Το Σαββατοκύριακο 18 και 19 Φεβρουαρίου 2023 λόγω της λήξης της τριετούς θητείας του Διοικητικού Συμβουλίου ης Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, με πρόεδρο το Γιώργο Λυσαρίδη, έγινε πλήρης αναλυτικός απολογισμός, διοικητικός και οικονομικός και αρχαιρεσίες για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου.

Παρά τις αντίξοες συνθήκες που δημιούργησε η πανδημία του κορονοϊού και της περιοριστικές αποφάσεις της πολιτείας στην διακίνηση και στην συνάθροιση της επικοινωνίας των πολιτών, το έργο που διεπράχθη ήταν γενικά θετικό.

Η αναφορά μου έχει να κάνει πρωτίστως για τον πρόεδρο Γιώργο Λυσαρίδη, γιατί αυτός κρίνεται σήμερα για την θητεία του και όχι κανένας άλλος και κατ' επέκταση τα μέλη του Δ.Σ. του σωματείου και το βοηθητικό προσωπικό. Λειτούργησαν και έδρασαν συλλογικά, στις αποφάσεις και στην επίτευξη της υλοποίησης των στόχων. Και όλα αυτά, γιατί ο έμπειρος εκπαιδευτικός χειρίζεται την ελληνική γλώσσα άψογα και κατανοητά και για τον ποιο ανίδεο - άσχετο με τα δρώμενα που συντελούνται στα συλλογικά όργανα των σωματείων.

Διακρίνεται για την άψογη πολιτισμένη συμπεριφορά του και τις ανθρώπινες σχέσεις του. Όσες φορές χρειάστηκε να ζητήσω κάποια στοιχεία από το αρχείο του σωματείου, με εξυπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς υπεκφυγές, όπως πράττουν ορισμένοι.

Το σπουδαιότερο όλων, κατάφερε να ξεπεράσει με δημοκρατικές διαδικασίες τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις τις κοινωνικές, τις πολιτιστικές και τις πολιτικές, των μελών του Δ.Σ., που είναι αντανάκλαση των σχέσεων ατόμου και της ασκούμενης πολιτικής του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού.

Το απερχόμενο ΔΣ της Ε.Λ.Θ. με επικεφαλής τον Γιώργο Λυσαρίδη, αφήνει σημαντική δημοκρατική παρακαταθήκη για τα επόμενα Δ.Σ. της Ε.Λ.Θ. στην λειτουργία και την δράση του, που τόσο πολύ στην εποχή μας το έχει ανάγκη ο καταπιεσμένος άνθρωπος, από το άνισο και άδικο σύστημα που ζούμε. Εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο του νέου εκλεγμένου Δ.Σ. της Ε. Λ. Θ.

Με αφορμή τον απολογισμό του Γιώργου Λυσαρίδη, θέλω να πω, ότι πολύ έχει υποτιμηθεί η αξιοσύνη του οργανωμένου ποντιακού χώρου, από τις αλλοπρόσαλλές τακτικές ορισμένων ιθυνόντων των ποντιακών ομοσπονδιών. Υιοθετούν τα ολισθήματα, τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις, τις λαθεμένες στρατηγικές και τακτικές των ιθυνόντων πολιτικών, οικονομικών και θρησκευτικών παραγόντων των Ελλήνων του Πόντου και της Ελλάδας, που έδωσαν τον Πόντο μπαξίσι στους Τούρκους. Γιατί δεν είχαν μια ενιαία πατριωτική και εθνική πολιτική γραμμή αντιμετώπισης του Ποντιακού Ζητήματος. Τις ελπίδες τους εναπόθεσαν αποκλειστικά στους δυτικούς προστάτες.

Οι απόψεις των ηγητόρων διάφορων ομάδων Ελλήνων Ποντίων και της ελληνικής κυβέρνησης, για το ζήτημα του Πόντου, διίσταντο: Ο Χρύσανθος επιδίωκε Ομόσπονδο κράτος με τους Τούρκους του Ανατολικού Πόντου. Το Εθνικό Συμβούλιο των Ποντίων Γεωργίας, αρχικά ήθελε προσάρτηση του Πόντου με την Ελλάδα και αργότερα άλλαξε θέση και ζητούσε Ανεξάρτητο Πόντο. Οι Πόντιοι που ζούσαν στην Ευρώπη ήθελαν Δημοκρατία του Πόντου υπό την προστασία της Ρωσίας. Ο Κ.Γ. Κωνσταντινίδης και ο Οικονόμου, από τη Μασσαλία και το Παρίσι αντίστοιχα, ήταν υπέρ της απελευθέρωσης του Πόντου. Ενώ ο Ελ. Βενιζέλος εξαρχής πρότεινε και υποστήριξε, ο Πόντος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα από την ίδρυση ομόθρησκου δυαδικού ομόσπονδου κράτους, μεταξύ Ποντίων και Αρμενίων, όμως οι ποντιακές οργανώσεις απέρριψαν αυτήν την λύση.

