Στο ενιαίο του ελληνισμού και της αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας, αναφέρθηκε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο Ανδρέας Γερμανός, φιλόλογος – δημοσιογράφος στην εκδήλωση με θέμα: «Το συνεχές του τουρκικού εγκλήματος 1919–1974: Γενοκτονία στον Πόντο – Πογκρόμ στην Πόλη – Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο», που έγινε το απόγευμα του Σαββάτου 24 Ιανουαρίου 2026, στο Φόερμπαχ στη Στουτγάρδη της Γερμανίας από την «Δωδεκάπολις» των ποντιακών σωματείων της Βάδης Βυρτεμβέργης.

Ο Ανδρέας Γερμανός στην ομιλία του ανέφερε.

Με ιδιαίτερη χαρά που αποδέχτηκα την πρόσκλησή σας και βρίσκομαι σήμερα σε αυτή την όμορφη εκδήλωση, ανάμεσα σε Έλληνες αδελφούς, που ζουν, εργάζονται και δημιουργούν στη Γερμανία.

Ανάμεσα σε Έλληνες που έχουν μέσα στην καρδιά τους την Ελλάδα και ανησυχούν για το μέλλον και την επιβίωση του Ελληνισμού. Που ποτέ δεν θα ξεχάσουν, δεν θα διαγράψουν από το μυαλό και την καρδιά τους τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Κύπρο και όλες τις αλησμόνητες πατρίδες.

Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να αναπτύξω από αυτό το βήμα τις σκέψεις μου για την Κύπρο, την ιδιαίτερη πατρίδα μου, το πώς φτάσαμε στην τουρκική εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη για 52 χρόνια τούρκικη κατοχή.

Αυτή την όμορφη εκδήλωση θα ήθελα να την αφιερώσω στις χιλιάδες θύματα των γενοκτονιών της Τουρκίας και τους νεκρούς και αγνοούμενους της Τουρκικής εισβολής του 1974 και ιδιαίτερα τους φίλους και συμπολεμιστές μου.

Η Κύπρος βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεγάλων εμπορικών δρόμων που ενώνουν την Ευρώπη με την Ασία και τη Μέση Ανατολή και διαχρονικά διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στην ιστορία της Ανατολικής Μεσογείου. Αποτέλεσε το μήλον της έριδας και οι εκάστοτε ισχυροί εποφθαλμιούσαν τη στρατηγική της θέση και τον φυσικό της πλούτο.

Παρά την ποικιλία των ξένων κατακτητών της, {Φοίνικες, Ασσύριοι, Άραβες, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Φράγκοι, Λουζινιανοί, Οθωμανοί Τούρκοι και Βρετανοί....} η Κύπρος διατήρησε αλώβητη την ελληνική γλώσσα και την πολιτιστική της κληρονομιά.

Τα αρχαιότερα ίχνη του πολιτισμού της χρονολογούνται πριν από 8.000 χρόνια.

Η ανακάλυψη του χαλκού την τρίτη χιλιετία π.Χ. έφερε πλούτο και εμπόριο, ενώ η εγκατάσταση των Μυκηναίων και των Αχαιών τον 15ο αιώνα π. Χ. συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της ελληνικής της ταυτότητας.

Το 330 μ.Χ. η Κύπρος έγινε επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και από τότε ακολουθεί την πορεία του ελληνικού και ορθόδοξου κόσμου.

Κατά την διάρκεια των Σταυροφοριών καταλήφθηκε από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και εν συνεχεία οι κατακτητές διαδεχόταν ο ένας τον άλλο μέχρι το 1571 που καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς.

Η κατάκτηση των Οθωμανών διήρκεσε μέχρι το 1878. Και στο διάστημα αυτό των 300 χρόνων, δημιουργήθηκε μια μικρή τουρκοκυπριακή μειονότητα, η οποία προήλθε από Οθωμανούς στρατιώτες, από έποικους και από Χριστιανούς που εξαναγκάστηκαν να εξισλαμισθούν τους επονομαζόμενους λινοβάμβακους.

Γι’ αυτό και στην Κύπρο συναντούμε πολλά αμιγώς Τουρκοκυπριακά χωριά με χριστιανικά ονόματα.

Το 1878 οι Οθωμανοί παραχώρησαν την Κύπρο στη Βρετανία. Οι Κύπριοι υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό τους νέους κατακτητές τους. Πίστεψαν ότι τα δεινά τους τελείωσαν και ότι έφτασε η ώρα για Ένωση με την Ελλάδα.

Οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες και τα όνειρα τους απατηλά. Η αποικιοκρατική πολιτική της Βρετανίας απέρριπτε κάθε αίτημα των Κυπρίων για Ένωση.

Αν και τα αιτήματα για εθνική αποκατάσταση διαδέχονταν το ένα το άλλο, τίποτε δεν άλλαζε την αρνητική στάση των Βρετανών. Ούτε άκουγαν, ούτε το συζητούσαν. Αντιθέτως, με πολύ σκληρά μέτρα και απαγορεύσεις επεδίωκαν τον αφελληνισμό των Ελληνοκυπρίων. Με αποκορύφωμα την περίοδο 1933–1939, γνωστή ως Παλμεροκρατία λόγω των δικτατορικών μέτρων του κυβερνήτη Πάλμερ.

Το 1945 αρνήθηκαν στους Κυπρίους το δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης, ενώ το 1950 αγνόησαν ακόμη και τα αποτελέσματα του Ενωτικού δημοψηφίσματος, με το οποίο ο Κυπριακός λαός, με ποσοστό 97% ΑΞΙΟΥΣΕ Ένωση με την Ελλάδα.

Η σκληρή και άτεγκτη Βρετανική αποικιοκρατική αντίληψη, η συνεχής άρνηση και το «ΟΥΔΕΠΟΤΕ», εξώθησαν τον Κυπριακό λαό σε ένοπλη εξέγερση την 1η Απριλίου 1955.

Στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ συμμετείχε όλη η Κύπρος. Νέοι, μαθητές, εργάτες και άνθρωποι κάθε ηλικίας βγήκαν αντάρτες στα βουνά και οι υπόλοιποι ξεχύθηκαν στους δρόμους των χωριών και των πόλεων διεκδικώντας Ελευθερία, Αυτοδιάθεση και Ένωση με την Ελλάδα.

Δεκάδες νέοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την διεκδίκηση της Ελευθερίας τους. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Μιχαλάκης Καραολής, ο Ανδρέας Δημητρίου, ο 18χρονος μαθητής και ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης και τόσοι άλλοι, έπεσαν στα πεδία των μαχών ή ανέβηκαν στην αγχόνη τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο.

Οι Άγγλοι, φοβούμενοι τον ξεσηκωμό και την οργή των Κυπρίων, δεν παρέδωσαν ούτε τα άψυχα κορμιά τους στους συγγενείς τους για μια κανονική κηδεία. Ακόμη και νεκρούς, τους κράτησαν φυλακισμένους και τους ενταφίασαν κρυφά εντός του χώρου των Κεντρικών Φυλακών, τα γνωστά Φυλακισμένα Μνήματα.

Από το 1955 στην προσπάθεια να κάμψουν το ηθικό των Κυπρίων, έθεσαν σε εφαρμογή την πολιτική του ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ. Αρχικά έπεισαν την Τουρκία να διεκδικήσει ξανά την Κύπρο και στη συνεχεία δημιούργησαν τα επικουρικά αστυνομικά σώματα, τα οποία επάνδρωσαν με Τουρκοκυπρίους, τους οποίους εκπαίδευαν με μίσος και φανατισμό και τους έστρεφαν κατά των Ελληνοκυπρίων.

Η Τουρκία εισήλθε τελικά στο παιχνίδι της διεκδίκησης της Κύπρου. Πρώτο μέλημα της ο επανασχεδιασμός της κατάληψης της Κύπρου σύμφωνα με το σχέδιο Νιχάτ Ερίμ, που προτάθηκε το 1956, και η δημιουργία της εξτρεμιστικής οργάνωσης ΤΜΤ με την οποία έθεσε σε εφαρμογή την πολιτική του TAΞIM.

Οι Άγγλοι στήριζαν και ενισχύουν κάθε παράνομη δραστηριότητα της ΤΜΤ, που στρεφόταν ενάντια σε ελληνοκυπρίους και σε Τουρκοκυπρίους, που διαφωνούσαν με τις πράξεις και τα διχοτομικά της σχέδια.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ έληξε το 1959 με ήττα των Βρετανών. Δυστυχώς όμως τερματίστηκε χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η Αγγλική διπλωματία σε συνεργασία με την Τουρκία έσυραν την Ελλάδα και τους Κυπρίους σε διαπραγματεύσεις οι οποίες κατέληξαν στην υπογραφή των επαίσχυντων συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου.

