ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΦΟΡΗ ΠΕΤΑΛΙΔΗ
Η Κάλλη Σιαμίδου, είχε την μουσική μέσα στο σπίτι της και τον χορό στον επαγγελματικό χώρο που διατηρούσε ο πατέρας της στη Θεσσαλονίκη και με παρακαταθήκη τις αιώνιες διαχρονικές παραδόσεις του ελληνισμού του Πόντου, που ξεκινούσαν από την Τραπεζούντα, το Δρόμο του Μεταξιού, και ήρθαν με την προσφυγιά στην Ελλάδα, τον συγχρονισμό με άλλες μουσικές, την οδήγησαν να βρει το όνειρό της στη Νέα Υόρκη, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Η Κάλλη Σιαμίδου, μεγάλωσε με τα ακούσματα της ποντιακής λύρας στο σπίτι του κορυφαίου παραδοσιακού λυράρη του ποντιακού ελληνισμού, του Κώστα Σιαμίδη με καταγωγή από τη Ματσούκα της Τραπεζούντας του Πόντου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε χορεύοντας στο Παρακάθ’ μαζί με τους μυημένους παρακαθήμενος και από μικρή έδειξε την κλίση της στο χορό. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και ταυτόχρονα έκανε και σπουδές χορού, αυτό που έλεγε η καρδιά της και από την πρωτεύουσα των προσφύγων βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου ζει το όνειρό της. Λέει μια ελληνική παροιμία, πως «το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά» και φαίνεται πως έχει τη βάση της, γιατί η Κάλλη Σιαμίδου, συνεχίζει στα χνάρια της μουσικής παράδοσης, σε έναν άλλον τομέα, αυτόν του χορού που την εκφράζει.
Με την ομάδα Constellation Chor στην παράσταση Desire Divinity Project. photo by Isaiah Tanenbaum
Στη συνέντευξή της στο site http://efxinospontos.gr/ η Κάλλη Σιαμίδου, σκιαγραφεί την πορεία της από τη Θεσσαλονίκη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εκεί όπου κάνει το όνειρό της πραγματικότητα, συνεργαζόμενη με σπουδαίους καλλιτέχνες.
Από την παράσταση Filament με την ομάδα Constellation Chor. photo by Alexander Mejia
Ερώτηση: Πότε και πού γεννήθηκες, και ποιά ήταν τα ενδιαφέροντά σου στην παιδική και εφηβική ηλικία;
Απάντηση: Γεννήθηκα το Μάρτιο του 1989 στη Θεσσαλονίκη. Στο μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας θυμάμαι να κάνω δυο πράγματα, να τρέχω και να παίζω μουσική. Όταν ήμουν περίπου 8 χρονών η μητέρα μου με άκουσε ένα πρωί να παίζω στη μελόντικα της αδερφής μου το "της τρίχας το γεφύρι" και με ρώτησε που το έμαθα. Της απάντησα πως μπορώ να το παίξω αφού μπορώ να το τραγουδήσω. Έτσι ξεκίνησα σπουδές κλασσικής μουσικής στο σπίτι και μετά στο Νέο Ωδείο Θεσσαλονίκης όπου σπούδασα πιάνο, θεωρητικά μαθήματα μουσικής και ήμουν μέλος της χορωδίας του Νέου Ωδείου κι έπειτα της Χορωδίας του Αγίου Κυρίλλου και Μεθοδίου. Στην εφηβεία μου ξεκίνησα μαθήματα χορού λάτιν με την Ηλιάνα Ηλιάδου και τότε κατάλαβα πως ο χορός ίσως μου ταιριάζει περισσότερο μιας και μου αρέσει πολύ να κινούμαι. Τα υπόλοιπα χρόνια της εφηβείας μου τα πέρασα μέσα στις αίθουσες χορού με μαθήματα, προπονήσεις και πολλές ώρες εξάσκησης.
