25η Μαρτίου 1821
ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΑΛΟΥΧΙΔΗ
Χαρμόσυνα χτυπούν και πάλι οι καμπάνες των εκκλησιών, τα σήμαντρα των μοναστηριών και τα πυροβόλα του έθνους, για να σκορπίσουν στα πέρατα της οικουμένης το γλυκύτατο μήνυμα της Λευτεριάς και το χαρμόσυνη προανάκρουσμα της ενσάρκωσης του Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου.
«Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία ακούγεται από τη μια μεριά. «Και Σύ Ελλας Ανάστας, Χαίρε!, σαλπίζεται από την άλλη. Και οι χαρμόσυνοι αυτοί ήχοι σελαγίζονται στους ξάστερους ουρανούς και αδελφώνονται στον μυροβόλο αγέρα για να φέρει ο καθένας από την πλευρά του το μήνυμα της νίκης.
Ο Ελληνισμός σήμερα γιορτάζει την εθνική του αναγέννηση και όλος ο χριστιανικός κόσμος συνεορτάζει την απ’ αιώνος μυστηρίου την φανέρωσιν και της σωτηρίας το κεφάλαιον.
Ολόκληρος ο Ελληνισμός κλίνει το γόνυ και στέλνει με ευλάβεια τον εθνικό χαιρετισμό του, τη μεγάλη αυτή μέρα της 25ης Μαρτίου, στη μνήμη των αθανάτων γιγάντων που την εδημιούργησαν, με την βαθειά τους πίστη στο Θεό και την άμετρη αγάπη τους στην Ελευθερία.
Οι αγώνες της Ελλάδας υπήρξαν ανέκαθεν σκληροί και αιματηροί. Ο αγώνας όμως αυτός που αποφάσισε να κάμει, δεν είναι εύκολο να παραλληλιστεί ούτε με τους προγενέστερους ούτε με τους μεταγενέστερους εθνικούς αγώνες.
Διότι για πρώτη φορά το ελληνικό έθνος υποχρεώθηκε να βαδίσει για οκτώ ολόκληρα χρόνια πάνω στις φλόγες, να καθίσει πάνω στα μπουρλότα, να κοιμηθεί πάνω σε κόκκαλα και πτώματα, να αντιμετωπίσει βασανισμούς, λεηλασίες, οργανωμένη γενοκτονία, την Τουρκιά, την Αίγυπτο, το Τούνεζι, την Τριπολίτιδα, το Αλγέρι, την προδοσία και το μίσος της Ευρώπης, την αντίδραση των ισχυρών, την πείνα, τη δίψα, την ερήμωση, τις πυρπολήσεις, ακόμα και τη «Διχόνοια, που βαστάει ένα σκήπτρο, η δολερή.
Από αυτήν την άποψη, η επανάσταση του ’21 είναι μια πραγματική Τιτανομαχία, που ήρωας και πρωταγωνιστής και κομπάρσος του Αγώνα υπήρξε ο Ελληνικός Λαός.
Η ίδια φλόγα ψυχής πύρωνε και κατάκαιε αδιάκοπα, ταπεινούς τσοπάνους, αγράμματους καλόγερους, αγαθούς ψαράδες, άσημους καραβοκύρηδες.
Το υπόδουλο Ελληνικό έθνος, ο ραγιάς του χθες, - γεννημένος από πάππου προς πάππο επί δώδεκα γενιές σκλάβος – η καταπιεσμένη αγροτιά, οι τρομοκρατημένοι εμποράκοι, οι αφανείς δάσκαλοι του Ελλαδικού χώρου και της Διασποράς, η ασυνθηκολόγητη κλεφτουριά, οι φιλικοί – οι ιεροφάντες της εθνικής ιδέας – το ανώνυμο πλήθος των ταπεινών και εξουθενωμένων υπηκόων της Υψηλής Πύλης, να ποιοι αποτέλεσαν τον στρατό της Εθνεγερσίας, που μέσα στη βουή και τους καπνούς των μαχών ανέδειξαν τους στρατηγούς τους και τους ναυάρχους τους.
Κολοκοτρώνης, Μαυρομιχαλαίοι, Καραϊσκάκης, Διάκος, Μπότσαρης, Ανδρούτσος, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Τζαβελαίοι, Μιαούληδες, Κανάρηδες και τόσα άλλα ονόματα που ευλαβείται σήμερα η ιστορία, γιατί άφησαν την ανθρωπότητα άναυδη με τα κατορθώματά τους.
Για να ξημερώσει όμως το ’21, πέρασαν 368 ολόκληρα χρόνια μαύρης και απελπιστικής τυραννίας. Τέσσεροι περίπου αιώνες «πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι».
Όμως από την Άλωση μέχρι την Εθνεγερσία, ούτε για μια στιγμή δεν ησύχασε ο ελληνικός λαός. Σε βουνά και θάλασσες, πολεμούσε συνεχώς την τυραννία και η ιστορία αναφέρει εκατό περίπου μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις και επαναστάσεις.
