Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΡΗ

9^η Μάη Ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών κατά των στρατευμάτων της Wermacht της ναζιστικής Γερμανίας και των συμμάχων της.

(Ξέρω ότι ορισμένοι αντικομμουνιστές, αντισοβιετικοί, αντισταλινικοί θα βγάλουν ιδεολογικοπολιτικά δερματικά μπιμπίκια, αλλά δεν πειράζει, ο χρόνος λειτουργεί θεραπευτικά).

Η ΕΣΣΔ δέχθηκε στις 22 Ιουνίου 1941 την καλά προετοιμασμένη αστραπιαία μηχανοκίνητη εισβολή των χιτλερικών στρατευμάτων της Wehrmacht που ξεπερνούσαν τις 180 και πλέον μεραρχίες. Ενώ στην Ευρώπη διέθεταν γύρω στις 50 μεραρχίες. Με την ιστορική ραδιοφωνική ομιλία του ο Στάλιν στις 3 Ιουλίου 1941, ήθελε να τονώσει ψυχολογικά και ηθικά το αγωνιστικό φρόνημα του σοβιετικού λαού για μαζικό αγώνα κατά των γερμανοφασιστικών Χιτλερικών κατοχικών στρατευμάτων της Wehrmacht, με το σύνθημα:

«Όλες οι δυνάμεις του λαού για την συντριβή του εχθρού»! Εμπρός, για την Νίκη μας!

Η Ιστορική ραδιοφωνική ομιλία του Ι. Β. Στάλιν προς το σοβιετικό λαό στις 3/7/1941.

Με την κήρυξη του πολέμου της ιμπεριαλιστικής μιλιταριστικής Χιτλερικής Γερμανίας κατά της ΕΣΣΔ στις 22 Ιουνίου 1941 και ο Πατριάρχης Αλέξιος όχι μόνο δεν έμεινε απαθής (σε αντίθεση με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό της Ελλάδας κατά «κόσμο» Δημήτριο Παπανδρέου και πολλών μητροπολιτών, που συνεργάστηκαν με τα κατοχικά στρατεύματα), αλλά σε μήνυμά του, τόσο από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Μόσχας και τον τύπο, όσο και με τα κηρύγματα του από τον άμβωνα της μητρόπολης καλούσε τους πιστούς να πολεμήσουν με κάθε τρόπο τον βάρβαρο επιδρομέα και να υπερασπιστούν τη σοσιαλιστική τους πατρίδα, που τους εξασφαλίζει ελευθερία, εργασία, ειρήνη, ομόνοια, ανεξιθρησκία και δικαιοσύνη.  Χαρακτηριστική επίσης είναι η εγκύκλιος που εξέδωσε το 1948 ο πατριάρχης Αλέξιος της ΕΣΣΔ για τα 30 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, στην οποία μιλάει με σαφήνεια για μια νέα ρωσική εποχή: ής ο κύριος χειραγωγικός σκοπός υπήρξε και είναι η απελευθέρωσις των ανθρώπων από της δουλείας της καταθλίψεως, και της εξουσίας του πλούτου και της τυραννίας και προσθέτει: εντείνομεν τας προσευχάς μας υπέρ του θεοφρουρήτου ρωσικού κράτους και των αρχόντων αυτού, με επικεφαλής τον σοφόν Αρχηγόν (σ.σ. Στάλιν) ον η θεία Πρόνοια εξελέξατο και κατέστησε όπως οδηγήσει την ημετέραν Πατρίδα εις την οδό της ευημερίας και της δόξης.

Ποιος ήταν ο Στάλιν. Στις 21 Δεκεμβρίου 2020 συμπληρώνονται 141 χρόνια από τη γέννηση του. Γεννήθηκε το 1879 στην πόλη Γκόρι Γεωργίας και απεβίωσε το 1953 στη Μόσχα. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης και η μάνα του δουλεύτρα. Το πραγματικό όνομά του ήταν, Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγασφίλι. Το 1894 τελείωσε την εκκλησιαστική σχολή της πόλης Γκόρι και μπήκε στο ορθόδοξο σεμινάριο στη Τιφλίδα. Λόγο της επαναστατικής του δράσης τον απέβαλαν από την σχολή.

Το ψευδώνυμό του από Τζουγκασβίλι σε Στάλιν το έδωσε ο Λένιν όταν επικεφαλής των ρωσικών στρατευμάτων από τις 18 Φεβρουαρίου 1918 έως τον Ιούνιο 1919 πολέμησαν τον συνασπισμό των γερμανικών και κοζάκικων στρατευμάτων, τους οποίους νίκησαν και εξεδίωξαν από τα εδάφη της περιοχής της πόλης Τσαρίτσιν (μετέπειτα Στάλινγκραντ, όπου πήρε το όνομά του) της Ουκρανίας. Εδώ ο Λένιν είπε, όπου νίκη και Στάλιν. Ο Στάλιν ήταν εξέχων θεωρητικός και προπαγανδιστής του μαρξισμού-λενινισμού. Αναδείχθηκε σε σημαντικό στρατιωτικό-πολιτικό στέλεχος του κόμματος. Ένας από τους πιο επιφανείς ηγέτες του προλεταριάτου της ΕΣΣΔ, αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, στην περίοδο που οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης, σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, επιτελούσαν έργο πρωτόγνωρο.

Εκλαΐκευσε τις θέσεις του Λένιν «Ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα» για τη λύση του εθνικού προβλήματος. Στην Ε.Σ.Σ.Δ., όλες οι εθνικές μειονότητες ακόμη και οι πιο μικρές και ασήμαντες, θα έσβηναν με το χρόνο στο τσαρικό σκοταδιστικό καθεστώς, ενώ μέσα στο σοσιαλιστικό σύστημα ξαναγεννήθηκαν. Ο Αμερικανός ιστορικός Τ. Mafrin, αναφέρει: Επί των ημερών της Σοβιετικής Διοίκησης με επικεφαλής τον Στάλιν εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στην Παγκόσμια Ιστορία ευνοϊκά προγράμματα για την ανάπτυξη των εθνοτήτων. Ενώ ακόμη και σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια που πέρασαν από την Οκτωβριανή επανάσταση των μπολσεβίκων του 1917, σε διάφορες χώρες καπιταλιστικές, πολλές εθνότητες και μειονότητες ζουν υπό καθεστώς καθυστέρησης, φτώχειας, εξαθλίωσης, εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξαφάνισης.

Ο Νίκος Καζαντζάκης όταν επισκέφθηκε τα έτη 1925 - 1930 την Ρωσία, αναφέρει: Η εργασία που γίνεται τώρα στη Ρωσία, για να ξυπνήσει ο άνθρωπος, είναι καταπληκτική. Οι οχτροί την παραγνωρίζουν και τη γελοιοποιούν, οι τυφλωμένοι φίλοι την υπερβάλουν. Μα και οι δυο έχουν άδικο. Η εργασία που γίνεται εδώ για τις εθνότητες είναι πολύ σημαντική, μα δύσκολη πολύ και δεν έδωσε ακόμα όλους τους καρπούς. Μα θα τους δώσει. Σε άλλη περίπτωση αναφέρει: Ιερό συνέπαρμα τους έχει κυριέψει όλους, που οικοδομούν τη νέα ιδέα, ιερό συνέπαρμα που προξενεί δέος. Αυτή είναι η ανώτατη συγκίνηση που μου δώκε η Ρουσία. Τα λόγια του αυτά έχουν ιδιαίτερη αξία, γιατί ως απεσταλμένος του Βενιζέλου στην επαναστατική Ρωσία τα έτη 1919-1920, είχε σκοπό το αποτράβηγμα των Ελλήνων της Γεωργίας και της Ρωσίας από το σοσιαλισμό.

