ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ, εκπαιδευτικού, συγγραφέα
Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας (ΠΟΕ), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων (ΠΟΠΣ) και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ελληνοποντίων Παλιννοστούντων (ΠΟΣΕΠ), για πρώτη φορά εκφράζοντας τη θέληση του ποντιακού ελληνισμού ένωσαν τις δυνάμεις τους, σε μια κοινή εκδήλωση για τα θύματα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους, στην Πλατεία Αγίας Σοφίας, το Σάββατο 19 του Μάη, με ομιλητή τον Ταμέρ Τσιλιγκίρ, από τη Λιβερά του Πόντου, πολιτικό εξόριστο στην Ελβετία, και πολιτικό κρατούμενο στις φυλακές της Τουρκίας, για 12 χρόνια, προηγουμένως.
Για πρώτη φορά σε πνεύμα ενωτικό τιμήθηκαν από κοινού τα 353.000 θύματα της ποντιακής γενοκτονίας. Δυστυχώς, όμως, η επίθεση ορισμένων θερμοκέφαλων στο δήμαρχο της πόλης, μετά από την κεντρική ομιλία, κατά την υποστολή της σημαίας στο Λευκό Πύργο, αμαύρωσε την εκδήλωση.
Έτσι, αντί να προβληθεί η ιστορικότητα που κουβαλά η ημέρα αυτή, ημέρα πένθους και σεβασμού, αντί να απονεμηθεί η δέουσα τιμή στους νεκρούς μας, αντί να ακουστεί ο απόηχος του μηνύματος της ομιλίας του Ταμέρ Τσιλιγκίρ, αντί να τονισθεί ότι πρυτάνευσε επιτέλους στον ποντιακό χώρο η ενότητα, δυστυχώς ο τραμπουκισμός ενάντια στον Μπουτάρη επισκίασε τα πολλαπλά μηνύματα της φετινής εκδήλωσης.
Είναι όντως αλήθεια ότι ο Μπουτάρης μίλησε προσβλητικά έως κι υβριστικά για τους δολοφονημένους από τον Κεμάλ Έλληνες Ποντίους, κι αυτό είναι καταδικαστέο από όλους. Είναι όντως αλήθεια ότι πολλές φορές εξέφρασε τα φιλοτουρκικά και φιλοσκοπιανά του αισθήματα.
Όλα τα παραπάνω είναι κατακριτέα και δεν χωρά σ’ αυτά κανένα άλλοθι.
Η αυθαίρετη ωστόσο βία που εκδηλώθηκε εναντίον του, ως θεσμού και ως προσώπου, δεν συνάδει με την ελληνική παιδεία. Η άκρατη βία δεν έχει σχέση με την πολιτισμική μας ιστορία. Η χειροδικία σ’ έναν αδύναμο ηλικιωμένο δεν φανερώνει ανδρεία.
Η 19η του Μάη είναι ημέρα πένθους και δέησης υπέρ της αναπαύσεως των ψυχών των προγόνων μας. Είναι ημέρα προσευχής και περισυλλογής για τον απανταχού ποντιακό ελληνισμό και απαιτεί σεβασμό. Καμία ανοίκεια συμπεριφορά δεν είναι σωστό να την αμαυρώσει.
Σκεφθείτε, αν η 19η του Μάη, αντί να εκφράζει το μήνυμα για το οποίο έχει καθιερωθεί από τη βουλή των Ελλήνων ομόφωνα μετατραπεί σε μια ημέρα άναρχων συγκρούσεων, όπως γίνεται με την ημέρα του Πολυτεχνείου, τι έχει να προσφέρει τότε;
Σκεφθείτε, αν, η κατανοητή, ως ένα βαθμό, οργή δημοτών, για τα όσα προκλητικά κατά καιρούς εξέφρασε ο δήμαρχος της πόλης, μετατρέψει την 19η του Μάη, από ημέρα απότισης φόρου και τιμής στους νεκρούς μας σε ημέρα ταραχών, πόσο πολύ θα ζημιωθεί ο ποντιακός ελληνισμός τότε;
Ο άνθρωπος φέρεται ανάλογα με το πώς προκαλείται. Όπου όμως η οργή ξεπερνά τη λογική γίνεται επικίνδυνη. Όπου το θυμικό δεν υποτάσσεται στο νομικό, οδηγούμαστε σε αναρχία. Και τότε, πέστε μου, ως πού μπορεί να φθάσει το κακό;
Εξάλλου, η αυτοδικία, δεν συνάδει με τη δημοκρατία. Δύναμη σε μια πολιτισμένη κοινωνία δεν είναι η βία, αλλά η ψήφος. Αυτήν έχουμε ως όπλο κι αυτήν πρέπει να αξιοποιήσουμε.
Να θυμίσω, τέλος, πως σύμφωνα με την νομοθεσία, από το 2011, οι αρνητές της γενοκτονίας τιμωρούνται! Και πως όπως ο λαός, έτσι κι ο πολιτικός οφείλει να ζυγιάζει τις λέξεις του. Πως κανείς δεν δικαιούται να μιλά απαξιωτικά για ένα από τα μεγαλύτερα και δυναμικότερα κομμάτια του ελληνισμού, όπως το ποντιακό.
Προτείνω την επόμενη χρονιά που θα τιμηθεί η 19η του Μάη και οι τρεις Ομοσπονδίες μαζί να φροντίσουν έτσι ώστε να υπάρχει περιφρούρηση για λόγους πρόληψης.