Και αντί της ΕΝΩΣΕΩΣ, στις 16 Αυγούστου 1960, εγκαθιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία.

Ένα νέο «ανεξάρτητο» κράτος, στο οποίο παραχωρήθηκε ένα στρεβλό, προβληματικό, μη λειτουργικό σύνταγμα, το οποίο περιλάμβανε εγγυήτριες δυνάμεις (Βρετανία, Τουρκία και Ελλάδα), με αναχρονιστικές εγγυήσεις, μονομερή επεμβατικά δικαιώματα και πολλές παγίδες.

Ένα Σύνταγμα που προέβλεπε: τούρκο αντιπρόεδρο, με δικαίωμα χρήσης veto, υπέρ εκπροσώπηση της τουρκοκυπριακής μειονότητας του 18% με ποσοστό 30% στις δημόσιες υπηρεσίες, και 40% στον στρατό και την αστυνομία.

Και οι ηττημένοι Βρετανοί, όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά παρέμειναν και εξασφάλιζαν μόνιμη παρουσία με δυο κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις.

Και η Τουρκία, που με τη συνθήκη της Λοζάνης, είχε απεμπολήσει κάθε δικαίωμα επί της Κύπρου, δια της υπογραφής μας έβαλε επίσημα πόδι και απόκτησε ρόλο και στρατιωτικό άγημα στην Κύπρο.

Και πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών και πριν καλά αρχίσει να λειτουργεί το νέο κράτος Τουρκία και Βρετανία άρχισαν να υπονομεύουν την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η δυσλειτουργία του κράτους φάνηκε πολύ νωρίς. Το 1961, η τουρκοκυπριακή πλευρά με τη χρήση του δικαιώματος βέτο, καταψήφισε την βασική φορολογική νομοθεσία και η Κύπρος για 4 περίπου χρόνια έμεινε χωρίς ουσιαστικό κρατικό μηχανισμό.

Κάθε μέρα που περνούσε, η κατάσταση χειροτέρευε. H λειτουργία του κράτους καθίστατο αδύνατη.

Το 1963 ο Μακάριος, ακολουθώντας τις συμβουλές των Άγγλων πρότεινε την τροποποίηση13 σημείων του συντάγματος για την καλύτερη κι εύρυθμη λειτουργία του κράτους.

Στις προτάσεις Μακαρίου, οι Τουρκοκύπριοι, τα Χριστούγεννα του 1963, απάντησαν με ένοπλη τουρκική ανταρσία.

Με στόχο τη κατάρρευση της Κυπριακής Δημοκρατίας αποχώρησαν από όλες τις κρατικές υπηρεσίες και με εντολή της Τουρκίας αυτόαπομονώθηκαν εντός των αμιγώς τουρκοκυπριακών θυλάκων.

Η ΤΜΤ συνέχιζε την παράνομη δράση της. Στρατολογούσε, εκπαίδευε και φανάτιζε τα μέλη της ενάντια στους Ελληνοκυπρίους και η Τουρκία την ενίσχυε με όπλα και Τούρκους αξιωματικούς, τους οποίους έστελνε παράνομα στην Κύπρο.

Η Κυπριακή Δημοκρατία για να αντιμετωπίσει τις εξτρεμιστικές δραστηριότητες και τις τουρκικές προκλήσεις, δημιούργησε την Εθνική Φρουρά και η Ελλάδα έστειλε στην Μεγαλόνησο μια Μεραρχία.

Οι αντιπαραθέσεις με τους Τουρκοκυπρίους συνεχίζονταν με αποκορύφωμα τους βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας, τη μάχη της Κοφίνου, τη συμφωνία του Έβρου το 1967, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο.

Και οι Άγγλοι επινόησαν και επέβαλαν τη χάραξη της πράσινης γραμμής.

Το Κυπριακό όπως καταλαβαίνετε είναι ένα πρόβλημα που δημιούργησε ουσιαστικά η Βρετανική διπλωματία με την εγωιστική, εκδικητική και ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ νοοτροπία της, που ΠΟΤΕ δεν συγχωρέσε στους Κυπρίους τον ξεσηκωμό και τον Απελευθερωτικό τους Αγώνα, γι’ αυτό έκαναν τα πάντα, για να αποτρέψουν την Ένωση με την Ελλάδα. Από το 1974 μέχρι και σήμερα βρίσκονται πάντοτε πίσω από κάθε διχοτομικό σχέδιο τύπου Ανάν και της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (Δ.Δ.Ο) που ουσιαστικά είναι μια μορφή καμουφλαρισμένης διχοτόμησης.

