Χριστού η θεία φώτιση, να εμπαίν’ σ’ όλα τ’ οσπίτα,

τα αρρωστείας να χατεύ’, εντάμαν πόνα – δάκρα.

Οι κυβερνήτες να εγροικούν και το ορθόν να ευτάγ’νε.

Ατός ο χρόνος ο καινούρ-τ-ς, μη ένι άμον τ’ άλλους.

Ν’ ανθίζ’νε τα χαμνόλγελα, σε όλα τα κατζία.

Παιδία να γεννίουνταν, τα δάκρα να τζουρούνταν.

Ατός ο χρόνος  ο καινούρ-τ-ς, ας έν’ ο υστερ’νός

για τα τυραννισίας και την ανεχετίαν εμουν.

’Σ σα δύσκολα ημέρας το ζούμε, θα πρέπ’ να είμες

κι άλλο πολλά ενωμέν’ και αγαπεμέν’.

Εμείς οι Πόντιοι επέρασαμε

κι άλλο δύσκολα ημέρας και πολλά φοράς.

Άμα με τη Χριστού την πίστην

και τη δύναμην τη ψ’χής εμουν,

αγαπεμέν’ και ενωμέν’

εδέκαμε τον αγώναν εμουν και ενίκεσαμε.

Ατώρα πα αέτσ’ θα ευτάμε

για να εβγαίνουμε ασ’ σην κρίσην.

Και τα μνημόνια θα στείλουμε σ’ ανάθεμαν να πάνε

κι οπίσ’ άλλο πα μ΄ έρταν.

Καλόν χρονίαν πέει τεν όλ’, οχτροί και φίλ’ εντάμαν.

Σχωρέστεν κι αγαπεθέστεν, σχωρέστεν και βοηθέστεν

Χαμνογελάστεν και δώστεν ευχία και εγάπ’.

Ατά παράδες ’κι θέλ’νε. Χαμνογελάς και δίγ’ ατα,

χαμνογελούν και παίρ-τ-ς ατα.