Και εδώ ακριβώς πρέπει να αναφέρουμε ότι ανάμεσα στη λερή φουστανέλα και την αλμυρισμένη βράκα, υψώνεται σαν αιώνιο σύμβολο το μαύρο ράσο. Γιατί αυτό ήταν που στα 400 χρόνια της σκλαβιάς εκράτησε την πίστη ακέραιη και τη γλώσσα του Γένους ανόθευτη.
Ιεράρχες σεβάσμιοι, παπάδες απλοϊκοί και ερημικοί καλόγεροι εκράτησαν ψηλά και ακμαίοι το θρησκευτικό φρόνημα των σκλάβων.
Με τα λίγα εκκλησιαστικά γράμματα που γνώριζαν, στους σκοτεινούς θόλους των μοναστηριών και στους νάρθηκες των ναών, μάθαιναν στα μαζεμένα σκλαβόπουλα για «του Χριστού την Πίστην την αγίαν και της Ελλάδος την Ελευθερίαν».
Εκεί ο καλογερόπάπας θεριεύει την αποσταμένη ελπίδα και τον πόθο και την πίστη για τον ξεσηκωμό και τον γενικό λυτρωμό με λόγια μαγικά: «Μη σκιάζεστε στα σκότη» - σιγοβροντοφώναζε στις ψυχούλες των μικρών σκλάβων – «Η λευτεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι, της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει».
Και μόνον το γεγονός ότι κατόρθωσαν να επιζήσουν σας φυλή και σαν έθνος ύστερα από τόσα χρόνια συνεχούς υποδούλωσης σε βάρβαρους και αλλόπιστους και να κρατήσουν ψηλά τις εθνικές παραδόσεις, τη γλώσσα, τη θρησκεία είναι τόσο σημαντικό, ώστε είναι προβληματικό αν υπάρχει κάποιο παράδειγμα σα ιστορικά δεδομένα της ανθρωπότητας.
Και όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, ορθώθηκαν στην Αγία Λαύρα, διεκδικητές των δικαίων και των εθνικών τους επιδιώξεων. Ο χρόνος και το έδαφος υπήρξαν πρόσφοροι παράγοντες.
Λίγο πριν, το μαρτύριο του Ρήγα, είχε φλογίζει τις ψυχές. Το μαρτύριο και οι επικοί αγώνες των Σουλιωτών είχαν καταδείξει τις αδυναμίες του δυνάστη. Ο τραγικός και μοναδικός σε παγκόσμια κλίμακα χορός του Ζαλόγγου είχε αγιοποιήσει και θρυλοποιήσει τους εθνικούς αγώνες. Δεν έμενε παρά η σπίθα του Γενικού Ξεσηκωμού.
Με τη διάβαση του Προύθου από τον Υψηλάντη, η σπίθα άναψε και φούντωσε και εξαπλώθηκε σ’ ολόκληρη τη Βαλκανική.
Με την ύψωση της Επαναστατικής σημαίας στην Αγία Λαύρα, ο ξεσηκωμός αγκαλιάζει ολόκληρο το Μωριά, τη Ρούμελη, την Ήπειρο, την Θεσσαλία, τη Μακεδονία.
Με την ανταρσία των Σπετσών και των Ψαρών, η επανάσταση κερδίζει το πέλαγος, την Κρήτη, την Κύπρο, τα Μικρασιατικά παράλια.
Μπροστά σ’ αυτό το Γενικό ξεσηκωμό, η Τουρκιά και το Ισλάμ τρομάζουν και οπισθοχωρούν και καταφεύγουν στα φρούρια. Τα γεγονότα και τα ηρωικά κατορθώματα των Ελλήνων καταφθάνουν το ένα μετά το άλλο:
Η Αλαμάνα θρηνεί το Διάκο και η Γραβιά υμνολογεί τον Ανδρούτσο, ο Σπερχειός βογκεί και η Τριπολιτσά περισφύγγεται. Ο Μωριάς είναι το πρώτο έπαθλο της Επανάστασης και η Ρούμελη το δεύτερο. Ακολουθούν τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη. Ολόκληρο το μέχρι χθες έθνος των ραγιάδων έχει επιδοθεί σε ένα πρωτοφανές τυραννοκτόνο έργο.
Και δεν είναι μόνο τα βουνά που βογγούσαν και αντιλαλούσαν την βουή των μαχών και των τιτανικών συγκρούσεων, ήταν και τα πέλαβα.
Πόσο παραστατικά το τραγουδάει ο βάρδος της ελευθερίας μας: «… Εις αυτήν (την στεριά) είν’ ξακουσμένο, δε νικιέσαι συ ποτέ. Όμως, όχι δεν είν’ το ξένο και το πέλαγο για σε…».
Ο δαυλός του Καψάλη στο Μεσολόγγι, βρίσκει δεκάδες μιμητές στα νερά του Αιγαίου: Κανάρηδες, Μιαούληδες, Αποστόληδες, Πατατούκοι, Ματρόζοι, Σαχτούρηδες, Μπουμπουλίνες, Παπανικολήδες.
