ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΡΝΑΝΙΔΗ

Τεμέτερον, ίλιαμ, οι παλαιοί εκράναν το πρώτον την εβδομάδαν α’ σην Σαχταροδευτέραν ούσαμε την Σάββαν των Αγίων Θεοδώρων πολλά αυστηρόν νεστίαν! Τα τρία τελευταία ημέρας παστάν νερόν πα ’κι έπιναν! Ατό το πολλά αυστηρόν την νεστίαν έλεγαν ατο Αε-Θοδώρισμαν! Πολλά αμα μη μακρύνουμ’ ατο, άλλο κάτ’ θα λέω σας!

Έτον ίνας γηρευός εκεί σα χωρία τη Ματσούκας, άχαρον εγυρωκλώσκουτον τα μαχαλάδες και σα κάθαν οσπίτ’ εψαλάφανεν κάτ’ να βουκούτε και κόφτ’ την πείναν ατ’! Εκείνο την εβδομάδαν παστάν ελιμαγκούρ’τ’σεν! Ενούντσεν, εκαλενούντσεν. Ολάν λέει εκείνος εκείνον! Ατόσα μαναστήρια είναι αδά ανθεν σα χωρία, παρέ, ας πάω σ’ έναν, ερχάλ κάτ’ θα δίγ’νε με να τρώω!

Επήεν, ιστε, σ’ έναν μαναστήρ’ σα βρατέρια κιες. Εσέγκαν ατον σ’ έναν κελίν να μονάζ’ν ατον! Ο ήλιον χα θα βασιλεύ’ αναμέν’ να κουίζ’ν ατον να πάει κάτ’ τρώει, αμά κανείς πουθέν ’κι εφάν’θεν! Φαίνεται, ενούν’τ’σεν, έργεψα και οι καλοέρ’ όντες έρθα έφααν το βραδινόν ατουν, αμα ’κι πειριάζ ’θ’ αναμένω ους αύριον το πρωί! Έπεσεν κά’ να κοιμάται αμα η κοιλία γουργουρίζ’, να τσαμόν ’κι επορεί! Νέϊσα, κάποτε εμέρωσεν ο Θεόν την ημέραν ατ’! Εξέβεν οξωκά α’ σο κελίν τερεί ολόερα κανείς που θεν ’κι φαίνεται! Ως φαίνεται λέει ατός ατόν, εφτάνε κάτ’ τρανόν λουτρουγίαν και αργεύ’νε!! Επέρασεν η ώρα, έρθεν ο μεσημέρ’τ’ς, αμα κανείς ’κι κουίζ’ ατον για φαΐν! Ας εφτάω υπομονήν για το βραδινόν, ενούν’τ’σεν.΄Ερθεν και εσκοτίνεψεν αμά φαΐν κανείς ’κι έγκεν ατον! Ενέμ’νεν να ξημερών’ άχαρον και ερωτά έναν καλόερον: Πάτερ, να έχω την ευχής, εσείν αδά καμίαν ’κι τρώτε; Γιοκ, είπεν ατον ο καλόερον, κια εμείς αούτο την εβδομάδαν Αεθοδωρίζουμε!

Άχαρον ο γηρευόν έσυρεν το τσαντάι σ’ ωμίν και ερούξεν έξ α’ σο μαναστήρ! Επαίρεν τον κατήφορον και αραεύ’ κανέναν τσουντσούναν, κανέναν στιπίτσαν να βουκούται και ολίγον κόφτ’ την πείναν ατ’! Σίτια κατακεφαλιάεται σον κατήφορον ελέπ’ ίναν χερίφ’ κρατεί α’ σο δουκάλ έναν γάιδιαρον και πάει τον ανήφορον. 

Ε!!! Πατριώτ’ καλόν στράταν να έεις, αμά που πας με το χαϊβάν αδαπαν’ κιες αείκον ώραν! -Κια αούτο τ’ άχαρον επαρεγέρασεν και νε να τρώει επορεί και νε να εφτάει δευλείας επορεί. Αέτσ’ πα ενούν’τ’σα να πάω εκεί άνθεν κιες να σκοτών’ ατο και γουρταρεύκιεται ατό πα και εγώ πα!

-Γιοκ, γιοκ να ποδεδίζω σε, εκει άνθεν και κά’ έν’ έναν μαναστήρ. Δέβα άφ’σ’ ατο εκ΄απ’ έσ’. Εείν Αεθοδωρίζ’νε άφ’σ’ ατο και οφύγον, εκεί θα ψοφά α’ σην πείναν και εσύ πα να μη έεις το κρίμαν εθε!