Το όνομα και η δράση του Ι. Β. Στάλιν, ως Γενικός Γραμματέας (3 Απριλίου 1922) της ΚΕ του ΚΚΣΕμπ. και επικεφαλής του σοβιετικού κράτους της ΕΣΣΔ, μετά το θάνατο (21 Ιανουαρίου 1924) του Λένιν, συνδέθηκε, τόσο με τις επιτυχίες της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, όσο και με την ανάπτυξη του σοσιαλιστικού συστήματος σε μια σειρά χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας. Οι λαοί οικοδομούσαν το δικό τους μέλλον, τη νέα κοινωνία, καταργώντας την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και παίρνοντας την τύχη τους στα χέρια τους. Ήταν σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης.

Το όνομα του Στάλιν επίσης συνδέεται και με την τεράστια συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στη «Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των λαών» κατά των ορδών των φασιστικών χιτλερικών στρατευμάτων της Wehrmacht και της Ιαπωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο καπιταλισμός στην ιμπεριαλιστική του φάση είναι ένα τέτοιο σύστημα, που θεωρεί τον πόλεμο νόμιμη μέθοδο επίλυσης των διεθνών διαφορών. Ήταν περίοδος που ο ιμπεριαλισμός δέχθηκε μια μεγάλη ήτα. Η νίκη του σοσιαλισμού εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των λαών ήταν γεγονός. Ένα πανανθρώπινο επίτευγμα που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες των πολιτών της ΕΣΣΔ και του Κόκκινου Στρατού. Σ΄ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3000 έως 6200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα με τις πάνω από 180 μεραρχίες των στρατευμάτων Wehrmacht στο ανατολικό μέτωπο. Για κάθε λεπτό του πολέμου η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 10 νεκρούς. Κάθε ώρα 588 νεκρούς. Κάθε μέρα 14.105 νεκρούς. Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία είχε 375.000 νεκρούς και ΗΠΑ περίπου 400.000 νεκρούς.

Το κύριο βάρος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το σήκωσε η ΕΣΣΔ με πάνω από 20 εκατομμύρια θύματα σοβιετικών ανθρώπων, πάνω από 10 εκατομμύρια ανάπηροι και τραυματίες, το πιο παραγωγικό τμήμα. Μεταξύ αυτών, πάνω από 3 εκατομμύρια στελέχη του ΚΚΣΕ σκοτώθηκαν στα πεδία των μαχών και δημιούργησαν σοβαρό πρόβλημα-κενό στην μελλοντική πορεία της διοίκησης του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης. Οι καπιταλιστές θεώρησαν προσβολή που οι «πληβείοι» άρπαξαν την εξουσία από τους «αφεντάδες» και μέσα σε απίστευτες συνθήκες γενικού αποκλεισμού και επεμβάσεων, δίχως πείρα και ειδικές γνώσεις οικοδομούσαν τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία. Γι’ αυτό έκαναν το πάν ιμπεριαλιστές να το ανατρέψουν και να ρίξουν τόνους λάσπη στον Στάλιν. Ο ανθός των κομουνιστών και όχι μόνον, έφραξε με τα στήθη του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη…

Ο βρετανός ιστορικός Eric Hobsbawm μέλος της βρετανικής και αμερικανικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, αναφέρει: Η νίκη της Σοβιετικής Ένωσης ενάντια στο Χίτλερ υπήρξε το επίτευγμα ενός καθεστώτος,που οικοδομήθηκε εκεί με την Οκτωβριανή Επανάσταση...Χωρίς αυτή (την νίκη) ο δυτικός κόσμος σήμερα θα αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα ένα σύνολο διαφόρων τύπων απολυταρχικών και φασιστικών καθεστώτων.

Στις 8 Μαΐου 1945 έληξε ο πιο απάνθρωπος αιματηρός πόλεμος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που στοίχισε εκατομμύρια θυμάτων, τραυματισμών σε πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης και τα αστρονομικά ποσά δις εκατ. δολαρίων για την αποκατάσταση κατεστραμμένων υποδομών της ανθρώπινης δραστηριότητας. Πέρασαν 75 χρόνια από τότε όταν οι τυφεκιοφόροι στρατιώτες του 79^ου Σώματος του κόκκινου στρατού (1^ο μέτωπο Λευκορωσίας) τοποθετούσαν στις 30 Απριλίου του 1945 το ερυθρό λάβαρο με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ (κοινοβούλιο) του τρίτου Ράιχ στο Βερολίνο. Κάθε χρόνο στις 9 Μάη οι λαοί τιμάνε την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών απ’ τη μέρα που η ναζιστική Γερμανία και τα στρατεύματα της Wermacht υπέγραφαν την άνευ όρων συνθηκολόγηση και παράδοσή τους, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ και των «Συμμάχων». 

Με την ραγδαία προέλαση των χιτλερικών στρατευμάτων στην Σοβιετική Ένωση και με τον ενσκύψαντα πανικό, υπήρξαν και γραικύλοι «ψευτοπατριώτες-πατριδοκάπηλοι» (υποχείρια των συμφερόντων του μεγάλου μεταναστευτικού κεφαλαίου, που δεν έχει πατρίδα, μα μήτε θεό, αλλά ενδιαφέρεται μόνο για το υπερκέρδος), που έπληξαν πισώπλατα με μαχαίρι το λαό στις κρισιμότερες στιγμές της ύπαρξής του.

Πίστεψαν στη δυνατότητα επικράτησης του χιτλερισμού σε σημείο που πολλές ομάδες πληθυσμού, μεταξύ αυτών και 1.500 περίπου Έλληνες στην ΕΣΣΔ, είχαν φτάσει στο ακραίο σημείο να συγκροτήσουν ολόκληρες στρατιωτικές μονάδες πλήρως εξοπλισμένες, που εντάχθηκαν στην 5^η φάλαγγα. Στην φασιστική Ρωσική Οργάνωση ΡΟΑ (Ρωσικό Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό), αναφέρεται, ότι ήταν συνολικά οργανωμένοι 20.000 Έλληνες, καθώς και σε αντικατασκοπευτικές οργανώσεις της χιτλερικής Γερμανίας, της Ελλάδας, των Άγγλων και άλλων καπιταλιστικών χωρών.

Χρησιμοποιούσαν τους Ελληνικούς Εθνικούς Οργανισμούς στην Σοβιετική Ένωση, ως κέντρα περάσματος της προπαγάνδας προκειμένου να εκπληρώνουν τις επιθυμίες των Γερμανών, Άγγλων και Ιαπώνων για την ανάπτυξη έντονης αντισοβιετικής υπονομευτικής δραστηριότητας τα έτη (1931 - 1939) από την Ελληνική αντικατασκοπεία. Στην στρατολόγηση (1941 - 1944) αντιδραστικών - αντισοβιετικών Ελλήνων (κουλάκων μεγάλων καπνοπαραγωγών, μαυραγοριτών, λαθρεμπόρων που παράνομα κατείχαν και διακινούσαν ξένο συνάλλαγμα σε βάρος της οικονομίας της Σ.Ε., επιχειρηματιών που ασχολήθηκαν με το μαύρο εμπόριο και την ελαφρά βιομηχανία, κ.ά., την στιγμή που η πλειοψηφία του Σοβιετικού λαού έχυνε το αίμα του για να διώξει τον εισβολέα κατακτητή, αυτοί θησαύριζαν), για την επάνδρωση της φασιστικής ναζιστικής οργάνωσης της 5^ης φάλαγγας. Πολεμούσαν στο πλευρό των χιτλερικών στρατευμάτων της Wehrmacht κατά του κόκκινου στρατού, του σοβιετικού λαού για την διάλυση της ΕΣΣΔ.

