Στο Waiblingen της Γερμανίας έγινε το έθιμο των Μωμόγερων το Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2017, την ημέρα του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου του Βαπτιστή, την ώρα που το θερμόμετρο έγραφε -15. Το μεσημέρι η θερμοκρασία ανέβηκε στους -8 βαθμούς... από τις πιο κρύες μέρες του μέχρι τώρα χειμώνα στη Γερμανία.
Όπως αναφέρεται σε δελτίο τύπου του συλλόγου Ποντίων Waiblingen, το οποίο υπογράφεται εκ μέρους του διοικητικού συμβουλίου από τον Ιωάννη Ιντζέ, «τίποτα όμως από τα παραπάνω πτόησε τους περίπου 300 παρευρισκόμενους να συμμετέχουν στη φετινή αναβίωση του ευετηριακού εθίμου των Μωμό'ερων. Ζούμε για δεύτερη συνεχή χρονιά το έθιμο του Δωδεκαήμερου, αφού πέρυσι τέτοιο καιρό εγκαινιάσαμε το επετειακό έτος για τα 25 χρόνια από την ίδρυση του συλλόγου μας με τον ίδιο τρόπο. Οι Μωμό'εροι αγαπήθηκαν από την τοπική κοινωνία. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο ιστορικό κέντρο, εκτός των αδελφών σωματείων του ομοσπονδιακού κρατιδίου της Βάδης Βυρτεμβέργης, παρευρέθηκαν μέλη της Ελληνικής Κοινότητας Aschaffenburg και Περιχώρων, του Συλλόγου Ελλήνων Ποντίων Offenbach και Περιχώρων (οι οποίοι ταξίδεψαν με λεωφορείο), μέλη των συλλόγων Ludwigshafen, Mannheim αλλά και Düsseldorf, Köln.
«Οφέτος και τα καλάντα εποίκαμ' Μωμο'έρια»… Στις 2 μ.μ., στην πλατεία του δημαρχείου, καλωσορίσαμε τον κόσμο, δώσαμε μια σύντομη περιγραφή του εθίμου και αναφέραμε το ιστορικό γεγονός για την ένταξή του στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της UNESCO, στις 30 Νοεμβρίου 2016.
Την εκδήλωση χαιρέτισε ο δήμαρχος της πόλης Waiblingen κ. Andreas Hesky κι ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη (Ο.Σ.Ε.Π.Ε.) κ. Αναστάσιος Οσιπίδης. Στην συνέχεια λόγο πήρε ο αρχηγός Μωμό'ερος, κ. Κωνσταντίνος Αλεξανδρίδης, ο οποίος ευχήθηκε για τη νέα χρονιά και κήρυξε την έναρξη του εθίμου. Αρς!
To ιστορικό κέντρο και τα στενά της πόλης γέμισαν με χαμογελαστούς, κεφάτους ανθρώπους, οι οποίοι μέσα στο τσουχτερό κρύο ακολουθούσαν τους δώδεκα "ιερείς" και τη θεατρική ομάδα από σπίτι σε σπίτι. Κατηφορίζοντας την οδό Kurze Straße, υπό τον ήχο του αγγείου και τους χτύπους του νταουλιού, επισκεφτήκαμε σατιρίζοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας μέλη του συλλόγου, οι οποίοι υποδεχόντουσαν το πλήθος με διάφορα εδέσματα και κεράσματα.
Ανηφορίζοντας την οδό Lange Straße καταλήξαμε μπροστά στην ενορία μας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου δυστυχώς μείναμε λίγοι, αφού το κρύο κατάντησε ανυπόφορο κι ο κόσμος σιγά σιγά αναχωρούσε.
Ευχαριστούμε τον κ. Κώστα Αλεξανδρίδη, ο οποίος στήριξε και συντόνισε και φέτος την προσπάθειά μας, τον Πάτερ της ενορίας μας για την παραχώρηση του χώρου του πνευματικού κέντρου, τον Νίκο Κεντερίδη, που τελευταία στιγμή ανταποκρίθηκε θετικά να συμμετέχει στη θεατρική ομάδα, όλους τους συμμετέχοντες, όλα τα σπιτικά που μας υποδέχτηκαν με νόστιμα κεράσματα και τον κόσμο που ήταν κοντά μας. Την αναβίωση του εθίμου την αφιερώσαμε στο Σίμο Κιριακίδη.
