Ένας αϊτέντς επέτανεν πολλά σ̆ασ̆ιρεμένος,
επέτανεν κι ενούνιζεν επέτανεν κι ετέρ’νεν.
Μίαν επέτανεν ψηλά απάν’ ‘ς σ’ άσπρα τα κόρφας,
μίαν εκλώσκουν κ’ έρχουτουν κι εκάθουτουν ‘ς σ’ ελάτα̤,
εσ’κούτουν ξαν επέτανεν απάν’ ‘ς σο μαναστήριν,
τη Παναγίας Σουμελά και έκλαιεν ο μαύρον.
Οσήμερον έν’ Αλωνάρτς, έν’ δεκαπέντε ο μήνας,
οσήμερον το πανοΰρ’ το τρανόν τη Παναΐας.
Οσήμερον θα προσ̆κυνούν, θ’ έρχουνταν τραγωδούνε,
οσήμερον στήν’νε χορούς αθρώπ’ και θα χορεύ’νε.
Άμα κανείς ‘κι φαίνεται, κανείς αδά ‘κ’ εξέβεν,
να προσ̆κυνά, να τραγωδεί, να πίν’νε και χορεύ’νε.
Οσήμερον στέκ’ άνοιγον το Μέγα Μαναστήριν
κ’ η Παναΐα αποπάν’ τερεί και ξύν’ τα δάκρα̤.
Τερεί και κλαίει κι ο αϊτέντς, λαλεί και καταράται,
ατόν π’ εξέγκεν πίταγμαν να κλείν’ το μαναστήριν.
Ανάθεμ’ άτον π’ έβγαλεν το πίταγμαν το μαύρον,
ανάθεμ’ άτον τρία φοράς, χ̆ίλα̤ ανάθεμ’ άτον.
Ατός ντο ψ̆ην θα παραδίν’ που κυνηγά τον κόσμον
και ‘κι αφήν’ τ’ αθρώπ’ς εμουν ντο θέλ’νε να πιστεύ’νε.
Και κυνηγά τοι άχαρους π’ έρχουν ‘ς σην Παναΐαν,
να κλίσ̆κουνταν να προσ̆κυνούν να παίρν’νε ευλοΐαν.
Τ’ αθρώπ’ς αφήστεν μαναχούς ν’ ευτάγ’νε ήντα̤ν θέλ’νε,
ήμποιον θέλ’νε να τιμούν κι ατόν να προσ̆κυνούνε.
Είνας θα έν’ με τον Χριστόν, με τον Αλλάχ αλλείνας,
είνας τον Βούδαν προσ̆κυνά κι άλλος ‘κι θέλ’ κανείναν.
Με το μαχ̆αίρ’ και το πιστόφ’ κολάι ‘κι αλλάζ’ κανείνας,
μανάχον τρέχ’νε αίματα κι άδικα χάν’ταν ψ̆ήα.
Με το γλυκύν την καλατσ̆ήν και με τα δα̤ρμενίας,
αλλάζ’ νιέτ’ ο άθρωπον κι έρται ‘ς ση μερέα σ’.
Ατό ποισέστεν οι αθρώπ’, άμον ανθρώπ’ να ζήτε,
μη κυνηγάτε τοι γειτόντς, τοι φίλτς να αγαπάτε.
Αέτσ’ θα ζήτε έμορφα, άμον ντ’ ιεύ’ ‘ς σ’ αθρώπ’ς,
να χ̆αίρεται κ’ η Δέσποινα π’ έν’ αποπάν’ ελέπ’ σας.
Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης Αύγουστος 2016
Καλαμαριά
Λεξιλόγιο
Αλωνάρτς[ο] = Αύγουστος
δα̤ρμηνίας[η] = παραινέσεις
Εκλώσκουν = γύριζε (ρ.κλώσκουμαι)
Ελάτα̤[το ελάτιν] = έλατα
Ενούνιζεν = σκεπτόταν (ρ.νουνίζω)
Εξέβεν = ανέβηκε (ρ,εβγαίνω)
Εξέγκεν = έβγαλε (ρ.εβγάλω)
Ετέρ’νεν = κοιτούσε (ρ.τερώ)
Ήντα̤ν = οτιδήποτε
ιεύ’ = ταιριάζει (ρ,ιεύω)
καλατσ̆ή[η] = ομιλία
Κολάι = εύκολα
Λαλεί = μιλά (ρ.λαλώ)
νιέτ’ ιν[το] = πρόθεση, σκοπό
Πιστόφ’[το] = πιστόλι
Πίταγμα[το]ν = διαταγή
σ̆ασ̆ιρεμένος = σαστισμένος
