«Καλομηνάς» λέγν ’ατον,

και καλός μήνας ξάϊ κ’είναι.

Ενθυμεματί’ αναπολώ,

φουρκίουμαι και κλαίω.

Τζίζω τα περισιανλούκια,

και τ’εμετέρ’ που εγαραλάϊζαν,

τα ψύ’ας α’τουν κι συνεύ΄νε,

και η βρούλα κ’εσβυάται.

Σαχτάρια ε’ένταν τ’ οσπίτια τουν,

εσοκεύκουσαν τα εικόνας,

και τα εικόνας ταλεύ’νε,

και τα καμπάνας συνεύ΄νε…

Το θυμιατόν κι σκουτουλίζ’,

ελίβωσεν το τέμπλον,

πλουμίζ’νε μ’αίματα το χώμαν,

αχπάσκουνταν τα ψύ’α.

Τη 19η τη «Κακομηνά»,

συννουνίζουμες και άφτουμε καντήλ’,

καντήλ’ που ‘ίνεται ταρέλαμπα

και φωτίζ’ την οικουμένην…

Γλωσσάριο:

Καλομηνάς = Μάιος

ενθυμεματί’ = της μνήμης

φουρκίουμαι = πνίγομαι

τζίζω = το πονάω

περισιανλούκια = κακομοιριές

γαραλαϊζ’νε = ξεφωνίζουν από πόνο

συνεύ΄νε = σιωπούν

βρούλα = φλόγα

σαχτάρια = στάχτες

εσοκεύκουσαν = ξηλώνονταν

ταλεύω = αρπάζω, εισδύω, ορμώ

συνεύ΄νε = σιωπούν

σκουτουλίζ’ = μοσχοβολά

ελίβωσεν = μαύρισε ο ουρανός

πλουμίζω = χρωματίζω

αχπάνω = ξεριζώνω

ψύα = ψυχές

συννουνίζω = βρίσκομαι σε περισυλλογή

άφτουμε = ανάβουμε

ταρέλαμπα= λυχνάρι