ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

Τα δέντρα εκουρούμπωσαν, εφάνθαν τα σ̆αρσ̆άνας,

ο τόπον επρασίνεσεν, παρλάεψαν τ’ ορμάνα̤,

τα χ̆ό̤να̤ ελύαν ‘ς σα ψηλά, ένταν πεγαδομάτα̤.

Τα κοτσ̆ορύμα̤ ερχίνεσαν νερόπον να γομούνταν,

ένταν ρυμόπα έμορφα, ένταν τρανά ποτάμα̤

σ̆ορσ̆οταρίζ’νε και βοούν όθεν θα ανταμούνταν.

Ο ήλον ας σον ουρανόν χουλέν’ όλεν τον κόσμον,

ο τόπον εσ̆ολίκεψεν, εφώταξαν τα ράχ̆α̤,

εξέβαν έξ’ και οι τσ̆οπάν’ επέραν τα κοπάδα̤

και ‘ς σα παρχάρα̤ ερχίνεσαν να παίρν’νε τ’ ανεφόρα̤.

Παρχαρομάνες με μωρά, εντάμαν με τα χτήνα̤

και η κερβάνα εμπροστα κρούει το κωδών’ και πάει.

Ούλ’ ‘ς σην σειράν αγόγγυχτα σύρνε τ’ ανεφορίας,

να πάνε ‘ς σα καλύβα̤ ‘τουν το έχ’νε ‘ς σα παρχάρα̤.

Τα δέντρα εκουρούμπωσαν, ανοίουνταν τ’ ομμάτα̤,

‘ίνταν τσ̆ιτσ̆άκα̤ έμορφα και σκουντουλίζ’ ο τόπον

και τα πουλόπα ελέπ’ν ατα κι αρχίζ’νε τραγωδίας

και τραγωδούν την Άνοιξην, τη κόσμονος το θάμαν.

Τα μελεσσίδα̤ εζάντυναν ερρούξαν ‘ς σα τσ̆ιτσ̆άκα̤,

βοούν και τσουρουφίζ’ν ατα, παίρν’νε τα μυρωδίας,

να ευτάνε το ζαντόμελον π’ έρται ζαντύν’ τον κόσμον.

Αΐκ’σσα έν’ η Άνοιξη, ανοίει όλεν τον κόσμον,

ανοίουνταν τα κάρδιας κ’ εμπαίν’ απέσ’ η αγάπη

και γαληνεύ’νε οι ανθρώπ’, πονούνε τ’ έναν τ’ άλλο.

Θεέ μ’, το λάθος το τρανόν, ‘ς σην πλάσην το εποίκες,

έτον που ξάι ‘κ’ ενούνιξες και ας σο νους ‘κ’ εδέβεν,

να ευτάς να έν’ η Άνοιξη, παντού σ’ όλεν τον κόσμον.

Θεέ μ’, να εποίνες Άνοιξην, παντού σ’ όλεν τον κόσμον,

να εβγαίν’ ο ήλον και φωτάζ’, χουλέν’ όλεν την πλάσην

η εγάπ’ να έρται και γομών’ τα μαύρα τα καρδίας.

Ας όλα̤ τα δουλείας ισ’ π’ εποίκες ως ατώρα,

θεέ μ’, ατό θα έτονε ας όλα̤ το καλλίον,

το θάμαν το καλύτερον ‘ς σα θάματα ντο εποίκες.

Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης

Καλαμαριά 2020

Λεξιλόγιο

Εσ̤ολίκεψεν=ζωντάνεψε[ρ.σ̆ολικεύω]

Εζάντυναν=τρελάθηκαν[ρ.ζαντύνω]

Εκουρούμπωσαν= μπουμπούκιασαν[ρ.κουρουμπώνω]

Καπατεύ’=σκεπάζει[ρ.καπατεύω]

Κερβάνα [η]=η αγελάδα που προηγείται στο κοπάδι

Κοτσ̆ορύμα̤[το κοτσ̆ορύμιν]=μικρό ρυάκι

Όθεν=όπου

Παρλάεψαν=έλαμψαν[ρ.παρλαεύω]

Πεγαδομάτα̤[το πεγαδομάτ’]=πηγές

Ράχ̆α̤ [το ραχ̆ίν]=βουνά

Ρυμόπα[το ρυμίν]=ρυάκια

σ̆ορσ̆οταρίζ’νε=ρέουν με θόρυβο[ρ.σ̆ορσ̆οταρίζω]

σ̆αρσ̆άνας[η σ̆αρσ̆άνα]=χελιδόνια

Σκουντουλίζ’=ευωδιάζει[ρ,σκουντουλίζω]

Τσ̆ιτσ̆άκα̤ [το τσ̆ιτσ̆άκιν]=λουλούδια

Τσουρουφίζ’νε=ρουφούν[ρ.τσουρουφίζω]

Χουλένω=ζεσταίνω