Ισχυρίζονται ορισμένοι αντικομμουνιστές-αντισοβιετικοί-ς-αντισταλινικοί ιστοριογράφοι, ιστορικοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, κ.ά., ότι δεν υπήρχε ούτε ένας ελληνοπόντιος συνεργάτης των χιτλερικών κατοχικών δυνάμεων στην ΕΣΣΕ, αλλά επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί γι’ αυτό τους κακοποιήσαν οι μπολσεβίκοι. Με το επιχείρημα αυτό θέλουν να καλύψουν τους ιθύνοντες των Ελληνικών κυβερνήσεων της μητροπολιτικής Ελλάδας και της ηγεσίας της εκκλησίας για τον αποδεκατισμό των Ελλήνων: του Πόντου, του Καρς Αντικαυ κάσου, της Ουκρανίας και αργότερα της ΕΣΣΔ και όχι οι Μπολσεβίκοι που υπερασπίζονταν την πατρίδα τους, από την εσωτερική αντίδραση και τον εξωτερικό ταξικό εχθρό. Τότε τι να πουν οι άμοιροι Χριστιανοί Σέρβοι που υπέστησαν το 1999 την καταστροφή και διαλύσαν την χώρα τους οι συνασπισμένες χριστιανικές χώρες του ΝΑΤΟ και σκότωσαν εκατοντάδες χριστιανούς Σέρβους.

Το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιείται και για την «Γενοκτονία των Ποντίων» από τους Τούρκους. Είναι ιστορίες για αγρίους, όταν είναι γνωστό, ότι καθ’ όλη την διάρκεια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού είχαν συνεργαστεί με την αντικατασκοπία της Ελλάδας, Αγγλίας, Γερμανίας και ανάλογα με τις ευνοϊκές περιστάσεις για τους Έλληνες κουλάκους, τους επιχειρηματίες, κ.ά., έπαιρναν τα όπλα εναντίων των μπολσεβίκων, γιατί δέσμευσαν την περιουσία τους οι μπολσεβίκοι. Όπως από το 1929 έως 1932, οι κουλάκοι διέπραξαν εγκληματικές πράξεις στην αγροτική οικονομία της ΕΣΣΔ. Η δέσμευση της περιουσίας τους ήταν ένα επιπλέον στοιχείο να ενταχθούν και να εξοπλιστούν στα τάγματα των φασιστών της 5^ης φάλαγγας για να πολεμήσουν κατά του κόκκινου στρατού, του Σοβιετικού λαού και να διαλύσουν το σοσιαλιστικό σύστημα.

Στην Μακεδονία είχαμε αρκετούς ενταγμένους Ποντίους, επικεφαλής και οπλίτες στα τάγματα της ΠΑΟ, συνεργάτες των χιτλερικών στρατευμάτων, παρότι δεν είχαμε σοσιαλισμό για να δεσμευτεί η περιουσία τους, πόσο μάλλον στη Σοβιετική Ένωση που η επιδίωξη της ελίτ Ελλήνων κουλάκων ήταν να ανατρέψουν με κάθε τίμημα το σοσιαλιστικό σύστημα, γιατί οι μπολσεβίκοι κρατικοποιήσαν όλες τις περιουσίες των πλουσίων, γι’ αυτό δημιουργούσαν σαμποτάζ στην ανάπτυξη της οικονομίας. Οι δυο παραπάνω περιπτώσεις των ταγμάτων που δρούσαν στην Σοβιετική Ένωση και στην Ελλάδα λειτουργούσαν σαν συγκοινωνούντα τα δοχεία, λόγω φυλετικής συγγένειας. Όποιον απόγονο των ΠΑΟτσήδων να ρωτήσεις ότι ο παππούς σου ήταν συνεργάτης των χιτλερικών στρατευμάτων και έκανε εγκληματικές πράξεις σε βάρος της χώρας του και σε ανθρώπους ή θα δείξει άγνοια ή θα θεωρήσει τις πράξεις του πατριωτικές και ωφέλιμες. Ελάχιστοι θα είναι εκεί που θα έχουν το θάρρος της γνώμης τους, να μην δικαιολογήσουν την αντιπατριωτική στάση του στην κατοχή. Αλήθεια τίνος εγγόνια είναι αυτοί που έρχονται από τις πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης και εντάσσονται στην «Χρυσή Αυγή» και οι οποίοι δεν είναι λίγοι;

Σήμερα οι απόγονοι των κουλάκων και των άλλων που προαναφέρω, «ποιούν την νήσσα» και σφυρίζουν αδιάφορα για τις καταστροφές και το αιματοκύλισμα που προξένησαν στους λαούς οι πρόγονοί τους.

Προσπαθούν να παραποιήσουν τα ιστορικά γεγονότα κατηγορώντας ιδίως τον Στάλιν σαν υπεύθυνο για τις «συλλήψεις – εκτελέσεις – φυλακίσεις - εκτοπίσεις», όμως για την πολιτική εγκληματική στάση των προγόνων τους και την συμμετοχή τους στην 5^η φάλαγγα κουβέντα. Ζητούν από τις αντιδραστικές κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια των χωρών τους την αναγνώριση για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στα κατοχικά φασιστικά χιτλερικά στρατεύματα της Wehrmacht και να τους στήσουν και ανδριάντες.

Σ’ αυτήν την προσπάθειά τους έχουν την στήριξή των αντικομμουνιστών, αντισοβιετικών, αντισταλινικών Ελλήνων Ποντίων και μη, ιστοριογράφων, ιστορικών, συγγραφέων, κ.ά.. Πιστεύοντας ότι θα τους δικαιώσουν με τη διαστρέβλωση της αλήθειας για την προδοσία των προγόνων τους και θα τους παραδώσουν «αμόλυντους και άσπιλους» στην κοινωνία και στην πατρίδα που γεννήθηκαν.

Για να μπορέσουν να γίνουν πειστικοί, γενικεύουν και εμπλέκουν στα βρόμικα παιχνίδια τους την πατριωτική αγωνιστική στάση της πλειοψηφίας των Ελλήνων που πολέμησε πραγματικά τα κατοχικά χιτλερικά στρατεύματα στην ΣΕ. Διαφορετικά θα εκτεθούν εάν στηρίξουν μόνο το παραπάνω κοινωνικό τμήμα που προαναφέρω, που συνεργάστηκε με τους εισβολείς κατακτητές. Προσπαθούν να τους εμφανίσουν σαν λευκές περιστερές, όταν υπάρχουν ενδείξεις και αποδείξεις από τις Σοβιετικές αρχές και ομολογίες Ελλήνων διανοουμένων, ότι υπήρχε μερίδα Ελλήνων που συνεργάστηκε (ιδίως αυτοί που έχασαν την περιουσία τους) με την αντικατασκοπία την Ελληνική, Αγγλική και Γερμανική, και με την φασιστική 5^η φάλαγγα. Υπάρχει σωρεία ατράνταχτων αποδεικτικών στοιχείων δηλώσεων ταξικών αντιπάλων της Σοβιετικής Ένωσης με διεθνές πολιτικό και ιστορικό κύρος και φίλων της Σοβιετικής Ένωσης που έζησαν τα γεγονότα από κοντά και την ζωή των σοβιετικών, που αποδομούν εκ θεμελίων τα σαθρά - έωλα συκοφαντικά επιχειρήματα των αντικομμουνιστών, αντισοβιετικών, αντισταλινικών προπαγανδιστών, για τον τρόπο με τον οποίον λειτουργούσε και δρούσε η Διοίκηση του ΚΚΣΕ, της ΕΣΣΔ και ο επικεφαλής τους, ο Στάλιν. Ευτυχώς που όλοι οι παραπάνω παραβάτες, που υπέστησαν τις λεγόμενες «διώξεις και εκτοπίσεις», δεν κατόρθωσαν να επιβληθούν και να συμβάλουν στην επικράτηση του χιτλερισμού σε παγκόσμια κλίμακα.

