ΤΟΥ ΦΟΡΗ ΠΕΤΑΛΙΔΗ
Ο καιρός από το πρωί ήταν βροχερός στη Θεσσαλονίκη, το σκηνικό θύμιζε ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ομίχλη, καταχνιά και στο ραντεβού στα νέα κοιμητήρια της Θέρμης, εκεί όπου αναπαύεται από πέρυσι ο Γιάννης Κυριακίδης, λιγοστοί φίλοι, η Χρύσα και μέλη της οικογένειάς του.
Από τα τσαμούρια της Καλαμαριάς, τα οποία ύμνησε, και μικρός κατέβαινε στη Θεσσαλονίκη, από την προσφυγιά στον πολιτισμό, σήμερα ο Θεός, γέμισε τσαμούρια όλη την πόλη για να περπατήσουν, όπως κι εκείνος περπατούσε στα παιδικά του χρόνια, στα λασπόνερα της Καλαμαριάς.
Στο ετήσιο μνημόσυνο που έγινε το πρωί της Κυριακής 19 Φεβρουαρίου 2017, στον τάφο του στα νέα κοιμητήρια της Θέρμης, ήταν η αγαπημένη του σύζυγος Χρύσα, μέλη της οικογενείας του, φίλοι του και οι δημοσιογράφοι και άνθρωποι της πόλης, με τους οποίους συνδέθηκε και έζησε χαρές και λύπες, για δεκαετίες. Ο Γιάννης, ο Μπάμπης, ο Βασίλης, ο Νίκος, ο Κώστας, και αρκετοί άλλοι, θυμήθηκαν τον φωτορεπόρτερ Γιάννη Κυριακίδη, που άφησε ανεξίτηλη την σφραγίδα του σε αυτήν την ζωή, μέσα από την επαγγελματική του δραστηριότητα, που όπως έλεγε ο ίδιος ξεκίνησε από τα τσαμούρια της Καλαμαριάς, και από τη Θεσσαλονίκη, κατέκτησε με την φωτογραφική του μηχανή ολόκληρο τον κόσμο.
Ένας χρόνος χωρίς τον Γιάννη Κυριακίδη (έφυγε από κοντά μας στις 22 Φεβρουαρίου 2016), που με τον φακό της μηχανής του αιχμαλώτισε χιλιάδες στιγμές από την καθημερινότητα των κατοίκων της Θεσσαλονίκης, της Βόρειας Ελλάδας, της Ελλάδας, των Βαλκανίων, αλλά και σε ταξίδια του σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ανάμεσά στα χιλιάδες κλικ, μεγάλη ήταν η αγάπη του όταν φωτογράφιζε τους ξενιτεμένους αδελφούς μας, και ιδιαίτερα τους πρόσφυγες και έχοντες καταγωγή από τον αλησμόνητο Πόντο και τη Ρωσία, μιας και ένας από τους απογόνους του με καταγωγή από την Τραπεζούντα και τα Σούρμενα, ήταν κι αυτός.
Έζησε την φτώχεια, την δυστυχία, αλλά ποτέ δεν ξέχασε από πού ξεκίνησε όσο ψηλά κι αν έφτασε. Φωτογράφισε Βασιλείς, Προέδρους Δημοκρατίας, Πρωθυπουργούς, Υπουργούς, Βουλευτές και όσους είχαν αξιώματα, αθλητές, καλλιτέχνες, αλλά και απλούς ανθρώπους, από τους οποίους έπαιρνε δύναμη και η θέληση, η μαχητικότητα και το επαγγελματικό του καθήκον τον έκαναν έναν και μοναδικό.
Είναι σίγουρο πως από εκεί ψηλά που βρίσκεται πάντοτε θα αναφωνεί στους φίλους του, που βρέθηκαν ένα χρόνο μετά το θάνατό του στα νέα κοιμητήρια Αναστάσεως του Κυρίου, στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, αλλά και σε όλους εκείνους που τον σκέφτονται και τον θυμούνται: «Ούστ… κοπρόσκυλα!».
