Με μεγάλη επιτυχία και με αμείωτο το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων έγινε η εκδήλωση «Το Συνεχές του Τουρκικού Εγκλήματος 1919 – 1974», που πραγματοποιήθηκε από την «Δωδεκάπολις» των ποντιακών σωματείων της Βάδης Βυρτεμβέργης, το απόγευμα του Σαββάτου 24 Ιανουαρίου 2026, στο συνεδριακό κέντρο της Ενορίας Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Φόερμπαχ της Στουτγάρδης.
Κεντρικοί ομιλητές της εκδήλωσης, ήταν ο Νίκος Μιχαηλίδης, Διδάκτωρ Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Πρίνστον των ΗΠΑ ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Γενοκτονία στον Πόντο», η Μαρία Καζαντζίδου ιστορικός στο Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού (ΙΑΠΕ) του Δήμου Καλαμαριάς μίλησε για το «1955 Πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη», και Ανδρέας Γερμανός, φιλόλογος – δημοσιογράφος αναφέρθηκε στην «Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο».
Ταυτόχρονα στον χώρο της αίθουσας υπήρχε έκθεση φωτογραφιών για τον ποντιακό ελληνισμό, την ιστορία και τον πολιτισμό και την Γενοκτονία.
Επίσης στον ίδιο χώρο υπήρχε έκθεση φωτογραφιών για την ιστορία και τον πολιτισμό του κυπριακού ελληνισμού και την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου, από ανέκδοτες φωτογραφίες της Ελένης Σιδηροπούλου.
Στο χώρο υπήρχαν και βιβλία για τον κυπριακό ελληνισμό των εκδόσεων «Γερμανός», τα οποία στη συνέχεια ο εκδότης τα διέθεσε για να κοσμήσουν τις βιβλιοθήκες των διοργανωτών ποντιακών συλλόγων.
Η Σοφία Αναστασιάδου
Η εκδήλωση άρχισε με την Σοφία Αναστασιάδου, η οποία απέδωσε το τραγούδι «Την πατρίδα μ’ έχασα, έκλαψα κι επόνεσα, λύουμαι κι αρωθυμώ, να ανασπάλω κι επορώ…», με λυρικό και σπαρακτικό τόνο, δίχως την συνοδεία της ποντιακής λύρας, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων.
Η Ελένη Σιδηροπούλου
Στην αρχή της εκδήλωσης η Ελένη Σιδηροπούλου εκ μέρους της «Δωδεκάπολις» των ποντιακών σωματείων της Βάδης Βυρτεμβέργης, καλωσόρισε τους συμμετέχοντες εκπροσώπους των φορέων και των συλλόγων, της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων της Βάδης Βυρτεμβέργης, της Συνομοσπονδίας Ομοσπονδιών Γονέων και Κηδεμόνων Γερμανίας οι οποίοι δίνουν και αυτοί τον μεγάλο τους αγώνα μαζί με τον φορέα της Ομογένειας Γερμανίας για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση, τα θερμά μας συγχαρητήρια. Καλωσορίζουμε τους εκπρόσωπους των Ελληνικών Κοινοτήτων.
Τον αγαπητό πρώην πρόεδρο της ΟΣΕΠΕ κ. Ηλία Μαυρίδη. Καλωσορίζουμε ακόμη τον επιχειρηματία Ανέστη Τυριτίδη με ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για την οικονομική συμβολή του στην σημερινή μας εκδήλωση.
Σας ευχαριστούμε όλους μέσα από την καρδιά μας που τιμάτε πάντα, με την παρουσία σας την πρόσκληση που λαμβάνετε από την «Δωδεκάπολη».
Καλησπέρα σε όλους και Χρόνια Πολλά, Υγεία και Ειρήνη στον Κόσμο, εκ μέρους της «Δωδεκάπολις» των ποντιακών συλλόγων της Βάδης – Βυρτεμβέργης σας καλωσορίσω στη σημερινή μας εκδήλωση με Θέμα: «Το συνεχές του τουρκικού εγκλήματος 1919-1974».
