Εκατό (100) χρόνια από την έναρξη της πιο σκληρής φάσης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, τιμάμε τη μνήμη της μεγάλης θυσίας, το σθένος και την αντοχή των ξεριζωμένων, των διωγμένων. Αυτών που κατάφεραν να ξαναστήσουν τις μνήμες, τα ήθη, τα έθιμα των πατρίδων τους, στους καταυλισμούς της προσφυγιάς και στη συνέχεια να προκόψουν και να μεγαλουργήσουν ξανά, στις τέχνες, στα γράμματα, στο εμπόριο, στα άρματα όποτε τους χρειάστηκε η πατρίδα.
Η παρουσία των Ποντίων στα παράλια του Εύξεινου Πόντου χρονολογείται από την πρώτη π.Χ. χιλιετία με τις αποικίες της Αρχαίας Ελλάδας. Τότε που δεν υφίστατο το Ισλάμ ούτε οι Τούρκοι. Έκτοτε το ελληνικό στοιχείο εδραιώθηκε στην περιοχή οργανωμένο διαδοχικά στις πόλεις-κράτη της αρχαιότητας, τα βασίλεια των Μιθριδατών, της αυτοκρατορίας των Ελληνιστικών χρόνων και του Βυζαντίου, μέχρι το 1461 που υπέκυψε στην οθωμανική κατοχή. Ακόμη και κάτω από τον τουρκικό ζυγό όμως το ελληνικό δαιμόνιο ανέδειξε σε περίοπτες θέσεις την οικονομία, την κοινωνική ζωή και τον πολιτισμό της περιοχής και συνοδεύτηκε από σημαντική δημογραφική αύξηση. Έτσι στις αρχές του εικοστού αιώνα στην παραευξείνια περιοχή κατοικούσαν 750.000 Έλληνες ενώ στον Καύκασο έμεναν άλλες 150.000.
Όμως αγαπητοί πατριώτες, ας είμαστε ειλικρινείς. Όλα όσα γίνονται προς τιμήν των αθώων θυμάτων του Πόντου είναι λίγα. Για να έρθει η λύτρωση και η ηθική δικαίωση πρέπει ν’ απαντηθούν δύο μεγάλα ερωτήματα: Τι συνέβη και Γιατί συνέβη;
Συνέβη, έγινε γενοκτονία, γενοκτονία συγκλονιστική.
Γιατί όμως είναι γενοκτονία;
Γιατί οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι και Χαλδαίοι εξοντώθηκαν όχι γιατί έκαναν κάτι αλλά γι’ αυτό που ήταν.
Γιατί έγινε με την κατάργηση του προνομιακού καθεστώτος, την στρατολογία χριστιανών και την εξόντωση οικογενειών, τις επιτάξεις και φορολογίες, τους εξισλαμισμούς, τα κακουργήματα, τις απελάσεις.
Οι μαζικοί εκτοπισμοί και οι αθρόες απελάσεις ήταν το κατεξοχήν εξοντωτικό μέτρο των τουρκικών αρχών εναντίον των Ελλήνων, η εφαρμογή του οποίου αποφασίστηκε τον Ιούνιο του 1915. Μάλιστα οι 1014/12-6-21 και 941/16-6-21 διαταγές για εκτοπισμό των Ελλήνων στο Κουρδιστάν και στη Συρία, φέρουν την υπογραφή του ίδιου του Κεμάλ. Γι’ αυτό λοιπόν είναι γενοκτονία. Ας το ακούσουν και οι εθνοαποδομητές Φίληδες, Ρεπούσηδες, αυτοί που ανήθικα και παράνομα και ανιστόρητα δεν αναγνωρίζουν την γενοκτονία και μιλάνε για συνωστισμό.
Ας ανανεώσουμε κι εφέτος για μια ακόμη φορά την αμοιβαία, μεταξύ μας υπόσχεση για αγώνα. Αγωνιζόμαστε και απαιτούμε:
1.Την παγκόσμια καταδίκη της Τουρκίας για την σε βάρος μας γενοκτονία.
2.Την αναγνώριση της γενοκτονίας από την Τουρκία και τους διεθνείς οργανισμούς.
3.Το πέρασμα της τρισχιλιετούς ιστορίας του Ποντιακού Ελληνισμού σε όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης.
Τα ίδια φυσικά ισχύουν για εξόντωση των Ελλήνων από τη Μικρασία.
Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.
Ο Λάζαρος Κυρίζογλου, είναι δήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης, Πρόεδρος Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας
