Του Φόρη Πεταλίδη

Η απώλεια της ζωής των ανθρώπων είναι ένα κενό δυσαναπλήρωτο. Ένα πλήγμα στους οικείους που δεν αναπληρώνεται. Ο πόνος της απώλειας μπορεί εν μέρει να επουλωθεί, όμως ο άνθρωπος που χάνεται δεν είναι πια κοντά μας. Η τραγωδία από τις ταυτόχρονες εστίες πυρκαγιάς που ξεκίνησαν στην Αττική και οδήγησαν σε μέτωπα φωτιάς στην Ανατολική και Δυτική περιοχή, με αποτέλεσμα την απώλεια της ανθρώπινης ζωής, σε δεκάδες συμπολίτες μας, με εκατοντάδες τραυματίες, αρκετοί από τους οποίους χαροπαλεύουν, θα είναι ένα τραύμα στη μνήμη μας.

Στεκόμαστε δίπλα τους, σιωπηλοί, ανήμποροι, συμμετέχουμε νοερά στον πόνο τους, τους συμπαραστεκόμαστε ψυχικά και ηθικά, ελπίζοντας πως ο χρόνος θα απαλύνει και θα γιατρέψει τις πληγές τους.

Ευθύνες υπάρχουν διαχρονικά σε όλο τον πολιτικό, κομματικό, γραφειοκρατικό σύστημα, αλλά και στη νοοτροπία των πολιτών, που προτάσσουν το ιδιωτικό, και καταπατούν το δημόσιο χώρο. Όσα έκαναν και για όσα παρέλειψαν να κάνουν.

Οι καυγάδες, οι μικροκομματικές πολιτικές, μπορούν να περιμένουν. Θα έρθει η ώρα του καταλογισμού των ευθυνών και δεν είναι μακριά. Εάν ποτέ καταλογιστούν.

Συμπαραστεκόμαστε σε όλους τους κατοίκους της Αττικής αυτή τη στιγμή. Είμαστε δίπλα τους. Συμπάσχουμε στον πόνο τους.

Τώρα έχουμε μπροστά μας δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.

Τώρα έχουμε στη μνήμη μας τα αθώα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη ζωή τους.

Τους συγγενείς να κλάψουν και να θάψουν τους νεκρούς τους.

Τώρα αρμόζει η σιωπή…