Ο Στρατάρχης των σοβιετικών στρατευμάτων του κόκκινου, Ζούκωφ στα απομνημονεύματά του, αναφέρει: Ο Στάλιν σαν Αρχιστράτηγος πρόσφερε κολοσσιαία υπηρεσία στην οργάνωση των αναγκαίων Στρατηγικών εφεδρειών και τεχνικών μέσων. Με την ατσαλένια απαιτητικότητά του, κατόρθωνε το ακατόρθωτο. Ήταν πολύ προσεχτικός και με σχολαστικότητα μελετούσε το κάθε τι και κατέστρωνε τα Σχέδια: Πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά. Ποτέ δεν έκανε του κεφαλιού του, συμβουλεύονταν έναν αξιόλογο αριθμό ειδικών εμπειρογνωμόνων, κι’ αυτό σε συνθήκες υψίστης πολεμικής έντασης… Πρέπει να πω ότι ο Στάλιν δεν αποφάσιζε ποτέ μόνος του… Κατανοούσε την αναγκαιότητα της συλλογικής εργασίας, υπολογίζοντας τη γνώση όλων και συμφωνώντας πάντοτε με την πλειοψηφία… Ο σοβιετικός συγγραφέας Μάξιμ Γκόργκι:… Ο Στάλιν όχι μόνο μετέτρεψε την παλαιά Ρωσία σε μια σύγχρονη πολιτισμένη δημοκρατία, αλλά συνέβαλε συνεχώς στην ανάπτυξη των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, όσο κανένας άλλος στον κόσμο. Οι κατηγορίες των αντιπάλων του, είναι απλώς αισχρές συκοφαντίες…. Ο Ιωσήφ Ε. ΝτέΪβις (JOSEPH E.DAVIES), πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα, από το 1936 έως το 1941: Η Σοβιετική Ένωση Καθάρισε τη χώρα και την εξασφάλισε από την προδοσία της 5^ηςφάλαγγας, που είχε κλείσει συμφωνία με την φασιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιαπωνία να υποστηρίξει την επίθεση τους κατά του σοβιετικού κράτους και την ανατροπή του σοσιαλιστικού καθεστώτος από τα μέσα της ΕΣΣΔ. Η Σοβιετική Ένωση ήταν η μόνη που στάθηκε όρθια στην επέλαση του φασισμού στην Ευρώπη, όταν οι υπόλοιπες ηπειρωτικές δυνάμεις (όπως η Γαλλία) έπεφταν η μία μετά την άλλη σε διάστημα μόλις λίγων εβδομάδων. Το γεγονός αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στα όσα είχαν προηγηθεί με τις   εκκαθαρίσεις. Σε άλλο σημείο της έκθεσής του, αναφέρει: «…Ο Στάλιν θα περάσει στην ιστορία σαν ο μεγαλύτερος οικοδόμος…γιατί αυτός είναι ο πνευματικός πατέρας των μεγάλων επιτευγμάτων…που η οικοδομική δραστηριότητα του εξυπηρετεί την πρακτική ωφέλεια των απλών ανθρώπων. 

Ο Ουίνστων Τσόρτσιλ στη Βουλή των λόρδων στις 21.12.1959 με την ευκαιρία των 80 χρόνων από τη γέννηση του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν, ανάφερε: ….Ήταν μεγάλη ευτυχία για τη Ρωσία, που στα χρόνια των βαριών δοκιμασιών, επικεφαλής της χώρας ήταν ο ιδιοφυής και αταλάντευτος στρατηλάτης Ι. Β. Στάλιν. Ο οποίος υπήρξε μια έξοχη προσωπικότητα, που επιβάλλονταν στις δύσκολες συνθήκες της ρευστής εποχής, όπου έζησε σ’ όλη του τη ζωή…Ο Στάλιν είναι ο μέγιστος, ο ασυναγώνιστος δικτάτορας, ο οποίος ανέλαβε τη Ρωσία με το ξυλάλετρο και την άφησε στους διαδόχους του μια υπερδύναμη εξοπλισμένη με πυρηνικά όπλα. Όχι! Ό,τι και να είπαν γι αυτόν, τέτοιους ανθρώπους η ιστορία και οι λαοί δεν τους ξεχνάει.

Ο Averell Harriman, Πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα από το 1943 έως το 1945, αξιολογώντας συνολικά στα απομνημονεύματα του τον ρόλο του Σοβιετικού ηγέτη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτίμησε, ότι: Ο Στάλιν ήταν περισσότερο ρεαλιστής από τον Τσόρτσιλ και εν πολλοίς, ο πλέον αποτελεσματικός ηγέτης του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Σε συνέντευξη του μάλιστα το 1981, υπογράμμισε το γεγονός, ότι: Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να κρατήσει τη χώρα ενωμένη, από όσα έγιναν μετά το θάνατό του, δεν θα με κάνει να μεταβάλω την άποψή μου [….]. Θα ήθελα να υπογραμμίσω τον θαυμασμό μου για τον Στάλιν, ως εθνικό ηγέτη, κάτω από κατεπείγουσες συνθήκες–μια από τις σπάνιες ιστορικές περιπτώσεις, όπου ένας άνθρωπος κάνει τη διαφορά.

Η Σοβιετική Διοίκηση με την εκβιομηχάνιση δημιούργησε την οικονομική βάση του σοσιαλιστικού κράτους που αποδείχτηκε ασύγκριτα πιο ζωτική από την οικονομία των καπιταλιστικών κρατών και όχι μόνο σε ειρηνική περίοδο, μα και στα χρόνια του πολέμου. Ο Στάλιν είχε αναφέρει, η θα δημιουργήσουμε βαριά βιομηχανία για να τους αντιμετωπίσουμε ή θα μας διαλύσουν. Ο γενικός όγκος παραγωγής ξεπέρασε το προπολεμικό επίπεδο του 1940 κατά 2,3 φορές. Το 1952 η ΕΣΣΔ παρήγαγε 25 εκατομμύρια τόνους χυτοσίδηρο ή 70% περισσότερο από το 1940, 27 εκατ. τόνους ελάσματα ή δύο φορές περισσότερο από το 1930, 35 εκατ. τόνους ατσάλι ή 20% περισσότερο, 350 εκατ. τόνους κάρβουνο ή 80% περισσότερο, 47 εκατ. τόνους πετρέλαιο ή 50% περισσότερο, 177 δις εκατ. κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας, ή 2,4 φορές περισσότερο, 5 δις εκ. μέτρα υφάσματα, ή 2,8 φορές περισσότερα, 190 εκατ. μέτρα μάλλινα υφάσματα ή 60% περισσότερα, 375 εκατ. ζευγάρια παπούτσια ή δύο φορές περισσότερο, 3.300.000 τόνους ζάχαρη ή 50% περισσότερη, 400 χιλ. τόνους βούτυρο ή 70% περισσότερο, 131 εκατ. τόνους σιτηρά ή 48% περισσότερο από το 1940, έτσι το πρόβλημα των σιτηρών λύθηκε οριστικά. Αυτή η πρωτοφανής άνοδος της παραγωγής ήταν ένα άλμα ασυνήθιστο για τον καπιταλιστικό κόσμο, που μ’ αυτό η χώρα μετατράπηκε από καθυστερημένη σε ανεπτυγμένη, από αγροτική σε βιομηχανική. Μόνο με αυστηρή οργάνωση, με συνεχή έλεγχο και πειθαρχία στη δουλειά μπορούσε να σωθεί η επανάσταση. Είναι φανερό πως όλη αυτή η στροφή ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί μόνο με δημοκρατικά μέτρα. Ο άθλος αυτός πραγματοποιήθηκε, με απίστευτες προσπάθειες και στερήσεις, χωρίς ληστρικούς πολέμους, παρά μόνο με τη γεμάτη αυτοπεποίθηση για δουλειά των λαών της ΕΣΣΔ. Ενώ οι καπιταλιστές εκμεταλλεύτηκαν άγρια όχι μόνο τα σκλαβοπάζαρα, τις αποικίες των λαών της Αφρικής, Ασίας και Λατινικής Αμερικής, κ.ά., με την εξαντλητική δουλειά των εργατών και σε μεγάλο ποσοστό και των ανήλικων παιδιών, μα και των εργαζομένων των ίδιων των χωρών τους.