Από την Ελλάδα καλωσορίζουμε: Τον Δρ. Νίκο Μιχαηλίδη ο οποίος θα εισηγηθεί το θέμα της γενοκτονίας των Ελλήνων στον Πόντο. Την ιστορικό μας του ΙΑΠΕ κ. Μαρία Καζαντζίδου θα μας εισηγηθεί τα ιστορικά γεγονότα που λάβανε μέρος στην πόλη τον Σεπτέμβριο του 1955. Τον Κύπριο μας κ. Ανδρέα Γερμανό ο οποίος θα εισηγηθεί τα γεγονότα τα οποία έλαβαν μέρος την χρονική περίοδο 1950 έως 1974 στην Κύπρου.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνω μία παρένθεση για δική σας ενημέρωση, στις 08.01.2026 Ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ Οντζού Κετσελί αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής: «Απορρίπτουμε τη χρήση όρων όπως “κατοχή”, “εισβολή” και “διαίρεση” που διατυπώθηκαν αναφορικά με το νησί της Κύπρου".
Αυτό! και μόνον αυτό! Κυρίες και κύριοι πρέπει να δώσει σε εμάς από τα κάτω τη δύναμη να συνεχίσουμε να φωνάζουμε όλο και πιο βροντερά ότι ναι είναι ΕΙΣΒΟΛΗ ναι είναι ΚΑΤΟΧΗ ναι είναι ΔΙΑΙΡΕΣΗ της Κύπρου.
Μαζί μας είναι ακόμη ο δικός μας Φόρης Πεταλίδης, ο ακούραστος δημοσιογράφος και διευθυντής της δικής μας εφημερίδας «ΕύΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ» και όταν λέω δικής μας εφημερίδα το εννοώ. Ο Φόρης (εννοείτε η εφημερίδα) δεν έχει λήψει από καμία εκδήλωση της «Δωδεκάπολις», άρα όποιος θέλει να ψάξει το αρχείο μας, δεν έχει παρά να απευθυνθεί και σε εκείνον. Και σήμερα (φυσικά) μετά από πρόσκληση της «Δωδεκάπολις» είναι και πάλι μαζί μας και θα συντονίσει την συζήτηση.
Χαιρετισμός της Μαρίας Παπακυριακού
Στη συνέχεια διαβάστηκε από την Ελένη Σιδηροπούλου ο χαιρετισμός που απηύθυνε η Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Γερμανία, Μαρίας Παπακυριακού, για ανάγνωση στην εκδήλωση με θέμα: «Το συνεχές του τουρκικού εγκλήματος 1919–1974: Γενοκτονία στον Πόντο – Πογκρόμ στην Πόλη – Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο».
Αγαπητοί εκπρόσωποι των Ποντιακών Συλλόγων. Αγαπητά μέλη της παροικίας. Αξιότιμες κυρίες και κύριοι. Επιτρέψτε μου να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες προς τον εκπρόσωπο των ποντιακών συλλόγων της Βάδης – Βυρτεμβέργης, «ΔΩΔΕΚΑΠΟΛΙΣ», για την τιμητική πρόσκληση συμμετοχής στη σημερινή εκδήλωση υψηλού συμβολισμού, αφιερωμένης στη μνήμη, στη δικαιοσύνη και στη διαφύλαξη της ιστορικής αλήθειας.
Παρότι, δυστυχώς, δεν κατέστη δυνατόν να παρευρεθώ αυτοπροσώπως στη σημερινή εκδήλωση, επιτρέψτε μου, μέσω του παρόντος χαιρετισμού, να εκφράσω την εκτίμησή μου προς τους διοργανωτές για την επιλογή ενός τόσο επίκαιρου και ουσιαστικού θέματος και να καταθέσω ορισμένες απόψεις που θεωρώ σημαντικές και ικανές να εμπλουτίσουν ουσιαστικά τη συζήτηση.
Το θέμα που πραγματεύεστε – «Το συνεχές του τουρκικού εγκλήματος 1919–1974: Γενοκτονία στον Πόντο – Πογκρόμ στην Πόλη – Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο» – αναδεικνύει με σαφήνεια ότι οι τραγικές εμπειρίες των Ποντίων, των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και του κυπριακού λαού δεν μπορούν να θεωρηθούν ως απομονωμένα ή αποσπασματικά γεγονότα, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο στοχευμένων και συστηματικών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και της διεθνούς νομιμότητας από την Τουρκία.
