ξεπεράσει τα ανεπίλυτα συσσωρευμένα προβλήματά του, όπως η δουλοκτητική κοινωνία αντικαταστάθηκε από την φεουδαρχική, η φεουδαρχική αντικαταστάθηκε από την αστική. Επόμενο είναι, να σαπίζει και να φθείρει συνειδήσεις. Γιατί  στον καπιταλισμό η οικονομία, τα μονοπώλια  καθορίζουν την πολιτική, ενώ στον σοσιαλισμό, η συλλογική πολιτική καθορίζει την οικονομία.

Οι υλικοί όροι περάσματος στο σοσιαλισμό έχουν ωριμάσει, μέσα στους κόλπους του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που δε χωράνε άλλες στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, η γιγάντια κοινωνικοποίηση της εργασίας και η ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, οι αντιφάσεις, αντιθέσεις και ανταγωνισμοί της οικονομίας, προετοιμάζουν την κατάργηση του καπιταλισμού  που έχει σαπίσει και χρεοκοπήσει. Δεν μπορεί να επιλύσει τα προβλήματα των ανθρώπων, με οποιαδήποτε κυβερνητικά σχήματα, «δημοκρατικά» ή δικτατορικά ή φασιστικά. Όλα εφαρμόστηκαν και δεν έδωσαν μόνιμη λύση στα άμεσα και μακροπρόθεσμα συσσωρευμένα προβλήματα των λαών. Στηρίζονται στον αυταρχισμό, στην καταπίεση, στην καταστολή, στα όπλα, στους πολέμους και στο ξαναμοίρασμα των γεωπολιτικών αγορών.

Το πρόβλημα είναι ταξικό και πρέπει να καθορίζει την πολιτική μας στάση για τις μελλοντικές πολιτικοοικονομικές εξελίξεις που συνεχίζονται σε βάρος της πλειονότητας του λαού.

Για να υπάρχει η ενίσχυση του χαρακτήρα της αποφασιστικής αντεπίθεσης, χρειάζεται ενότητα ταξική όλων των εκμεταλλευομένων «υποζυγίων», ανεξάρτητα τι ψηφίζει πολιτικά ο καθένας και δράση για την ωρίμανση της ταξικής πολιτικής συνείδησης, ώστε η πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της να κατευθύνεται στη λύση του προβλήματος της εξουσίας.

Οι κεφαλαιοκράτες γνωρίζουν την κατεύθυνση των πολιτικοοικονομικο - κοινωνικών εξελίξεων και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να κρατήσουν τους εργαζόμενους μακριά από την επιρροή των ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, για να μην τους καθοδηγήσουν ιδεολογικά και πολιτικά. Να εμποδίσουν με τις ενέργειές τους, τους εργαζόμενους να δουν καθαρά τον ταξικό εχθρό τους, την ολιγαρχία του πλούτου. Συμβολή σ' αυτή την κατεύθυνση έχουν, οι αντικομμουνιστές  προπαγανδιστές που διαστρεβλώνουν  την ιστορία του ΚΚΕ και του λαϊκού κινήματος.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά σε βάρος του λαού, ορισμένες αστικές εφημερίδες και αντιδραστικά κόμματα, καταγγέλλουν το ΚΚΕ ότι κινείται στα όρια της νομιμότητας, ενώ, όλα τα αστικά κόμματα του «δημοκρατικού  τόξου», κινούνται μέσα στα «περιθώρια του συντάγματος», το οποίον έχουν κυριολεκτικά κουρελιάσει και παραβιάζουν συνεχώς (που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει και αποδεχθεί), προκειμένου να εξυπηρετήσουν με την ψήφο τους στην βουλή και τον κρατικό αυταρχισμό, τα άνομα συμφέροντα των μονοπωλίων, τραπεζών και τοκογλύφων, γδέρνοντας το λαό.

Ενώ τα αστικά κόμματα, εκλέγονται και αναδεικνύονται με ψήφο της πλειοψηφίας των πολιτών στις Εθνικές Εκλογές, μετά αντιστρατεύονται τα συμφέροντα τους μέσα στην βουλή, ψηφίζοντας πάντα υπέρ των συμφερόντων της ταξικής μειοψηφίας των πλουτοκρατών και κατά των συμφερόντων της πλειοψηφίας, του πάντα προδομένου και καταφρονημένου λαού, από την ηγεσία του την πολιτική, οικονομική, την εκκλησιαστική της καπιταλιστικής Ελλάδας.