Πορτραίτο από τον Terry Mathis στο Brooklyn
Ερώτηση: Ποιες είναι οι σπουδές σου στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ
Απάντηση: Στην Ελλάδα σπούδασα στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Οι σπουδές μου και η ενασχόληση με το χορό ξεκίνησε πολύ νωρίτερα όταν ήμουν 13 χρονών στη σχολή χορού Asters στη Θεσσαλονίκη υπό την καθοδήγηση της δασκάλας μου Ηλιάνας Ηλιάδου. Μέσω της σχολής αυτής πήρα πτυχία διδασκαλίας Λάτιν και Ευρωπαϊκών Χορών της ελληνικής ομοσπονδίας χοροδιδασκάλων αλλά και της IDTA (International Dance Teachers Association). Ξεκίνησα να διδάσκω χορό στη Θεσσαλονίκη μόλις τελείωσα το Λύκειο. Τότε άρχισα να ταξιδεύω στο εξωτερικό για να λάβω μέρος σε διαγωνισμούς λάτιν χορών με τον παρτενέρ μου Αθανάσιο Πισανίδη, αλλά και να παρακολουθήσω σεμινάρια χιπ χοπ χορογραφίας. Στη Νέα Υόρκη σπούδασα στο ανοιχτό πρόγραμμα σπουδών της σχολής Peridance Capezio Center, όπου παρακολούθησα μαθήματα μπαλέτου, σύγχρονου χορού, barre a terre, pilates, hip hop, salsa, limon, yoga, υποκριτικής, φωνητικής και ανατομίας.
Με την ομάδα Constellation Chor στο Generator 2017. photo by John Behlmann
Ερώτηση: Το οικογενειακό περιβάλλον πόσο ρόλο έπαιξε στις σπουδές και στην επαγγελματική καρριέρα
Απάντηση: Οι γονείς μου πάντα πίστευαν ότι πρέπει να διαλέξουμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας με βάση την ευτυχία μας, να βρούμε κάτι που να αγαπάμε και περνάμε τη μέρα μας ευχάριστα στη δουλειά που θα διαλέξουμε. Στα δεκαέξι μου ήταν ξεκάθαρο πως θέλω να ασχοληθώ με το χορό στη ζωή μου. Είχα βρει αυτό που με κάνει ευτυχισμένη. Οι γονείς μου με παρότρυναν να σπουδάσω και κάτι στο πανεπιστήμιο μιας και μου δίνεται αυτή η ευκαιρία στην Ελλάδα. Η πρώτη μου επιλογή για το πανεπιστήμιο ήταν το Μαθηματικό. Πέρασα δυο χρόνια εκεί ενώ ταυτόχρονα χόρευα. Αλλά δεν αφιέρωνα τόσο χρόνο στα Μαθηματικά ενώ ήταν το αγαπημένο μου μάθημα σε όλα τα σχολικά μου χρόνια. Η μητέρα μου ήταν αυτή που με συμβούλεψε να αλλάξω σχολή και να πάω στα ΤΕΦΑΑ, θεωρώντας πως θα έχω την ευκαιρία να ασχοληθώ με την επιστήμη της κίνησης μιας και φάνηκε πως ήμουν πιστή στην επιλογή που είχα κάνει στην εφηβεία μου. Έτσι κι έγινε και νομίζω πως ήταν πολύ σωστή επιλογή. Μην ξεχνάμε πως ο πατέρας μου είναι μουσικός οπότε είχαμε αίσθηση όλοι στην οικογένεια το τι χρειάζεται ένας καλλιτέχνης και πως είναι η ζωή του και η καριέρα του κι αυτό έκανε τα πράγματα εύκολα για μένα γιατί είχα δυο γονείς που στήριξαν και στηρίζουν ακόμη τις επιλογές μου.
Στο Παρακάθ', στον παραδοσιακό χώρο διασκέδασης των Ελλήνων του Πόντου, η Κάλλη, με την αδελφή της τραγουδάνε, λύρα παίζει ο πατέρας της Κώστας Σιαμίδης και ο τραγουδιστής Αχιλλέας Βασιλειάδης
Ερώτηση: Ο παππούς σου ήταν ερασιτέχνης λυράρης, ο πατέρας σου έγινε επαγγελματίας, πόσο σε επηρέασαν τα ακούσματα στο δρόμο που ακολούθησες στην τέχνη.
Απάντηση: Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές πως είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με τον Κώστα Σιαμίδη! Ήταν πολύ ιδιαίτερα σίγουρα. Ο πατέρας μου παίζει λύρα κάθε μέρα σχεδόν όλη την ημέρα. Κι αυτό ίσχυε σε όλη του τη ζωή. Είναι ο πιο αφοσιωμένος καλλιτέχνης που ξέρω. Η λύρα δεν είναι η δουλειά του, είναι η ζωή του. Μεγάλωσα λοιπόν σε ένα σπίτι που διαρκώς υπήρχε ζωντανή ποντιακή μουσική. Έμαθα να κάνω τα πάντα υπό τη συνοδεία της λύρας, να διαβάζω, να παίζω, να μελετάω πιάνο μέχρι και να κοιμάμαι. Μέχρι να πάω στο δημοτικό ήταν η μόνη μουσική που ήξερα. Οι μικτοί ρυθμοί της ποντιακής μουσικής μου φαινόντουσαν απόλυτα φυσικοί όπως και οι πολύπλοκες μελωδίες. Με την αδερφή μου ξεκινήσαμε να μαθαίνουμε να χορεύουμε ποντιακά όταν ξεκινήσαμε να περπατάμε. Πιανόμασταν με τη μητέρα μας στο τέλος του κύκλου και προσπαθούσαμε να ακολουθήσουμε τους μεγάλους και κάποια στιγμή αρχίσαμε να μαθαίνουμε και να θυμόμαστε χορούς.