Όλο αυτό το τιτάνιο σε έκταση έργο της Σ.Ε., από την καταστροφή στην ιλιγγιώδη πρόοδο για την ανοικοδόμηση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαιτούσε εκατομμύρια χέρια και το κολοσσιαίο ποσό των 485 δις εκατομμυρίων δολαρίων, που αντιστοιχεί σε δυο (1946 - 1955) περίπου πεντάχρονα Εθνικά Οικονομικά Πλάνα της εποχής εκείνης, για να επουλώσει τις υλικές καταστροφές, που είχε αφήσει πίσω της η Αρία φυλή, χωρίς την παραμικρή εξωτερική βοήθεια. Πέρα από ότι, η Σ.Ε. έπρεπε να βοηθήσει οικονομικά, τεχνολογικά, στρατιωτικά και τις νεοσύστατες Λαϊκές Δημοκρατίες να ανασυγκροτηθούν, κυρίως την Ανατολική Γερμανία και Πολωνία που είχαν και τις μεγαλύτερες ζημιές. Γιατί, εάν αναλάμβαναν την ανοικοδόμηση οι τραπεζίτες της Δύσης από το αίμα και τη δυστυχία των λαών θα έβγαζαν χρυσάφι.

Το ποσό που δαπανήθηκε για την ΕΣΣΔ, ήταν μεγαλύτερο απ΄ αυτό που δαπάνησαν μαζί ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία. Καταστράφηκαν: Πάνω από 2.000 πόλεις, όπως το Στάλινγραντ, το Μίνσκ, το Λένιγκραντ, το Κίεβο, κ.ά., πάνω από 70 χιλιάδες χωριά, πάνω από 82.000 σχολεία, πάνω από 334 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, πάνω από 30.000 βιομηχανίες και επιχειρήσεις, πάνω 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες, υποδομές διαφόρων δικτύων, έγιναν στάχτη από τους «πολιτισμένους» ναζί, που ήθελαν να εκπολιτίσουν τους «απολίτιστους» Ρώσους. Όμως οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα ανθρωποειδή του φασισμού - ναζισμού, όπως έπραξαν οι περισσότερες αστικές κυβερνήσεις των Ευρωπαϊκών χωρών, που συνεργάστηκαν με το Χιτλερικό φασισμό. Ενώ σήμερα οι απόγονοι τους υποκρίνονται και ζητούν να θεσμοθετηθεί από την ΕΕ η Ευρωπαϊκή Μέρα Μνήμης για τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Πως γίνεται το καπιταλιστικό σύστημα και η καπιταλιστική εκβιομηχάνιση να χρειάστηκε 200 χρόνια πολέμων, αποικιών και ποτάμια αίματος των λαών, για να αναπτυχθεί και να εδραιωθεί, ενώ η Σοβιετική Ένωση χρειάστηκε ουσιαστικά λιγότερο από τρία πεντάχρονα πλάνα Εθνικής Οικονομίας. Δηλαδή λιγότερο από 15 χρόνια, από το 1925 έως 1939 για την ανάπτυξή της, χωρίς επεκτατικούς πολέμους. Εδώ φαίνεται καθαρά η ανωτερότητα του σοσιαλισμού, από τον καπιταλισμό. Δημιούργησε όλες τις προϋποθέσεις και ήταν έτοιμη για να αντιμετωπίσει κάθε εχθρική επιβουλή νικηφόρα, τον πόλεμο με την Φιλανδία (30 Νοεμβρίου 1939 έως 12 Μαρτίου 1940) και στην συνέχεια με την χιτλερική ναζιστική Γερμανία (22 Ιουνίου 1941 έως 8 Μαΐου 1945), αλλά και νωρίτερα, όπως: με τον εμφύλιο (29-10-1917 / 12-2-1922), την εκδίωξη (1918-1921) από τα εδάφη της Σ.Ε. την ΑΝΤΑΝΤ του συνασπισμού των 14 καπιταλιστικών χωρών, τους Αυστρογερμανούς (18-2 / 30-11-1918), τους Γιαπωνέζους τον Οκτώβριο 1922 και Κινέζους το Νοέμβριο 1929, κ.ά.. Βεβαίως, οι ιμπεριαλιστές της ΑΝΤΑΝΤ το δοκίμασαν στα 1918 με την στρατιωτική επέμβαση τους στην Σοβιετική Ρωσία, αλλά ηττήθηκαν. Επομένως η από τα μέσα απειλή ήταν υπαρκτή, στηρίχθηκαν από τις αντιδραστικές δυνάμεις που έχασαν τα προνόμιά τους. Ο Στάλιν, όμως (όπως, πριν από αυτόν, ο Λένιν), είχε ξεκάθαρο πως ο σοσιαλισμός οικοδομείται σε πολιτική αντιπαράθεση με τον ιμπεριαλισμό, οποίος διαθέτει ακόμη σημαντικές δυνάμεις και οποίος δεν παραιτείται από την επιδίωξη παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Στο εσωτερικό της χώρας η αστική τάξη που χάνει την εξουσία, γίνεται πολλαπλάσια πιο επικίνδυνη απ΄ ό,τι ήταν πριν, αφού επιδιώκει να την επανακτήσει. Έχει δε μαζί της, ως συμμάχους, τους καπιταλιστές όλου του κόσμου.

Ο Στάλιν καθοδηγούσε το κόμμα, έχοντας καθαρή τη λενινιστική υποθήκη, ότι κανένας δεν μπορεί να μας ανατρέψει εκτός από τα δικά μας λάθη. Όπως επίσης είχε καθαρό το ενδεχόμενο της απειλής που αποτελεί ο εσωτερικός εχθρός, δηλαδή η δράση δραστήριων και πιθανόν ισχυρών δυνάμεων που δρουν μέσα στις γραμμές του σοσιαλισμού, ενάντια στο σοσιαλισμό. Από αυτούς δέχθηκε η ΕΣΣΔ την πιο μεγάλη επίθεση καθ΄ όλη την διάρκεια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.

Υπάρχει μια οδηγία της Σοβιετικής Διοίκησης που υποστηρίζεται και από τον Μολότοφ, που τονίζει, ότι: «…Οι σημερινοί κατάσκοποι και δολιοφθορείς, που με κάθε τρόπο υπονομεύουν το καθεστώς, υπηρετώντας την ντόπια και την ξένη αντίδραση, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι…Γιατί εμφανίζονται συνήθως ως κομμουνιστές και οπαδοί του Σοβιετικού συστήματος, που απλώς διαφωνούν σε ορισμένα σημεία της κομματικής γραμμής…». Υπήρχαν και μαγειρεμένες κατηγορίες σε βάρος Ελλήνων. Θεωρούνταν ύποπτοι κατά κύριο λόγο, όχι από τις σοβιετικές αρχές, αλλά από τα τοπικά εθνικά συμβούλια των ίδιων των Ελλήνων της ΕΣΣΔ, εξαιτίας προσωπικών διαφορών, αντιδικιών κτλ. Πολλοί από αυτούς στη συνέχεια αθωώθηκαν και κατάφεραν να αποκτήσουν την υπόληψή τους, λαμβάνοντας ακόμα και υπεύθυνες θέσεις, χωρίς δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης του φρονήματός τους, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, όπως γινόταν στην Ελλάδα.

Η έλλειψη Επαναστατικών Μαρξιστικών - Λενινιστικών Κομμουνιστικών Στελεχών λόγω του πολέμου, ευνόησε την φραξιονιστική ομάδα μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953 (Χρουστσόφ - Πρέζνεφ - Γκορμπατσόφ - Γιέλτσιν-κ.ά.) να αναρριχηθεί με ανορθόδοξο τρόπο στην διαχείριση της διοίκησης του ΚΚΣΕ και της ΕΣΣΔ. Από εκεί και πέρα διαχρονικά αρχίζει η διάβρωση, οι παρεκκλίσεις, οι διασπάσεις και ανατροπές από τους αναθεωρητές και τους δεξιούς οπορτουνιστές, που καραδοκούσαν και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή (όπως ακριβώς έγινε και με την διάσπαση του ΚΚΕ και των άλλων ΚΚ) με το πρόσχημα των επιχειρημάτων της «προσωπολατρίας», του «σοσιαλισμού με απάνθρωπο πρόσωπο», του «δογματισμού», κ.ά.. Διέλυσαν: Το ΚΚΣΕ, την ΕΣΣΔ, το σοσιαλιστικό σύστημα, το παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα και απογοήτευσαν εκατομμύριά κομμουνιστές, εργαζόμενους και προοδευτικούς ανθρώπους.