Φίλες και φίλοι,

Ούτε η Βρετανία, ούτε η Τουρκία, ούτε και καμιά άλλη δύναμη θα μπορούσε να πετύχει τους στόχους τους, αν υπήρχε Ενιαία Εθνική Στρατηγική μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου και ΑΝ δεν υπήρχαν οι χρήσιμοι ηλίθιοι, της δικής μας πλευράς, οι σύγχρονοι Εφιάλτες.

Η Τουρκία προετοιμαζόταν και περίμενε την ευκαιρία. Η Χούντα, ο Ιωαννίδης και μια χούφτα επίορκων αξιωματικών, με το άφρον πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, κατά του Μακαρίου, της προσέφεραν την χρυσή ευκαιρία.

Με επίκληση των επεμβατικών δικαιωμάτων και την σύμφωνη γνώμη Βρετανών, Αμερικανών, η Τουρκία τα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 1974 εισέβαλε στρατιωτικά στην Κύπρο χρησιμοποιώντας όλα τα ΝΑΤΟϊκά όπλα που είχε στη διάθεσή της.

Με τον ΑΤΤΙΛΑ Ι, εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά της Κύπρου και με την ισχύ πυρός που διέθετε κατάφερε να αποβιβάσει στρατό και βαρύ οπλισμό στις ακτές της Κερύνειας.

Αν και στις 22 Ιουλίου, επιτεύχθηκε κατάπαυσης πυρός, η Τουρκία αξιοποιώντας το προγεφύρωμα που δημιούργησε συνέχιζε να μεταφέρει άνδρες και βαρυ πολεμικό υλικό ενισχύοντας τις δυνάμεις της, οι οποίες προχωρούσαν και εδραίωναν τις θέσεις τους.

Στις 14 Αυγούστου 1974 και μετά την αποτυχία των συνομιλιών της Γενεύης, η Τουρκία δια του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ εξαπέλυσε νέα σφοδρή επίθεσή, με αποτέλεσμα να θέσει υπό τον έλεγχό της το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο προδομένος Κυπριακός λαός, αφέθηκε μόνος και αβοήθητος στις αιμοσταγείς ορέξεις της Τουρκίας και χάρη στις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς (Ε.Φ.), των Αξιωματικών και οπλιτών της ΕΛΔΥΚ, που δεν δείλιασαν, δεν λιποψύχησαν και δεν λιποταχτήσαν, αλλά παρέμειναν πιστοί στον όρκο και τις θέσεις τους αντιμετώπισαν με σθένος τις υπέρτερες δυνάμεις των Τούρκων.

Εκεί, στο Νότιο άκρον του Ελληνισμού, κράτησαν Θερμοπύλες. Και με την ηρωική θυσία τους διέσωσαν την τιμή, την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού, τα Ιερά και τα όσια της φυλής μας. Κράτησαν όρθια και ζωντανή την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η βάρβαρη Τουρκική εισβολή άφησε πίσω της μια ανείπωτη τραγωδία:

Έξι χιλιάδες νεκρούς και διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες, 1769 αγνοούμενους και εκατοντάδες αιχμάλωτους πολέμου.

Δεκάδες εν ψυχρό εκτελέσεις στρατιωτών, πολιτών και αδήλωτων αιχμαλώτων, που θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους.

Μαζικούς και αποτρόπαιους βιασμούς γυναικών και ανήλικων κοριτσιών, από δώδεκα ετών.

Εγκλωβισμένους Έλληνες, στην κατεχόμενη Καρπασία, οι οποίοι υπέστησαν συστηματικό εξανδραποδισμό για να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες με στόχο την εθνοκάθαρση.

Λεηλασία των Ελληνοκυπριακών περιουσιών και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Καταστροφή και σύληση των νεκροταφείων και των εκκλησιών τις οποίες μετέτρεψαν σε στάβλους και τζαμιά.

Αντικατάσταση των ελληνικών ονομάτων χωριών και πόλεων με τουρκικά.

Μεταφορά χιλιάδων εποίκων με στόχο την πληθυσμιακή αλλοίωση και δημογραφική ανατροπή της σύνθεσης του νησιού, ώστε να καταστεί αδύνατη κάθε μελλοντική επιστροφή των πραγματικών κατοίκων. Κατέχει μέχρι σήμερα με τη βία και την ένοπλη παρουσία 40.000 και πλέον Τούρκων στρατιωτών το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γνωρίζω ότι δεν λέω κάτι νέο σε εσάς. Όσα έζησαν στον Πόντο, την Μικρά Ασία, την Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη το 1919, το 1922, το 1955 και μετέπειτα οι δικοί σας πρόγονοι, οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι σας, τα βίωσε η Κύπρος εκείνο τον προδομένο καλοκαίρι του 1974.

