Θεατρικό δρώμενο αφιερωμένο στην ειρηνική ζωή και στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, παρουσιάστηκε στην έναρξη του 38ου πανευρωπαϊκού φεστιβάλ ποντιακών χορών της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη (ΟΣΕΠΕ), που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τους 50 συλλόγους που βρίσκονται στη δύναμή της, το απόγευμα του Σαββάτου 1 Ιουλίου 2019, στην Ege Trans Arena στην πόλη του Μπίτιγχάιμ, λίγο έξω από την πόλη της Στουτγάρδης, στο κρατίδιο της Βάδυς Βυδεμβέργης, στη Γερμανία.
Στο θεατρικό δρώμενο συμμετείχαν μέλη των ποντιακών συλλόγων της ΟΣΕΠΕ της Βάδυς Βυδεμβέργης, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Γεωργιάδη, σε κείμενα του δημοσιογράφου Γιώργου Γεωργιάδη και εκφώνηση – παρουσίαση από τον ηθοποιό Τάσο Νούσια.
Και πιάσαν τις πέτρες τις βαριές στο χώμα πεθαμένες και τις ανέστησαν με οίστρο και υπομονή μέσ’του Ηλιού την χαλαμονή, Αυγουστή, Θεριστή και Κερασινού την αύρα πελεκώντας.
Σφύρες και άκμονες στης μαύρης θάλασσας σκίζουν την πύρινη πύλη του Χρυσόμαλλου δέρατος με τους Αρίωνες γινομένους Αργοναύτες σε μια ωδή Διονύσου Κορύβαντα στα κάστρα της πόλης του Ευγένη.
Άλλαξαν τα χρώματα, παλάβωσε η Φύση με τα χέρια να τρυγούν τα γλυκά αμπέλια της λησμονιάς, της πίκρας και της ξενηλασίας.
Παιχνίδια ζωηρά με την Μοίρα και την Τύχη τον θάνατο και την ζωή.
Ζήσαν και πάλευαν στα σταυροστράτια της επιλογής με σύμβολα κρυφά και παντολαλεμένα ως προσευχές σε καταγώγια ιερά και καταρράκτες μυθικούς σαν πολυφωνία αγγέλων εκπατρισμένων με φτερά καμμένα από την σαλή φλόγα της αιώνιας Πίστης.
Στου ρολογιού την άκρη, του σατράπη Χρόνου του κουφού και επίτηδες τυφλού, μπάσαν τα τσεκούρια Τσέτες και ληστές σαν καραβιές στα βράχια τσακίσαν κεφάλια, πόδια, σκίσαν στήθη και καρδιές και λώρους, κάψαν, γκρέμισαν, διεσκορπίσαν στου Κάιν την κατάρα την φύτρα μου και την διαλύσαν σαν κλαράκι της Λαμπρής στον πρωτάνεμο τ’ Απρίλη.
Δέσμη ήταν η φωτιά στην φωλιά του μίσους, λαίλαψ και σιωπηλός κλαυθμός σε ποτάμια κόκκινα από τις κομμένες φλέβες.
Μαύρη θάλασσα ποτάμια κόκκινα λήθη άσπρη άδικο γκρίζο.
Σώπασε ώ Σύμπαν, σώπασε.
Κλίνε την γέρικη ματιά σου εδώ.
Κάρφωσε την εδώ και σώπασε.
Θέλεις τον Θεό να περιγελάσεις και να αφήσεις το αίμα το αθώο να λούσει όλη την γή μα κάκου γίνεσαι.
Η σπάθη του αδίκου είναι πάνω στον τράχηλό μας τώρα, μας κόβει και μας πεθαίνει.
Αλλά μάθε ώ Σύμπαν εμείς σφάγια είμαστε την ώρα της Ανάστασής μας.
ΞΑΝΑΡΡΙΖΩΜΑ
Χάρε μάθε το επιτέλους!
Δεν μπορείς, ποτέ δεν μπορούσες.
Ποτέ δεν θα μπορούσες να μας νικήσεις, την σπορά της Μήδειας και του Φρίξου.
Είμαστε εδώ, πάντα εδώ, όπου το εδώ μας σώζει και μας καλεί.
Γόνιμη κάνουμε την γη όπου και να πατήσουμε γιατί αγαπάμε την ζωή τον άνθρωπο τον αέρα.
Τον αέρα που αναπνέουμε, το νερό που δίνουμε στον φτωχό και πεινασμένο το μάννα στον αδικημένο.
Πέθανε Χάρε εσύ και άσε εμάς να σηκώσουμε τα λάβαρά μας ψηλά, τις ματωμένες πληγές της ψυχής μας, την περηφάνια μας, το κύτταρο της μήτρας μας.
Γιατί τα λάβαρά μας δεν είναι χαρτιά και πανιά.
Είναι οι ψυχές των προγόνων μας που ντύθηκαν στην σκόλη να πάν στα ξωκκλήσια της Πατρίδας στα παρχάρια με τις μάνες και τις γιαγιάδες μας.
Ήρθαν σήμερα ακόμα μια χρονιά στην Ξενιτειά να προσευχηθούν να λειτουργηθούν να κοινωνήσουν.
Χάρε πέθανες! Αίντε γειά σου!
Πόντος έν άστρον φωτεινόν