"Εξέβαμεν ας σην κακοχρονίαν κι εσέβαμεν 'ς σην καλοχρονίαν." Πάντα και του χρόνου! Κάθε χρόνο και καλύτερα. Διότι ένας στόχος ενώ συλλόγου στο εξωτερικό, ΠΡΕΠΕΙ και επιβάλλεται να είναι η ανάδειξη του πλούσιου πολιτισμού των Ελλήνων του Πόντου σε κάθε τοπική κοινωνία. Καλά τα "χοράντας" και η εσωστρέφεια, αλλά ο Πόντιος ήταν ανέκαθεν "εύξεινος". Η πόρτα του ήταν πάντα ανοιχτή... ακόμα και για τον "τουσμάνον".
Με το έθιμο των Μωμό'ερων καταφέραμε να φέρουμε τους κατοίκους της πόλης μας κοντά. Να χορεύουν δίπλα, διπλά. Ασχέτως εθνικότητας. Να το απολαμβάνουν. Οι εφημερίδες και ο τύπος να ασχολείται και να γράφει για εμάς.. όχι μόνο για αυτό που βλέπει. Όχι μόνο για το έθιμο... Αλλά και για εμάς τους Έλληνες του Πόντου. Ποιοί είμαστε... από που ήρθαμε... και ποιά η ιστορία μας. Το έθιμο "δικό μας" δεν είναι. Όχι... Ούτε ήταν. Αλλά ούτε και θα γίνει. Με σεβασμό όμως θα το τελούμε κάθε χρόνο.
Εδώ ελληνικά σχολεία κλείνουν. Θέλουμε, δε θέλουμε τα παιδιά μας "ξενιτεύκουνταν" και... γερμανοποιούνται. Καλούμαστε λοιπόν, εμείς οι δευτεροξενιτεμένοι, να μετατρέψουμε τους συλλόγους σε σχολεία... σε μικρές Πατρίδες. Τίποτα δεν διοργανώνουμε απλά για να εντυπωσιάσουμε, ασχέτως αν ο άνθρωπος αρκείται πλέον σε επιφανειακά ζητήματα. Δεν μας γεμίζουν τις καρδιές, ούτε τις ψυχές οι εντυπωσεις. Την παράδοση των προγόνων μας έχουμε ως κορωνίδα και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Τις φωνές του παππού και της γιαγιάς, πάντα θα τις ακούμε ψιθυριστά στα αυτιά μας... Πάντα με σεβασμό στους προγόνους μας».
Η δύναμη της ποντιακής ψυχής. Στην πρώτη γραμμή στους Μωμόγερους, στην πρώτη γραμμή στις εκδηλώσεις γενοκτονίας
Ο Κώστας Αλεξανδρίδης
Με ανάρτησή του στο FB ο Κώστας Αλεξανδρίδης, αναφερόμενος στην συμμετοχή του ως αρχηγός των Μωμόγερων αναφέρει πως «μεγαλύτερη απόδειξη ότι εντάσσεις την παράδοση στη ζωή σου... η μάλλον ότι η παράδοση σε εντάσσει στο μαγικό της κόσμο, είναι να βγαίνεις στους δρόμους με -8 βαθμούς και μαζί με τους πάγους να "σπας" και την κακοδαιμονία...
Όπου ξεριζώνονται Έλληνες του Πόντου, ριζώνουν τα έθιμά τους... Όπου μεταναστεύουν, χτίζουν ένα γεφύρι πατρίδας... Γιατί ο ξενιτεμένος αναζητά την πατρίδα, όπως ο ποταμός τη θάλασσα... Σήμερα, στο Waiblingen, αύριο παντού, μέχρι να βρούμε τη θάλασσα, τη Μαύρη Θάλασσα...».
