«Η μνήμη δεν είναι παρελθόν, είναι ο σπόρος της σκέψης και του καρπού. Είναι το Θεμέλιο της ζωής μας».

Αργύρης  Σφουντούρης

Η Ιστορία δεν συγχωρεί τη λήθη, διότι η λήθη είναι η μήτρα της επανάληψης. Όταν μια κοινωνία απεμπολεί τη συλλογική της μνήμη, ανοίγει τον δρόμο στην ιστορική της νέμεση.

Η ανοχή με την οποία παρακολουθούμε, μέσα στη Θεσσαλονίκη, την προσπάθεια ηρωοποίησης ενός αιμοσταγούς δικτάτορα, αποτελεί βαθιά ηθική έκπτωση. Πρόκειται για μια φιγούρα που σφράγισε με αίμα τη μοίρα των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Αλεβιτών, αλλά και του Ελληνισμού του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης.

Όταν το πρόσκαιρο κέρδος και η τουριστική ανάπτυξη τοποθετούνται πάνω από την ιερότητα της μνήμης, η πολιτική χάνει το ηθικό της έρεισμα.

Η σιωπηρή αποδοχή αυτής της παραχάραξης ακούγεται σαν μια ωμή εντολή λήθης προς τις ρίζες μας. Είναι σαν να παραδίδουμε οικειοθελώς την ταυτότητά μας, αποδεχόμενοι τον ρόλο του υποτελούς «Γιουνανιστάν» στον ίδιο μας τον τόπο.

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς και να κάνει αναπόφευκτους συνειρμούς.

Την ώρα που στη Βάδη - Βυρτεμβέργη οι ποντιακοί σύλλογοι «Δωδεκάπολις» δίνουν σκληρό αγώνα κατά της μυθοποίησης του Μουσταφά Κεμάλ μέσω μιας όπερας, στη Θεσσαλονίκη επικρατεί το απόλυτο «όλα επιτρέπονται».

Κατά πού βαδίζουμε, άραγε, ως Έλληνες;

Διότι μια πατρίδα δεν χάνεται μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά πρωτίστως στις συνειδήσεις των ανθρώπων της.

Και όταν η σιωπή βαφτίζεται «φιλοξενία» και η υποταγή «ανάπτυξη», τότε η ιστορική αυτοκτονία έχει ήδη συντελεστεί.

Εκ μέρους των Ποντιακών Συλλόγων «ΔΩΔΕΚΑΠΟΛΙΣ»