Τον ετήσιο χορό του συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης που διεξάγεται στην πόλη εδώ και χρόνια, το πρώτο Σάββατο του Δεκεμβρίου και το πόσο «επεισοδιακός» ήταν το 2002, θυμήθηκε ο τότε πρόεδρος του συλλόγου Χαράλαμπος Κωτίδης, ο οποίος σήμερα είναι ένας επιτυχημένος διδάκτωρ ιατρικής στη Μεγάλη Βρετανία.
Η κακοκαιρία μεγάλη, χιονιάς, οι δρόμοι αποκλεισμένοι στη Μακεδονία, βλάβη στο ηλεκτρικό ρεύμα, η μισή Θεσσαλονίκη χωρίς ηλεκτρικό και όμως ο χορός στη Φοιτητική Λέσχη άρχισε χωρίς ρεύμα και οι τεχνικοί της ΔΕΗ όταν κατεύθασαν τους είπαν: «Δεν ξέρω τι μέσο έχετε, αλλά έχετε μεγάλο μέσο!! Μέρος της Θεσσαλονίκης δεν έχει ρεύμα και μας είπαν να έρθουμε εδώ».
Διαβάστε πως έγινε αυτό και πως το περιγράφει παραστατικά ο Χαράλαμπος Κωτίδης:
«Ο χορός του 2002 ήταν από τους πιο επεισοδιακούς της θητείας μου στο σύλλογο. Μετά την προετοιμασία της αίθουσας της Λέσχη μέχρι τις 17:00 το απόγευμα, γύρισα στο σπίτι μου να ετοιμαστώ. Έξω λυσσομανούσε άνεμος και βροχή. Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια άρχισαν να έρχονται με τα τηλέφωνα ακυρώσεων από παρέες της Δυτικής Μακεδονίας που λόγω του χιονιά που επικρατούσε δεν μπορούσαν να περάσουν την Καστανιά (ναι περνούσαμε απο εκεί τότε για να έρθουμε στην Θεσσαλονίκη!!) ή είχαν ακινητοποιηθεί κοντά το χωριό μου στην Ξηρολίμνη λόγω των φημισμένων ανεμοσούριων που εκείνο το βράδυ ακινητοποίησαν ακόμα και εκχιονιστικά.
Στην επιστροφή μου στην Λέσχη λίγη ώρα αργότερα βλέπω την αίθουσα με ημιφώς όπως φαίνεται στο βίντεο. Ρωτώ την υπόλοιπη παρέα γιατί τα φώτα είναι έτσι και μου λένε ότι δεν ξέρουν. Μετά από επαφές με τηλέφωνα με τους τεχνικούς της Λέσχης, μαθαίνω τελικά ότι έχει πέσει ένας πυλώνας μέσης τάσης και περιοχές της Θεσσαλονίκης είναι χωρίς ρεύμα. Το ρεύμα που είχαμε εμείς ήταν σαν εφεδρικό το οποίο όμως όπως καταλάβαμε δεν σήκωνε την ηχητική.
Κι ατώρα ντο να εφτάμε; Χωρίς ηχητική ο χορός θα ματαιωνόταν, αλλά το ονομαστό catering του Χούτου θα ήθελε την αποζημείωση του ελάχιστου των μερίδων που συμφωνήσαμε και οι καλλιτέχνες δεν ήταν σίγουρο πόσο θα ζητούσαν για τα «μεταφορικά» τους και είχα βγάλει και κακό όνομα στην πιάτσα των καλλιτεχνών για τη μεγάλη γλώσσα μου (αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία για μία άλλη στιγμή). Δηλαδή θα μπαίναμε μέσα για τα καλά και τα έξοδα (εκατομμύρια δραχμές τότε) έτρεχαν με τους μάστορες και εργολάβους που ανακαίνιζαν τον νεοαποκτηθέντα σύλλογο, ο οποίος ήταν κανονικό γιαπί. Η κάρδια μ’ θα σπαν, θα χάμες.
Οι υπεύθυνοι της ΔΕΗ μου λένε ότι όλοι οι τεχνικοί της ΔΕΗ είναι επί ποδός, αλλά το ρεύμα θα έρθει μάλλον την επόμενη μέρα, καθώς η βλάβη είναι μεγάλη. Αρχίζω τα τηλέφωνα στους καθηγητές Παρχαρίδη, Φιλιππίδη και στον πρύτανη Παπαδόπουλο μπας και μπορέσουν να μεσολαβήσουν και να λυθεί το πρόβλημα με κάποιο τρόπο. Τηλεφωνώ και τον πρόεδρο τότε της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, Νίκο Πιλαλίδη.
Εν τω μεταξύ ο κόσμος ξεκίνησε να έρχεται και να ρωτά αν θα γίνει ο χορός. Προσπαθώ να είμαι καθησυχαστικός. Όσο περνά η ώρα όμως αρχίζω να διακρίνω ότι ο κόσμος δυσανασχετεί. Προτείνω να ανεβούν τα παιδιά του συλλόγου με τον Τάσο Ματσαρίδη στο τουλούμ και να ξεκινήσει ο χορός, σαν να είμαστε σο παρχάρ’ σην Κατίρκαγια. Χωρίς ηχητική. Στην αρχή ήμασταν λίγο μουδιασμένοι, αλλά όσο περνούσε η ώρα ο κόσμος άρχισε να μπαίνει στο χορό και να συμμετέχει ενεργά, βιωματικά θα έλεγε κανείς. Το τουλούμ να αντηχεί στην Λέσχη, να ρέει τσίπουρο Κωτίδη και όλοι μαζί να τραγουδάμε. Μέθεξη!!!
Στο ενδιάμεσο ακούω ότι ένα συνεργείο της ΔΕΗ είναι απέξω και κάνει κάποιες εργασίες. Πάω να δω και ένας από τους “ΔΕΗτσήδες” μου λέει:
-Δεν ξέρω τι μέσο έχετε, αλλά έχετε μεγάλο μέσο!! Μέρος της Θεσσαλονίκης δεν έχει ρεύμα και μας είπαν να έρθουμε εδώ.
Μετά από κάποια ώρα ανέβασαν την τάση στο κτίριο της Λέσχης και μπόρεσε να αντέξει την ηχητική. Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται. Διονυσιακή μαγεία και τεράστια ανακούφιση για εμένα!!
