Ημέρα Πέμπτη, παραμονή της παράστασης «Ροδάφνον» στο θέατρο «Αθήναιον» στη Θεσσαλονίκη, δέχθηκα τηλεφώνημα από τον αδελφό μου, που μου ανακοίνωσε γεμάτος χαρά ότι μου έκλεισε θέση για την παράσταση που θα δίνονταν τη επόμενη μέρα.

Λόγω του υπερβολικού φόρτου εργασίας, είχα δηλωθεί στο σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ» ότι θα εργαστώ υπερωριακά μέχρις 6 το απόγευμα.

Αλλαγές δεν γίνονται γιατί σκοντάφτουν στη επιπλέον εργασία του λογιστηρίου της εταιρίας.

Αρχικά, αντιλαμβανόμενος την κούραση που θα είχα, για ελάχιστα δευτερόλεπτα πήγα να αρνηθώ την πρόσκληση.

Σκεπτόμενος όμως ότι λίγοι είναι αυτοί που δίνουν τόσο χρόνο και ενέργεια για να κρατήσουν σε υψηλό επίπεδο στοιχεία του ποντιακού μας πολιτισμού μετά χαράς δέχθηκα να παραβρεθώ στην πρεμιέρα της παράστασης.

Και δεν απογοητεύτηκα. Τουναντίον χάρηκα που ήμουν από τους πρώτους που είδαν την θεατρική παράσταση.

Είχα πριν χρόνια διαβάσει το καταπληκτικό βιβλίο του Κώστα Διαμαντίδη και δεν θυμόμουν την όλη σειρά της ιστορίας του βιβλίου.

Η θεατρική παράσταση «Ροδάφ’ νον» μέσα από την καταπληκτική ερμηνεία του Τάκη Βαμβακίδη, με την ομολογουμένως σωστή προφορά της ποντιακής διαλέκτου, και τη σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη αναδεικνύει τον ανθρωπισμό, την έννοια του δικαίου, της συνέπειες που φέρνουν οι πόλεμοι και τα μεγάλα προβλήματα της προσφυγιάς.

Είναι σύνηθες οι άνθρωποι να καταριούνται τα προβλήματα, αλλά αν δεν δουν τις αιτίες που τις προκαλούν πάλι θα τα βρουν μπροστά τους.

Το θεατρικό έργο δίνει τροφή για συζήτηση. Αν κάποιοι είναι έτοιμοι να σκεφθούν, να μην κρύψουν τις αιτίες που προκαλούν την προσφυγιά, να συζητήσουν τα λάθη τους τότε αξίζει να δουν τη θεατρική παράσταση.

Γιώργος Πεταλίδης

Ένας απλός Πόντιος