Όλοι εμείς, είμαστε θύματα του Τουρκικού σωβινισμού και επεκτατισμού. Θύματα του μεγαλύτερου κράτους τρομοκράτη.

Του κράτους, που στήθηκε σε γενοκτονίες, διώξεις, βιασμούς , στο αίμα σφραγισθέντων και εκτελεσθέντων αδελφών μας, στον κλεμμένο πλούτο και πολιτισμό μας. Για αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχάσουμε.

Η Κύπρος, λαβωμένη και ακρωτηριασμένη. άντεξε. Κατάφερε να κρατηθεί και να επιβιώσει ως Κυπριακή Δημοκρατία.

Κατάφερε να ανασυντάξει τις δυνάμεις της και μέσα από τα συντρίμμια και τα ερείπια, με την εργατικότητα και το πείσμα του λαού της, την βοήθεια της Ελλάδας και του απανταχού ελληνισμού κρατήθηκε όρθια, σε πείσμα της Τουρκίας και όσων την ήθελαν και την θέλουν ως εκλιπούσα. Αυτή, την Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει ΕΝΩΜΕΝΟΙ να αγωνιστούμε να τη διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.

Από αυτό το βήμα και εκ μέρους όλων των συμπατριωτών μου, θέλω να εκφράσω μέσα από την καρδιά μου ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Ελλάδα, τον Ελληνικό λαό και τους απανταχού Έλληνες για την αστείρευτη αγάπη, την αμέριστη συμπαράσταση και βοήθειά σας.

Με τη δική σας βοήθεια και στήριξη μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε όλους τους κινδύνους που ακολούθησαν:

Τη ΜΗ αναγνώριση, από τη διεθνή κοινότητα, του παράνομου ψευδοκράτους του Ντένκτας, όταν η Άγκυρα το 1983, μαζί με τους εγκάθετούς και τους έποικους, ανακήρυξαν το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου σε «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου».

Την απόρριψη διχοτομικών σχεδίων, όπως του Σχεδίου Ανάν τον Απρίλιο του 2004.

Αλλά και την μεγάλη επιτυχία ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως πλήρες κράτος και ισότιμο μέλος στην Ε.Ε. την 1η Μαΐου 2004, η οποία αποτελεί σήμερα ελπίδα και ασφαλιστική δικλίδα για Ευρωπαϊκή και βιώσιμη λύση.

Γνωρίζετε ότι από το 1974 διεξάγονται συνομιλίες με στόχο την επίλυση του Κυπριακού. Στο πλαίσιο των συνομιλιών ως Κύπρος και ως Ελληνισμός έχουμε κάνει οδυνηρές υποχωρήσεις χωρίς αποτέλεσμα, λόγω της διαχρονικής αδιαλλαξίας της Τουρκίας και της Διχοτομικής λύσης, που ετσιθελικά επιδιώκει να μας επιβάλει.

Ο σημερινός Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης προσπαθεί για επανέναρξη των συνομιλίων υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ και την ενεργή συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με την εμμονή και την επιμονή για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών, καθώς και την παραμονή των εποίκων και των κατοχικών στρατευμάτων, η Τουρκία δεν συμβάλλει στη δημιουργία θετικού κλίματος για εξεύρεση βιώσιμης και λειτουργικής λύσης.

Το ερώτημα που βασανίζει όλους μας είναι τί μέλλει γενέσθαι; Τι κάνουμε ως Κύπρος και ως Ελληνισμός;

Η Τουρκία φίλοι μου, την Ελλάδα και την Κύπρο την αντιμετωπίζει ως Ένα Ενιαίο σύνολο. Κι εμείς έτσι θα πρέπει να ενεργούμε και να αντιμετωπίζουμε τα επεκτατικά της σχέδια. ΕΝΩΜΕΝΟΙ σαν μια γροθιά και με Ενιαία Εθνική Στρατηγική.

Είμαστε 2 κράτη, αλλά ένα Έθνος και ως Ελληνικό Έθνος θα πρέπει να έχουμε κοινή εθνική γραμμή.

Ανάφερα προηγουμένως ότι η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) αποτελεί ελπίδα και ασφαλιστική δικλίδα για την λύση του Κυπριακού.