Το κοινοβούλιο δεν δίνει λύση στα άμεσα και μακροπρόθεσμα συσσωρευμένα προβλήματα του λαού, είναι βωμός του μεγάλου κεφαλαίου, το είδαμε με την ψήφιση των πιο αντιδραστικών μνημονίων της άγριας εκμετάλλευσης των υποζυγίων και πρέπει να αντιδράσουμε στις κοινοβουλευτικές αποφάσεις και στις φασιστικές αντιλήψεις και αυταπάτες που τρέφουν ορισμένα εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα, που δεν έχουν μοίρα στο ήλιο. Ο φασισμός εμφανίστηκε για να υπηρετήσει το κεφάλαιο. Και οι δυο, αποτελούν τις δυο όψεις του ιδίου νομίσματος, είναι υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου, που δεν δίνουν λύσεις στα συσσωρεμένα άμεσα και μακροπρόθεσμα προβλήματα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, αλλά μόνο ασκούν αυταρχισμό, καταπίεση, καταστολή και εμπλέκουν τους λαούς σε πολέμους.

Η προτίμηση πάντα στο μικρότερο κακό, γιατί έτσι μας βολεύει ή στο δε βαριέσαι  αδερφέ, άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα ή οι αγώνες είναι αναποτελεσματικοί και είναι ανώφελο να συμμετέχει κανείς, έφεραν λόγο της αδιαφορίας που κυριαρχεί στις σκέψεις μερίδας της κοινωνίας, τα σοβαρά προβλήματα  της  απαξίωσης του βιοτικού  επιπέδου της πλειοψηφίας του λαού, από την ασκούμενη αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κ.λπ., υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Όσοι εφαρμόζουν τα παραπάνω σαν «δόγμα» ή λόγο κάποιου ρουσφετιού, για να μην συμμετέχουν στους αγώνες των ταξικών δυνάμεων, έχουν προσωπική ευθύνη για την κατάσταση που βιώνει σήμερα η οικογένειά τους και η πλειοψηφία των ελλήνων.

Όμως, η φτώχεια και η εξαθλίωση των εργαζομένων δεν εγκλωβίζεται, δε φυλακίζεται και προπαντός δεν τρομοκρατείται. Σπάει τις αλυσίδες και τους πασσάλους της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που το αυταρχικό αστικό κράτος δημιούργησε. Αυτός είναι ο δικαιολογημένος φόβος τους. Ακριβώς επειδή υπάρχει το ΚΚΕ και υπάρχει ισχυρό ταξικό εργατικό κίνημα το ΠΑΜΕ, που δρουν αταλάντευτα για την ανατροπή του διεφθαρμένου εγκληματικού σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

Σήμερα γίνεται ολοένα και πιο φανερό, ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί φιλολαϊκή πολιτική από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα, λόγω της μόνιμης  απάνθρωπης άγριας αντιλαϊκής- αντεργατικής πολιτικής, του ξεπουλήματος των δημόσιων κρατικών υπηρεσιών, οργανισμών, επιχειρήσεων στα μονοπώλια και της δήμευσης της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, από τους «φίλους» ευρωπαίους εταίρους δανειστές τοκογλύφους.

Τα παραπάνω δείχνουν ποια είναι η κατεύθυνση των πολιτικών - οικονομικών - κοινωνικών εξελίξεων και πως θα πρέπει οι ταξικές δυνάμεις και τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας να αντιπαλέψουν συνδικαλιστικά και πολιτικά την πηγή, την αιτία που γεννά τις συνέπειες αυτών των εξελίξεων σε βάρος τους, ως το τέλος.

Ο ποιητής Βάρναλης προκειμένου να τονώσει ψυχολογικά και ηθικά το φρόνημα των «υποζυγίων» να ξυπνήσουν από τον λήθαργο, αναφέρει: «Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα γυρίσει ανάποδα ο ντουνιάς…».