Οι κλασικοί του μαρξισμού - λενινισμού διατύπωσαν, ότι ο αναθεωρητισμός και ο δεξιός οπορτουνισμός καθορίζονται διαλεκτικά από τις αντικειμενικές κοινωνικές αντιφάσεις του σύγχρονου κόσμου και από τις διαλεκτικές σχέσεις μεταξύ ατόμου και κοινωνίας. Έτσι, όσο ισχυρή είναι η ιμπεριαλιστική αστική τάξη, τόσο πιο ισχυρός είναι ο αναθεωρητισμός και ο δεξιός οπορτουνισμός. Η αστική τάξη έχει περισσότερες δυνατότητες να επιδράσει στη συνείδηση των μελών της Ε.Τ., απ` ότι το αντίθετο.

Οι δεξιοί οπορτούνες Χρουστσόφ - Μπρέζνιεφ εγκατέλειψαν τις επαναστατικές αρχές του Μ-Λ κομμουνιστικού κόμματος που εφάρμοζε η προηγούμενη διοίκηση του ΚΚΣΕ με επικεφαλής τον Στάλιν. Άφησαν το ξένο κεφάλαιο στην οικονομία της ΕΣΣΔ που επέδρασσε στην αύξηση της γραφειοκρατίας και στα επαναστατικά χαρακτηριστικά του κόμματος, στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, στην εσωκομματική ζωή, στην συλλογικότητα, στην συντροφικότητα, στην αλληλεγγύη, στην επαγρύπνηση, στην περιφρούρηση, στην ιδεολογικοπολιτική ταξική συνείδηση των μελών του ΚΚΣΕ, των εργαζομένων, του σοβιετικού λαού και τελικά στην διάβρωση του σοσιαλισμού.

Το αποτελείωμα του σοσιαλισμού το ολοκληρώνει μετά από 34 χρόνια, ο άλλος επίορκος δεξιός οπορτουνιστής, o Γκορμπατσόφ, με την «ανοικοδόμηση» (perestroJka) και την «διαφάνεια» (glasnost). Ήταν μια απάτη για να αποπροσανατολίσει, να εφησυχάσει και να δεσμεύσει την ήδη τρωθήσα ιδεολογικοπολιτική ταξική συνείδηση των μελών του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, ότι, γίνεται δήθεν προσπάθεια για να διορθώσει τα «κακώς κείμενα» στο ΚΚΣΕ και στο Σοβιετικό Κράτος, με στόχο βέβαια, όχι το «κτύπημα της γραφειοκρατίας» και την «αποκατάσταση της ισονομίας!» μεταξύ των πολιτών, αλλά την ανατροπή του σοσιαλισμού και την τελική κατάργηση όλων των κατακτήσεων των εργαζομένων, σ΄ όλον τον κόσμο. Οι παραπάνω θέσεις του Γκορμπατσόφ αναζωπύρωσαν τις παλιές ανανεωτικές και αναθεωρητικές αντιλήψεις του Χρουστσόφ, κόντρα στη μαρξιστική - λενινιστική θεωρία μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα. Δρομολόγησαν τις εσωτερικές διεργασίες υπονόμευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και δημιούργησαν, μια συνεχή γραμμή σύνδεσης των επίορκων οπορτουνιστών: Χρουστσόφ - Μπρέζνιεφ - Γκορμπατσόφ - Γιέλτσιν - Ανατροπή. Η πολιτική αυτή δεν υπήρξε μόνον η αιτία για την ανατροπή του σοβιετικού κράτους και για την επιβολή του «φιλελεύθερου νεοκαπιταλισμού» στις χώρες της ΣΕ, αλλά υπήρξε ουσιαστικά και η κύρια προϋπόθεση για την παγκόσμια επιβολή της αμερικανικής καπιταλιστικής κυριαρχίας, η οποία οδήγησε στη διάλυση ανεξάρτητων κρατών, στην πλήρη εξαθλίωση πληθυσμών και στην προσπάθεια κατάπνιξης κάθε λαϊκής αντίστασης, με την επιβολή ενός νέου τύπου διεθνούς φασιστικού καθεστώτος. Φυσικά από την ανατροπή της πρώην ΕΣΣΔ ο καπιταλισμός δεν δικαιώθηκε, δεν έγινε ανθρώπινος, αλλά πιο αυταρχικός και απάνθρωπος, παίρνοντας όλες τις κατακτήσεις του 20^ου αιώνα των εργαζομένων πίσω, εξαθλιώνοντας τους σε ανατολή και δύση, παρά την ανάπτυξη της επιστήμης, της τεχνολογίας και τον τόσο παραγόμενο πλούτο. Σήμερα η πολιτική όλων αυτών των οπορτουνιστών στηρίζει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, σε βάρος των μη προνομιούχων: Εργαζομένων – υπαλλήλων – ανέργων - αυτοαπασχολούμενων-συνταξιούχων-μικρομεσαίων αστών και αγροτών. Η Σοβιετική Ένωση θα διάνυε σήμερα την περίοδο του κομμουνισμού, αν δεν υπήρχε η φραξιονιστική ομάδα, δεν μεσολαβούσε ο καταστροφικός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1941-11945) και ο ψυχρός πόλεμος τα έτη 1946-1949 με την απειλή της χρήσης της ατομικής βόμβας σε βάρος της Σ.Ε. και των συμμάχων της.

Κριτήριο για την άνοδο της ευημερίας του Σοβιετικού λαού, ήταν η αδιάκοπη αύξηση του Εθνικού Εισοδήματος και η δίκαια κατανομή, για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, όχι μιας προνομιούχας τάξεις, αλλά όλων των κοινωνικών τάξεων, όλου του πληθυσμού.

Βλέπε συγκριτικό πίνακα οικονομικής ανάπτυξης της ΕΣΣΔ την περίοδο που επικεφαλής της Διοίκησης ήταν ο Στάλιν και των κυριότερων καπιταλιστικών χωρών, για να βγάλει καθένας μόνος του, αδέκαστα τα συμπεράσματά του.

ΧΡΟΝΟΣ	1929	1939	1943	1946	1947	1948	1949	1950	1951
ΕΣΣΔ	100/	552	573	466	571	721	870	1082	1266
ΗΠΑ	100/	199	217	155	170	175	160	182	200
ΑΓΓΛΙΑ	100/	123	-	112	121	135	144	150	160
ΓΑΛΛΙΑ	100/	80	-	63	74	85	92	92	104
ΙΤΑΛΙΑ	100/	108	-	72	93	97	103	118	134

 

Τα στοιχεία είναι παρμένα από την εισήγηση του Γ. Μ. Μαλένκωφ, στο 19^ο Συνέδριο του ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης.

Τέτοια επιτεύγματα πραγματοποιούνται μόνο σε ένα σοσιαλιστικό σύστημα, όπου καταργήθηκαν οι εκμεταλλεύτριες τάξεις, οι κουλάκοι, τα μονοπώλια και τα ενδιάμεσα αδηφάγα παρασιτικά κυκλώματα. Εκεί που τα μέσα παραγωγής πέρασαν στα χέρια του εργαζόμενου λαού.

Παρά τα όποια λάθη αρχών και παραβίαση κανόνων που έγιναν στην Σ.Ε., η ιστορική αλήθεια είναι, ότι στον 20ο αιώνα κανένας ικανός προς εργασία δεν ήταν άνεργος.