Ο Κώστας Σιαμίδης στη λύρα, ο Αχιλλέας Βασιλειάδης στο τραγούδι και όλες οι γενιές στο χορό, όπου διακρίνονται η Κάλλη Σιαμίδου, η αδελφή της και η μητέρα της
Στο παλιό το Παρακάθ' είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε όλους τους χορούς από τους παππούδες μας και άλλους μεγαλύτερους ανθρώπους. Για κάποια χρόνια δεν είχα αίσθηση του θησαυρού που κουβαλάω. Το γεγονός ότι μεγάλωσα με αυτό το συγκεκριμένο τρόπο μου δίνει διαφορετική οπτική στο χορό και στην τέχνη. Για παράδειγμα το ότι μεγάλωσα χορεύοντας κυκλικούς χορούς όπου το πιο σημαντικό κομμάτι είναι η ένωση της ομάδας των ανθρώπων που βρίσκονται εκείνη τη στιγμή μαζί πιασμένοι χέρι χέρι, μου έμαθε να μοιράζομαι τον εαυτό μου όταν χορεύω με κάποιον άλλο και να χαίρομαι αυτή τη συναλλαγή. Επίσης στον αυτοσχεδιασμό τραγουδιού με τον οποίο ασχολούμαι, κουβαλάω όλο τον πλούτο της ποντιακής μουσικής μέσα μου και μου δίνει άλλη αισθητική στις επιλογές που κάνω.
Πορτραίτο από τον Ιάκωβο Ιωαννίδη στο little big house
Ερώτηση: Άνοιξες τα φτερά σου εδώ και τρία χρόνια για τις ΗΠΑ. Στη Νέα Υόρκη που βρίσκεσαι με ποιους συνεργάζεσαι και με τι ασχολείσαι στην επαγγελματική σου καρριέρα.
Απάντηση: Στη Νέα Υόρκη μέσω των σπουδών μου ήρθα σε επαφή με δυο πολύ διαφορετικές ομάδες με τις οποίες συνεργάζομαι. Η πρώτη είναι η ομάδα Constellation Chor της Marisa Michelson. Είναι μια ομάδα που αποτελείται από τραγουδιστές, μουσικούς συνθέτες, ηθοποιούς και χορευτές. Έχει βάση τον αυτοσχεδιασμό με τη φωνή και με το σώμα. Δίνουμε παραστάσεις είτε αυτοσχεδιαστικές είτε συνθέσεις της Marisa Michelson. Η τελευταία μας συνεργασία ήταν με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης στο Lincoln Center για το κομμάτι Filament της συνθέτριας Ashley Fure τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Η άλλη ομάδα της οποίας είμαι μέλος είναι η Baila Society, μια ομάδα Σάλσα. Με την ομάδα αυτή δίνουμε παραστάσεις σε διαφορετικά φεστιβάλ στις ΗΠΑ, διδάσκουμε σάλσα σε κεντρικές σχολές χορού στο Μανχάταν και συνοδεύουμε μουσικούς σε βραδιές σάλσα. Στα μελλοντικά σχέδια είναι να ταξιδέψουμε και σε άλλες χώρες και να μοιραστούμε αυτό που κάνουμε με χορευτές άλλων χωρών.
Ερώτηση: Ο χορός είναι αυτό που αγαπάς. Που ελπίζεις να φτάσεις σε αυτόν τον τομέα
Απάντηση: Με ενδιαφέρει πολύ σαν τέχνη η χορογραφία και ο αυτοσχεδιασμός. Δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να περιοριστώ σε αυτά που φτιάχνω μόνο στην κίνηση και το χορό. Αυτό είναι κάτι που θα ανακαλύψω με το συνεχή πειραματισμό. Με ενδιαφέρει πολύ η ειλικρίνεια του καλλιτέχνη σε αυτά που έχει να προσφέρει στο κοινό, όποιο κι αν είναι το μέσο το οποίο χρησιμοποιεί. Για τώρα προσπαθώ να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να βρει το δικό του τρόπο έκφρασης και οι γνώσεις μου πάνω στα διάφορα είδη χορού και στη μουσική θα είναι πάντα χρήσιμα εργαλεία.