Γίνονται ολοένα και πιο διακριτοί οι δύο δρόμοι ανάπτυξης της κοινωνίας και βάζουν μπροστά στο λαό το πραγματικό δίλημμα. Με τα Μονοπώλια, τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την διαφθορά, την καταστολή,  την εγκληματικότητα, την πορνεία, τα ναρκωτικά  και τους Πολέμους ή με το Αντιμονοπωλιακό, Αντικαπιταλιστικό, Κοινωνικό Μέτωπο Πάλης, για το σοσιαλισμό και την ευημερία όλου του λαού. Ο σοσιαλισμός είναι η απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Θα κριθούμε όλοι μας από τις επόμενες γενεές για την πολιτική μας στάση θετική η αρνητική και την συμμετοχή μας ή μη στους ταξικούς αγώνες, για τα μελλούμενα που θα ακολουθήσουν σε βάρος της πλειοψηφίας του λαού.

Τι λένε για όλα τα παραπάνω που διαδραματίζονται σε βάρος της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (Π.Ο.Ε.) και Διεθνής Συνομοσπονδία Ποντίων Ελλήνων (ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε.). Για να μην μπουν στο ίδιο κάδρο η ΠΟΕ και η ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε. με την ΓΣΣΕ και την ΑΔΕΔΥ, που ξεπούλησαν τα συμφέροντα της εργατικής τάξεις υπέρ του μονοπωλιακού κεφαλαίου, πριν είναι πολύ αργά, γιατί πέρα από ότι είναι φορείς πολιτιστικοί, είναι και όργανα πολιτικά. Πρέπει να πάρουν στάση ταξική αγωνιστική απέναντι στην εφαρμοζόμενη αντεργατική/αντιλαϊκή πολιτική των αστικών κομμάτων.

Τι να την κάνω την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων και τα φεστιβάλ χορού της νεολαίας των Ποντίων, όταν ο λαός θα έχει ξεκληριστεί ολοκληρωτικά από την ανέχεια, που δεν θα διαφέρει και πολύ από την Γενοκτονία των ποντίων και εμείς θα φαντάζουμε τότε, σαν γραφικοί.

Ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν σε βάρος του λαού, πρέπει να καθορίσουν η ΠΟΕ και ΔΙΣΥΠΕ την αγωνιστική ταξική πολιτική στάση τους, απέναντι στα εφαρμοζόμενα πολιτικοοικονομικά μέτρα σε βάρος της πλειοψηφίας του λαού, χωρίς φυσικά να εγκαταλείπουμε τους  βασικούς στόχους, αλλά δρούνε παράλληλα.

Για να μην κατηγορηθούν ότι παίζουν η ΠΟΕ και ΔΙΣΥΠΕ το ίδιο παιχνίδι με την ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, θα πρέπει να το αποδείξουν έμπρακτα και να διαφοροποιηθούν από τέτοιες λογικές και πρακτικές που έφεραν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους ανέργους, την νεολαία, τους επιστήμονες σε απόγνωση. Δεν φτάνει να λέμε ότι η ΠΟΕ είναι η μεγαλύτερη λαϊκή εθνοτική οργάνωση της Ελλάδας. Το θέμα είναι (όπως έγραψα σε προηγούμενο δημοσιευμένο κείμενό μου στον «Εύξεινο Πόντο»), τελικά η ΠΟΕ, πως αξιοποιεί την τεράστια δύναμη που της παρέχουν τα σωματεία; Σε ποια κατεύθυνση διαχέει αυτήν την δύναμή; Και σε ποιανού όφελος; Και δεν έχει τα απαιτούμενα αποτελέσματα, στην υλοποίηση των στόχων της;

Ιδού λοιπόν η Ρόδος, ιδού  και το συνειδητό πήδημα, από την αδράνεια στην δράση, αντάμα με τις ταξικές δυνάμεις, για το καλό των μελών της ΠΟΕ και της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε., που είναι στην πλειοψηφία τους βιοπαλαιστές, που κυνηγούν το μεροκάματο.

Θεσσαλονίκη 1 Ιανουαρίου  2018

Με πατριωτικούς ταξικούς χαιρετισμούς

Ο ανιστόρητος Κώστας Χάρης

Θεσσαλονίκη 1/1/2018.