Αρχή κάλαντα κι αρχή του χρόνου,

πάντα κάλαντα, πάντα του χρόνου.

Υείαν, ευλοΐαν και καλοχρονίαν

«Όπως ανοί' το νερόν, ν' ανοίουνταν τα καρδίας,

κι όπως τρέχ̆' το νερόν, να τρέχ'νε τ’ ευλοΐας».

Ευτυχισμένον το νέον έτος με υείαν και ευλοΐαν ‘ς σ’ όλεν τον κόσμον.

Δεβάτεν το βράδον απάν’ ‘ς σο μεσανύχτ’ σ’ έναν ρυμόπον κ’ επάρ’τεν ολίγον καλαντόνερον και τσ̆ανίξ’τεν ‘ς όλα̤ τ’ εκέσ’ απέσ’ ‘ς σ’ οσπίτ’ν εσουν να έρται η ευλοΐα κ’ επεκεί εβγάτε, απ’ έξ’ και ξαν τσ̆ανίξ’τεν ολόερα ‘ς όλεν τον κόσμον, λάχ̆̆’ κι αλλάζ’ τ’ ογούρ’ κ’ ερται ράστα̤ το νέον η χρονία.

Πάρτεν μεϊβάδας και σύρ’τεν και ‘ς σα τέσσερα τα άκρας απέσ’ ‘ς σην οτάν ντο κάθουστουν να έρταν όλα̤ τα καλά και τα ευλοΐας και τα καλοσύνιας ‘ς σ’ οσπίτα̤ σουν το νέον την χρονίαν.

Άλλο τιδέν ‘κ’ έχω να λέω σας. Ποισέντεν ντο είπα σας κι ας αναμένουμε κι ας εμεύουμε να έν’ κι άλλο καλλίον ατό το νέον έτος.

Τα υείας και τα ευλοΐας ιμ’ σ’ όλεν τον κόσμον.

Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης Καλαμαριά τέλος του 2024

Ρυμόπον[το]=ρυάκι- Καλαντόνερον[το]=το νερό της πρωτοχρονιάς

τσ̆ανίξ’τεν=ραντίστε, ψεκάστε[ρ.τσ̆ανίζω] -λάχ̆’=μήπως- ογούρ’[το]=γούρι

ράστα̤=βολικά -μεϊβάδας[η μεϊβά]=φρούτα -οτά[η]=δωμάτιο

εμεύουμε=ελπίζουμε[ρ.εμεύω] - όλα̤ τ’ εκέσ’=όλα τριγύρω

Το δώρο μου ένα από τα παραμύθια μου αφιερωμένο πρώτα στις δύο κόρες μου, Αθηνά και Όλια, που τότε δεν είχα το χρόνο που ήθελα για να τους τα διηγηθώ και μετά στα τρία εγγόνια μου, Γεωργία, Νίκο και Ιάσωνα, που τώρα πια σαν συνταξιούχος έχω την άνεση του χρόνου να τους τα πω…με απέραντη αγάπη και χρόνια πολλά για τον καινούργιο χρόνο.

Ακόμα το αφιερώνω και σε όλους εσάς για να νιώσετε σαν παιδιά…γιατί μέσα μας όλοι παιδιά είμαστε… και να σας βρει ο καινούργιος χρόνος χαρούμενους με… υείαν ευλοΐαν και καλοχρονίαν.