Κάτω από αυτήν την πανσπερμία απόψεων και αντιφάσεων των διάφορων ποντιακών ομάδων, έψαχναν μετά να βρουν «αξιόπιστους πολιτικούς συμμάχους» από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες της Δύσης, για να στηρίξουν την «ανεξαρτησία του Πόντου» και να αντιμετωπίσουν τη ρευστή κατάσταση που δημιουργήθηκε.

Ήταν πλέον αργά, χάθηκε πολύτιμος χρόνος και ο Πόντος δόθηκε μπαξίσι στην Τουρκία, κάτω από την ασταθή και αντιφατική στάση της πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής ηγεσίας του Πόντου και της Ελλάδας. Οι ειρηνικές διαπραγματεύσεις χωρίς εναλλακτική λύση συντέλεσαν στη μη οργάνωση του ποντιακού ελληνισμού από τα πριν, προς μία κατεύθυνση ένοπλου απελευθερωτικού επαναστατικού αγώνα.

Οι Έλληνες αρχηγοί της πρωτεύουσας του Πόντου αναγκάστηκαν να φύγουν και ο λαός έμεινε με τα όπλα στα χέρια, εκτεθειμένος στην Τουρκική προέλαση, δίχως οδηγίες, δίχως αρχηγούς και πρόγραμμα ενεργειών. Έτσι, δημιουργήθηκε πανικός και έξοδος του πληθυσμού από τα πατρώα εδάφη.

Με τη Γενοκτονία και τον Ξεριζωμό των παππούδων και των γονιών μας από τις προγονικές πατρίδες τους και την εξαφάνιση ενός πανάρχαιου Ελληνοποντιακού Πολιτισμού, έκλεισε άδοξα χωρίς να λυθεί το Ποντιακό Ζήτημα, ένα κεφάλαιο τρισχιλιόχρονης και πλέον ιστορίας του ελληνισμού.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη, με τη διάσπαση των ομοσπονδιών της ΔΙ.ΣΥ.ΠΕ. Δεν μπορούν να ενωθούν και να συντονιστούν για να συμφωνήσουν σε μια ενιαία πατριωτική γραμμή, γιατί το ποντιακό κίνημα είναι πατροναρισμένο - καπελωμένο από επιχειρηματικούς ομίλους και από την πολιτική που τους εκπροσωπεί. Αυτή έβαλε την ταφόπλακα και επέφερε σιγή ιχθύος στην προώθηση της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής.

Δεν πρέπει να συνεχίζει ο οργανωμένος ποντιακός χώρος να κάνει σφάλματα. Να εκμεταλλεύονται οι εκάστοτε επιτήδειοι αστοί δημαγωγοί πολιτικοί, το ήθος, την πίστη και την ανεκτικότητα των Ελλήνων Ποντίων. Να τους χρησιμοποιούν ως πιόνια, ψηφοφόρους, για τα εθνικιστικά και πολιτικά παιχνίδια τους.

Το σίγουρο είναι, ότι αν οι παραπάνω οργανώσεις λειτουργούσαν και δρούσαν μέσα σ’ ένα σοσιαλιστικό σύστημα, δεν θα είχαν αυτές τις τραγελαφικές καταστάσεις. Επομένως, χωρίς να το καταλαβαίνομε, είναι το σύστημα το καπιταλιστικό που εκτρέφει, γεννά τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις και τις άγονες αντιπαραθέσεις χωρίς ουσία. Είναι αυτό που λέμε διαίρει και βασίλευε, για να μπορούν οι καπιταλιστές ανεμπόδιστα να επιλύουν τα προβλήματά τους.

Ο ποντιακός οργανωμένος χώρος χρειάζεται ένα καθοδηγητή έμπειρο σαν τον Γιώργο Λυσαρίδη, για να διαχειρίζεται τα ζητήματα που ταλανίζουν τον ποντιακό χώρο εδώ και πολλά χρόνια. Γιώργο μην τα παρατάς, παρέμεινε στις επάλξεις της ποντιακής Ιδέας και στην δικαίωση των στόχων του οργανωμένου ποντιακού χώρου.

Ο υποφαινόμενος λειτουργεί και δρα εδώ και 63 χρόνια μέσα σε αντίξοες συνθήκες στο μαζικό κίνημα και δεν λέει να τα παρατήσει γιατί κουράστηκε, παρά τα 90 χρόνια του.

Τελειώνοντας, σου εύχομαι υγεία, ευτυχία προσωπική και οικογενειακή και καλούς μελλοντικούς αγώνες, γιατί η παγκοσμιοποίηση - ιμπεριαλισμός δεν αφήνει τίποτε όρθιο, τα ισοπεδώνει όλα, ότι ωραίο δημιούργησανοι λαοί στον πολιτισμό.

Θεσσαλονίκη 23/02/2023

Με εκτίμηση

Κώστας Χάρης