Η Κύπρος σήμερα και για έξι μήνες θα βρίσκεται στο τιμόνι της Ε.Ε. και ως ευρωπαίος πολίτης, απευθύνομαι και κάνω έκκληση ιδιαίτερα στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κυρίας Ούρσουλα φον Ντεν Λάιεν, που πρόσφατα βρισκόταν στην Κύπρο, να δουν το Κυπριακό στην πραγματική του διάσταση, ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Κατοχής  Ευρωπαϊκού εδάφους.

Δεν μπορεί η Ε.Ε. να μιλάει μόνο για εισβολή και κατοχή εδαφών από τη Ρωσία στην Ουκρανία. Να επιβάλλει κυρώσεις στον εισβολέα. Να στέλνει όπλα και χρήματα για την αντιμετώπιση του, αλλά να χαϊδεύει επιλεκτικά την Τουρκία.

Είναι αδιανόητο η ηγεσία της Ε.Ε. να συνεχίζει τις συζητήσεις για ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και να θεωρεί απαραίτητη την συμμετοχή της στο πρόγραμμα SAFE, για την ασφάλεια και τα εξοπλιστικά της προγράμματα, την ώρα που δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Ε.Ε. έχει υποχρέωση να μετέχει δυναμικά στις διαδικασίες επίλυσης του Κυπριακού και να απαιτήσει η λύση να είναι σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές αρχές της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

Η Κύπρος ως ισότιμο μέλος της Ε.Ε. και του ΟΗΕ δικαιούται την απόλυτη και πλήρη στήριξη όλων των Ευρωπαϊκών χωρών για άμεση ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ των σκλαβωμένων εδαφών της και επανένταξή του παράνομα κατεχόμενου τμήματος της, στο επίσημο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να αποκατασταθεί η κυριαρχία και να εφαρμοστεί το Ευρωπαϊκό κεκτημένο επί ολοκλήρου του εδάφους της και όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Μαρωνίτες θα μπορέσουν να ζήσουν μαζί ειρηνικά σε μια πραγματικά Ελεύθερη, Δημοκρατική και Ευρωπαϊκή χώρα.

Η Ε.Ε. το οφείλει αυτό στην Κυπριακή Δημοκρατία, γιατί η Κύπρος, αν και μικρή και  ημικατεχόμενη μπορεί και απέδειξε ότι αποτελεί σταθερό παράγοντα ασφάλειας και ειρήνης για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και ότι εργάζεται για τα συμφέροντα ολόκληρης της Ευρώπης.

Ελληνίδες και Έλληνες

Σε μια εποχή που το Διεθνές Δίκαιο έχει απαξιωθεί και το μόνο που ισχύει είναι τα συμφέροντα και η δύναμη του ισχυρού, όλοι εμείς, που νοιαζόμαστε για την Ελλάδα και το μέλλον του Ελληνισμού, θα πρέπει να παραμείνουμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ και να κινηθούμε συντεταγμένα με κοινές δράσεις, για όλα τα εθνικά μας θέματα.

Η Τουρκία δεν θέλει μόνο την μισή Κύπρο. Την θέλει ολόκληρη και φοβάμαι, ότι αν εγκαταλειφθεί η Κύπρος και οδηγηθεί στην Τουρκοποίηση, σύντομα θα ακούσουμε άσχημα μαντάτα για το Αιγαίο και τη Θράκη.

Κλείνω με την ελπίδα και την ευχή η επόμενη συνάντηση μας να πραγματοποιηθεί σύντομα σε μια Κύπρο Ελεύθερη, Ενιαία και Ευρωπαϊκή, χωρίς κατοχικά στρατεύματα, χωρίς εποίκους, χωρίς αναχρονιστικές εγγυήσεις και με κατοχυρωμένες όλες τις ελευθερίες για όλους τους πολίτες της.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την εκδήλωση «Το Συνεχές του Τουρκικού Εγκλήματος 1919 – 1974» από την «Δωδεκάπολις» των ποντιακών σωματείων της Βάδης Βυρτεμβέργης που έγινε στο Φόερμπαχ της Στουτγάρδης στη Γερμανία, διαβάστε στο ακόλουθο Link

https://www.efxinospontos.gr/omogeneia/12069-me-epityxia-egine-i-ekdilosi-to-synexes-tou-tourkikoy-egklimatos-1919-1974-apo-tin-dodekapolis-ton-pontiakon-somateion-tis-vadis-vyrtemvergis