Οι απόγονοι των προσφύγων πιστοί στις παραδόσεις που έφεραν οι πρόγονοί μας από τον αλησμόνητο Πόντο, τηρούν τα ήθη και τα έθιμα της Λαμπής και πηγαίνουν τη Δεύτερη ημέρα του Πάσχα, στους δικούς τους ανθρώπους που έφυγαν από κοντά μας, για να βρεθούν μαζί τους και να θυμηθούν τις χαρές και τις λύπες που έζησαν μαζί.

Να δείξουν πως δεν του ξέχασαν και ας έφυγαν για το μακρινό και το παντοτινό ταξίδι από αυτόν τον κόσμο.

Στον Κεχρόκαμπο Καβάλας

Ένα από τα έθιμα της Λαμπρής αναβίωνε τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα ή την Κυριακή του Θωμά. Έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και συγκεκριμένα στα «αρχαία ταφικά» τα οποία σχετίζονται με την ημέρα των «χυτρών» στα υδροφόρια (ημέρα πανσελήνου) έριχναν άφθονα νερά για να πιαστούν από αυτά οι νεκροί και να εισέλθουν στην γη. Τάιζαν τους νεκρούς ρίχνοντας στην χύτρα της γης ποικίλες προσφορές.

Το ποντιακό ταφικό το συναντούμε σε «αττική λήκυθο» που χρονολογείται περίπου το 440 π. Χ. Το έθιμο αναβίωνε σε όλον τον Πόντο μέχρι το 1922 στην συνέχεια ακολουθούσαν οι «αυγομαχίες». Σήμερα η παράδοση συνεχίζει σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος, όπου κατοικούν οι απόγονοι των Ελλήνων προσφύγων του Πόντου.

Το ταφικό έθιμο συναντάται στο δήμο Νέστου στα χωριά Κεχρόκαμπος και Λεκάνη. Ημέρα αφιερωμένη στους νεκρούς μας προσφέρονται εδέσματα παραδοσιακά, κόκκινα αυγά κρασί και ούζο υπό τους ήχους και της ποντιακής λύρας.

Στο Πρωτοχώρι Κοζάνης

Το ταφικό έθιμο έγινε για μία ακόμη χρονιά στο Πρωτοχώρι του νομού Κοζάνης, αλλά και σε άλλα χωριά του νομού Κοζάνης.

Στο Πρωτοχώρι, κάτοικοι του χωριού, αλλά και από άλλες περιοχές της Ελλάδας, και κυρίως από τη Θεσσαλονίκη, που έλκουν την καταγωγή τους από το χωριό στις 10 το πρωί συγκεντρώθηκαν στο κοιμητήρια, όπου ο παπάς πήγαινε σε κάθε μνήμα και μνημόνευε τους νεκρούς της κάθε οικογένειας.

Με πληροφορίες και από τη σελίδα του fb της Μαρίας Διαμαντίδου