Έρθεν Απρίλτς και ξαν’ ανθεί
η γη τη Ρωμανίας,
εκιές θάματα γίντανε,
θάματα και μαΐας.
Εκιές η πέτρα τσιτσακών -
μέρα ευλοημένα,
ραχία πράσινα, ψηλά,
δείσοστεφανωμένα. 
Ελάτια λαμπαδόχτιστα
και πράσινα παρχάρια,
πελίτια τριακοσόχρονα-
παρχάροπαλικάρια.
Έρταν μαϊσάδες το πρωί
και γύρω τριγυρίζνε,
φέρνε τη ήλιονος το φως
τ’ ορμάνια να στολίζνε.
Η γη γνεφίζ και ας σο φως
τ’ ελάτια παρλαεύνε, 
Θεγού πουλόπα κελαηδούν, 
τ’ ορμάνια ζωντανεύνε.
Αξάν τη παρχαρί τ’ ορμίν
θυμίζ με τα παλαία,
έφερεν ψήν και σορσορίζ’,
και καλατσεύ’ γλυκέα.
Τη παρχαρί λέει τα κρυφά,
την ψή μ’ ευτάει κομμάτια,
λέει για τα κρύα τα νερά
και για τα μονοπάτια.
Λέει πως εσκώθαν ’ς σον παρχάρ
παλικαρόπα νέικα
και οι ρωμάνες έμορφες,
που τραγωδούν ρωμαίικα.
Λέει πως εκεί, ’ς σ’ ορμάνια κιές
την άνοιξην γιορτάζνε
κι από ψηλά οι αετοί 
ατά τ’ ορμάνια εριάζνε...

Νίκος Γεωργιάδης - Κιόλιαλης