Αλήθεια, πια «Δημοκρατία» της αστικής τάξης και φασιστικής στρατιωτικής δικτατορίας των μονοπωλίων, έδωσε τόσες δυνατότητες ίσων προνομίων στους λαούς και προσέφερε τεράστιες θυσίες υλικές και σε ανθρώπινο δυναμικό, όταν και τα παιδιά του Στάλιν θυσιάστηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, για να είναι σήμερα ελεύθερη η ανθρωπότητα από τη χιτλερική βαρβαρότητα. Ενώ ο ίδιος ο Στάλιν πέθανε στην ψάθα, οι δε αστοί ηγέτες των μεγάλων υπερδυνάμεων, μέσα στη χλιδή και τον πλούτο.

Αναρωτιέται κανείς, είναι τάχα δυνατόν ένα «δικτατορικό καθεστώς» με έναν «τύραννο» στην κορυφή να έχει τέτοιες λαμπρές επιτυχίες στην οικονομία, στην μόνιμη εργασία, στην πρόνοια, στην ασφάλεια, στην κατοικία, στην παιδεία, στην υγεία, στην φροντίδα του παιδιού, στην επιστήμη, στον πολιτισμό, στο διάστημα, στην ποιότητα ζωής, στο περιβάλλον, στην κατατρόπωση του φασιστικού χιτλερικού τέρατος στην φωλιά του.

Ο Αλεξέι Τολστόι, λίγο καιρό πριν το θάνατό του στις 23 Φλεβάρη 1945, αναφέρει: Να σηκώσει στους ώμους του όλο το βάρος του αγώνα για την ανθρώπινη ευτυχία…Να ανέβει τόσο γοργά στο ύψος της πιο ισχυρής και πολιτισμένης δύναμης--όλα αυτά μπορούσε να τα κάνει μόνο ένας μεγάλος λαός με μεγάλο μέλλον. Το πρώτο ευχαριστώ το χρωστάμε στο Λένιν, που πρόβλεψε και εξύψωσε τη μεγαλοφυΐα του λαού. Το δεύτερο στο σύντροφο Στάλιν, που πραγματοποίησε αυτό το καθήκον και μπόρεσε να διοχετεύσει τη δύναμη της λαϊκής μεγαλοφυΐας στο έργο της οικοδόμησης του κομμουνισμού.

Με την ομολογία και εκτίμηση των ανθρώπων με διεθνές κύρος, η ΕΣΣΔ, οι κομουνιστές και οι αντιφασιστικές προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις, είναι που θυσιάστηκαν και συνέτριψαν τον φασισμό, για να είναι σήμερα ελεύθερη η ανθρωπότητα. Δημιούργησαν τις προϋποθέσεις παγκόσμια στους λαούς, να καταργήσουν την αποικιοκρατία των ιμπεριαλιστικών χωρών, να αποκτήσουν δημοκρατικά, πολιτικά, συνδικαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, να λειτουργούν και να δρουν ελεύθερα οι άνθρωποι, χωρίς περιοριστικούς απάνθρωπους πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς όρους, που θέλουν να επιβάλουν σήμερα στους λαούς μετά την ανατροπή της πρώην ΕΣΣΔ, η ΕΕ και τα αντιδραστικά κράτη μέλη. Ο κορυφαίος λογοτέχνης, μελετητής και βαθύς γνώστης των κοινωνικών σχέσεων, Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι, έγραφε: Ποτέ μου δεν μπορούσα να κατανοήσω την ιδέα, ότι μόνο το ένα δέκατο των ανθρώπων πρέπει να αποκτά την μεγίστη ανάπτυξη, ενώ τα υπόλοιπα εννιά δέκατα πρέπει να χρησιμεύουν σαν υλικό και μέσο γι’ αυτή, παραμένοντας για πάντα στο σκοτάδι.

Μόνο ο σοσιαλισμός δίνει απάντηση - λύση και σίγουρες εγγυήσεις στα άμεσα και μακροπρόθεσμα προβλήματα του λαού. Με τον λαό στην εξουσία, με κοινωνικοποιημένο τον πλούτο, για κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, με εξασφαλισμένη σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους, με δωρεάν υγεία, παιδεία, πρόνοια, με αναβαθμισμένες όλες τις κοινωνικές και κρατικές υπηρεσίες. Μόνο έτσι θα εξαφανιστεί το σύγχρονο δουλεμπόριο των εργαζομένων και θα γλυτώσει ο λαός από την ανέντιμη προπαγάνδα των αντοκομμουνιστών, αντισοβιετικών, αντισταλινικών που τα βλέπει όλα τα παραπάνω σαν «σαθρή αριστερή επιχειρηματολογία».

Οι λαοί αγαπούσαν τη Σοβιετική Ένωση και ήθελαν να παραμείνουν ενωμένοι στη μεγάλη οικογένεια των λαών της ΕΣΣΔ και αυτό έγινε λίγο μετά την ανατροπή, με το δημοψήφισμα του σοβιετικού λαού το Μάρτη του 1991. Παρά την διάβρωση της ΕΣΣΔ από το 1953 με την παράνομη αναρρίχηση στην ηγεσία του ΚΚΣΕ και της ΕΣΣΔ μετά τον θάνατο του Στάλιν, του ρεβιζιονιστή Χρουστσόφ, της συμμορίας Μπρέζνεφ στην συνέχεια, την ανατροπή (1989-1990) του σοσιαλιστικού συστήματος από τον Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, ο λαός ψήφισε στο δημοψήφισμα ομόθυμα με μέσο όρο ποσοστού 77% υπέρ της διατήρησης της ΕΣΣΔ, ενώ στις περιφερειακές δημοκρατίες όπου ζούσαν οι περισσότεροι Έλληνες, το ποσοστό ξεπέρασε το 90%. Όμως η προδοτική επίορκη ηγεσία του ΚΚΣΕ, Γκορμπατσώφ - Γιέλτσιν και η συμμορία τους, κόντρα στην ετυμηγορία, στην θέληση του Σοβιετικού λαού, βομβάρδισαν το κοινοβούλιο, διέλυσαν το ΚΚΣΕ και την ΕΣΣΔ εκθεμελίων, που να μην θυμίζει τίποτε από την ένδοξη περίοδο του σοσιαλισμού και μοιράστηκαν μεταξύ τους την περιουσία του σοβιετικού λαού.

Αλλά και μετά την ανατροπή, μέχρι σήμερα, σε συνθήκες πλήρης επικράτησης του καπιταλισμού, με τα γκάλοπ που πραγματοποιούνται συνεχώς από ινστιτούτα σφυγμομέτρησης της κοινής γνώμης στην Ρωσία και στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης από ερευνητικά κέντρα σφυγμομέτρησης της κοινής γνώμης, δείχνουν ιδίως στην νεολαία, ότι η πολιτική προτίμηση της πλειοψηφίας των λαών, είναι υπέρ του σοσιαλιστικού συστήματος και των προλετάριων ηγετών Λένιν και Στάλιν. Ο αντικομμουνισμός, η θεωρία των δύο άκρων και η εξίσωση των Λένιν - Στάλιν με τους Χίτλερ και Κεμάλ Ατατούρκ και του φασισμού με τον σοσιαλισμό, είναι προπαγάνδα της αστικής ιδεολογίας που στόχο έχει την αφαίρεση της ιστορικής αλήθειας από την μνήμη των ανθρώπων, για να τους χρησιμοποιούν κατά το δοκούν σαν «πιόνια»»: για την υπεράσπιση των άνομων ταξικών συμφερόντων των κεφαλαιοκρατών, για την επιβουλή του φασισμού και την κρατική καταστολή του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Παράλληλα οδηγούν ορισμένους από τους απογόνους των συνεργατών των Χιτλερικών στρατευμάτων της Wehrmacht στην πρώην Σ.Ε., να μην αποβάλουν ακόμα «το σπέρμα της προδοσίας» με το οποίο «διαβρώθηκαν» οι πρόγονοί τους. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής και πολιτικής είναι, να τους σπρώχνουν στην αγκαλιά της «χρυσής Αυγής».