Κι έτσι, προτού καλά – καλά αναθαρρήσουν οι τύραννοι, στεριές και θάλασσες – στεριές και θάλασσες Ελληνικές – πυρπολούνται και καίγονται.
Έτσι ο σαθρός θρόνος και το σαθρότερο οικοδόμημα του αχρείου δυνάστη αρχίζει να τρίζει. Η πυρωμένη λάβα που ξεχύνεται από το Ελληνικό ηφαίστιο του ’21, θερμαίνει τα στήθη των λαών της Δύσης.
Μπροστά σ’ εκείνον τον μεγαλειώδη και υπέροχο αγώνα, οι φωτισμένοι της Δύσης ανασύρουν από τη λήθη στο φως, την αιώνια Ελλάδα. Παντού στις ευρωπαϊκές χώρες ιδρύονται φιλελληνικοί σύλλογοι και μια μυριόστομη κατακραυγή υψώνεται από παντού εναντίον της πολιτικής των κυβερνήσεων τους. Οι δυνάμεις συνοφρυώνονται. Τα κοινοβούλια κάνουν κύριο θέμα τους την Ελληνική Επανάσταση.
Οι Δυτικές Κυβερνήσεις υποχρεώνονται εκ των πραγμάτων να αλλάξουν τακτική.
Τι τραγική ειρωνεία! Εκείνοι που έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους κάτω από το σκοταδιστικό σύμφωνο της Ιεράς Συμμαχίας, υποχρεώθηκαν να εξοπλίσουν πολεμικά σκάφη προς βοήθειαν του μαχόμενου ελληνικού έθνους.
Η Ευρώπη, ύστερα από μαύρες επιφυλάξεις, αναγνώρισε επιτέλους το δίκαιο του ελληνικού αγώνα και συγκατατέθη έστω και στην τμηματική ανεξαρτησία της ένδοξης Ελλάδας μας.
Την Ελλάδα αυτή των προγόνων μας, την καθαρή και πανώρια στην ψυχή και στο πνεύμα, οφείλουμε όλοι εμείς να παραδώσουμε αμόλυντη και ανόθευτη στη νέα γενιά.
Γιατί μόνο έτσι θα τιμήσουμε του Ρήγα το όραμα, των κλεφταρματολών τη λεβεντιά, του Πατριάρχη Γρηγορίου τη θηλιά, του Διάκου το μαρτύριο, του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη την αξιοσύνη, του Μακρυγιάννη τη σύνεση, όλων των επώνυμων και ανώνυμων ηρώων τις θυσίες. Τις θυσίες που έγιναν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι σ’ έναν καλύτερο, ελεύθερο κόσμο.
Η Ελευθερία όμως δεν κατακτάται, μα ούτε επιτυγχάνεται μια για πάντα. Αν δεν την εκτιμήσουμε ανάλογα, αν δεν μοχθήσουμε γι’ αυτήν, η Ελευθερία κινδυνεύει να χαθεί.
Η απειλή και η επιβουλή της ελευθερίας στις κρίσιμες εποχές των μεγάλων αλλαγών και δοκιμασιών που ζούμε, χρειάζεται να επιβάλλει την επαγρύπνηση όλων μας και ιδιαίτερα των πιο υπεύθυνων, των υψηλά ιστάμενων – εκείνων που κρατούν στα χέρια τους την τύχη όλου του Έθνους.
Ας διαφυλάξουμε με κάθε θυσία την Ελευθερία μας. Ας διδάξουμε στους νέους και στις νέες μας τους άθλους των προγόνων μας. Ας τους μεταδώσουμε με σεβασμό, το μεγαλούργημα της ελληνικής ψυχής. Ας διαθέσουμε όλες τις πνευματικές μας δυνάμεις για να διαπαιδαγωγήσουμε τα μικρά μας Ελληνόπουλα με το πνεύμα των αθάνατων νεκρών του ’21, για να μπορέσουμε να παραδώσουμε στην Πατρίδα μας μια καινούργια γενιά, αντάξια εκείνης που δημιούργησε το 1921. Μια γενιά με ακμαία την ψυχή και ψηλά το μέτωπο, που θα έχει κάθε δικαίωμα να διακηρύττει υπερήφανα και με ελληνική ζωντάνια το:
«Άμμες δε γ’ εσσόμεθε πολλώ κάρρονες».
«Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι σας».
Ζήτω η 25η Μαρτίου! Ζήτω η αιώνια Ελλάδα μας!
Γεώργιος Τσαλουχίδης. Αεροπόρος. Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης». Ύπατος Πρόεδρος Ενώσεων Συμμάχων Πολεμιστών Μακεδονικού Μετώπου (Αγγλίας - Γαλλίας – Ιταλίας – Σερβίας – Ρωσία). Επίτιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Τιφλίδας Γεωργίας.