Τα όποια ανθρώπινα «εγκλήματα» διέπραξε η Σοβιετική Διοίκηση, κατά την περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, που επικεφαλής στην ηγεσία ήταν ο Στάλιν, έγιναν κάτω από επείγουσες επικίνδυνες συνθήκες για την διάσωση του σοσιαλισμού στην Σ.Ε. και τα οποία ωχριούσαν έναντι των εγκλημάτων που διέπραξαν διαχρονικά και εν ψυχρώ οι ηγεσίες των ιμπεριαλιστικών χωρών και τα οποία αποσιωπώνται εντελώς από τους αστούς αντικομμουνιστές, αντισοβιετικούς ιστοριογράφους προπαγανδιστές.

Δεν ήταν στις αρχές και στις προθέσεις της Σοβιετικής Διοίκησης να   εκτοπίσει αντιφρονούντες σοβιετικούς πολίτες και να κατασκευάσει στρατόπεδα, αλλά ήταν η πολιτική (περικύκλωσης, των επεμβάσεων, των μέτρων οικονομικού, χρηματοπιστωτικού και εμπορικού αποκλεισμού) των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της εσωτερικής αντίδρασης, που ήθελαν να ανατρέψουν και να διαμελίσουν την Σ.Ε.. Ότι γίνεται σήμερα και με την Κούβα.

O «αντι-Σταλινισμός», είναι βαθιά αναθεωρητισμός της Μαρξιστικής-Λενινιστικής ιδεολογίας. Γι’ αυτό υπάρχει ο σφοδρός και τόσο επιτήδεια με όλα τα μέσα της αστικής και της «αριστερής» πολιτικής, ο διαδιδόμενος «αντι-Σταλινισμός». Γιατί ο Στάλιν ήταν ο ηγέτης των φορέων που μαζί εδραίωσαν πρακτικά τον σοσιαλισμό. Οι αστοί γνωρίζουν, ότι είναι ένα από τα πιο σοβαρά εμπόδια η προπαγάνδα του αντισταλινισμού, για το συντονισμό της δράσης του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος.

Η συλλογική ηγεσία του ΚΚΣΕ με επικεφαλής τον Λένιν­--Στάλιν υψώνονται στην ιστορία και στην συνείδηση των ανθρώπων, σαν υπόδειγμα για τους επαναστάτες, σαν προειδοποίηση για τους ταλαντευόμενους, σαν τρόμος για τους ταξικούς εχθρούς. Ιδού λοιπόν η Ρόδος, ιδού και το συνειδητό πήδημα, από την αδράνεια στην δράση, αντάμα με τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κομμουνιστικά κόμματα και το Ταξικό Εργατικό Κίνημα να αλλάξουμε εκ βάθρων το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα που σαπίζει και που δεν μπορεί να δώσει λύση στα άμεσα και στα μακροπρόθεσμα προβλήματα των λαών, γιατί τους χρειάζεται να τους ρουφάει το αίμα σαν βδέλλα και να τους χρησιμοποιεί σαν «πιόνια» στα άνομα βρώμικα παιχνίδια του.

Θεσσαλονίκη 7-5-2020

Με Πατριωτικούς Ταξικούς Χαιρετισμούς

Ο ανιστόρητος Κώστας Χάρης

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Κορδάτος Γιάννης: «Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας». 13^ος τόμος κεφάλαιο 1900-1924.

Λένιν Β.Ιλ.: «Κράτος και επανάσταση», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1979.

Χόντζα Ενβέρ : «Με το Στάλιν αναμνήσεις», Πορεία, Αθήνα 1980.

Ιστορία του ΚΚΣΕ: στα Ελληνικά. Σύγχρονη Εποχή. Αθήνα 1980

Λένιν Β.Ιλ.: «Αριστερισμός - παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1983.

Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια στα Ελληνικά. «ΑΚΑΔΗΜΟΣ» Α.Ε. Αθήνα 1983

LUXEMBURG ROSA.: «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση», Κορόντζη, Αθήνα 1984.

Λένιν Β.Ιλ.: «Ο Ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1984.

Λένιν Β.Ιλ.: «Τι να κάνουμε; Τα φλέγοντα ζητήματα του κινήματος», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1984.

Μπιτσάκης Ι. Ευτύχης: «Ρήξη ή Ενσωμάτωση;», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989.

Καραστάθη Β. Γιάννη: «Ενάντια στην Αντισταλινική, Αντικομμουνιστική Υστερία», Αθήνα 1993.

Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ: «Εκτιμήσεις και προβληματισμοί για τους παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη. Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του Σοσιαλισμού», Υλικά της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης 15 – 16 Ιουλίου 1995.

Κεσσίδης Χ. Θεοχάρης.: «Ιστορική πορεία των Ελληνοποντίων. Το Εθνικό ζήτημα και το μέλλον των μικρών εθνών στην πρώην Σοβιετική Ένωση», Έκδοση Αδελφών Κυριακίδη Θεσσαλονίκη - Αθήνα 1996.

Κρέμος Π. Δημήτριος: «Μήπως είχε δίκιο ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν», Παρασκήνιο, Αθήνα 1999.

Χονδροματης Π. Ιάκωβος: «Η Μαύρη Σκιά στην Ελλάδα. Εθνικοσοσιαλιστές και φασιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου και της Γερμανικής Κατοχής (1941-1944)», Περισκόπιο, Αθήνα 2001.

Καραγιάννης Γεώργιος: «Εκκλησία από την κατοχή στον Εμφύλιο». Εκδόσεις Προσκήνιο, Χαλάνδρι-Αθήνα 2001.

Λούντο Μάρτενς: «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2003.

Σωτηρίου Διδώ: «Η Μικρασιατική καταστροφή και η στρατηγική του Ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο». Εκδοτική Εταιρία «Κέδρος», Αθήνα 2004.

Δορδανάς Ν. Στράτος: «Έλληνες εναντίων Ελλήνων. Ο κόσμος των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη 1941-1944», Εκδότης Επίκεντρο Δ.Ε. Θεσσαλονίκη 2006

Σύλλογος Καυκασίων Καλαμαριάς: «Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ», Βιβλίο Πρακτικών του 1^ου Επιστημονικού Συνεδρίου «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και διαχρονική εξέλιξη του ζητήματος, Καλαμαριά-Θεσσαλονίκη 2007.

Αυγιτίδης Κώστας: «οι Ελληνοπόντιοι κατά την περίοδο της επανάστασης, του Εμφυλίου και της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στη Ρωσία». Η ομιλία έγινε στο 1^ο επιστημονικό συνέδριο που διοργάνωσε ο Σύλλογος Καυκασίων Καλαμαριάς «Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ». Καλαμαριά 2007.

Γκίκας Ι. Αναστάσης: «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2007.

Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (Στάλιν): «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2007.

Χονδροματίδης Ιάκωβος: «Συνεργάτες των Ναζί στην Ευρώπη 1939-1945», Εκδόσεις Περισκόπιο, Αθήνα 2009.

Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (Στάλιν): «Η Δεξιά Παρέκληση στο ΚΚ (μπ) της ΕΣΣΔ», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2009.

Ριζοσπάστης: Σχετικά άρθρα και ένθετα.

Φωτίου Σ. Θανάσης: «Η ναζιστική τρομοκρατία στην Ελλάδα», Εκδόσεις Επίκεντρο ΑΕ, Θεσσαλονίκη 2011.

Μπάμπης Ιωάννου: «ΕΣΣΔ. Με το χέρι στην καρδιά», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012.

Τολστόι Αλεξέι: «Το ψωμί»(Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΤΣΑΡΙΤΣΙΝ) Νουβέλα. Σύγχρονη εποχή. Αθήνα 2012