Η Κυπριακή Βουλή αναγνώρισε θεσμικά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου με ομόφωνο ψήφισμά της το 1994, καθιερώνοντας την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης. Το ψήφισμα αναβαθμίστηκε σε νόμο τον Ιούνιο του 2025, προκειμένου να αποδίδεται έμπρακτα η οφειλόμενη τιμή στους Έλληνες του Πόντου. Η Κύπρος δεν λησμονεί και τιμά τις 353.000 ψυχές, θύματα της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας. Ο Πόντος παραμένει φάρος συνείδησης, μνήμης και αντίστασης.
Η Κύπρος, που μετρά πάνω από μισό αιώνα από την τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή, στέκεται αλληλέγγυα στο πλευρό των Ποντίων αδελφών της, γιατί γνωρίζει βαθιά τι σημαίνει βίαιος ξεριζωμός, απώλεια και καταπάτηση της ελευθερίας. Η τουρκική εισβολή του 1974 και η συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η βίαιη εκδίωξη 160.000 Ελληνοκύπριοι από τις πατρογονικές τους εστίες, η καταστροφή της πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς, το δράμα των αγνοουμένων, η κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων των εγκλωβισμένων, τα τουρκικά στρατεύματα που παραμένουν στο νησί ως δύναμη κατοχής, συνιστούν μια ζωντανή και επώδυνη πραγματικότητα, αλλά και ζοφερή υπενθύμιση της συνεχιζόμενης αδικίας.
Το έγκλημα του εποικισμού των κατεχόμενων από την Τουρκία, οι προσπάθειες δημιουργίας τετελεσμένων επί του εδάφους, οι συνεχιζόμενες παραβιάσεις της νεκρής ζώνης, το άνοιγμα της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων, η ενίσχυση των θεσμών του ψευδοκράτους και το αφήγημα της λύσης δύο κρατών συνιστούν στρατηγική μονιμοποίησης της διαίρεσης και ολοκληρωτικής «τουρκοποίησης» των κατεχόμενων, εξασφαλίζοντας ότι η ούτω καλούμενη «ηγεσία» του ψευδοκράτους θα ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις πολιτικές της τουρκικής κυβέρνησης.
Θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει προσηλωμένη στην επίλυση του Κυπριακού και την επανένωση του νησιού, στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα, μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια, σύμφωνα με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Στόχος μας είναι η δίκαιη και βιώσιμη λύση, που θα διασφαλίζει τα δικαιώματα και την ευημερία όλων των Κυπρίων. Την ίδια στιγμή η Κυβέρνησή μας είναι έτοιμη να συνδράμει αποφασιστικά στις προσπάθειες του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.
Ο Φόρης Πεταλίδης
Στη συνέχεια τον συντονισμό της εκδήλωσης, συνέχισε ο δημοσιογράφος Φόρης Πεταλίδης, διευθυντής της εφημερίδας ΕύΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ, ο οποίος ανέφερε.
Ευχαριστούμε την Ελένη Σιδηροπούλου, την ακούραστη αγωνίστρια του ποντιακού και προσφυγικού ζητήματος, της ανάδειξης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και των Ελλήνων της Μικρασίας, των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Αρραμαίων. Τους προέδρους, τα διοικητικά συμβουλία και τα μέλη της «Δωδεκάπολις» των ποντιακών σωματείων της Βάδης – Βυρτεμβέργης για την διοργάνωση της σημαντικής εκδήλωσης «Το Συνεχές του Τουρκικού Εγκλήματος 1919 – 1974», που πραγματοποιείται στο Φόερμπαχ της Στουτγάρδης στη Γερμανία.
Οι απόγονοι των Ελλήνων προσφύγων από τον Εύξεινο Πόντο και τη Μικρασία, με υψηλό αίσθημα ευθύνης, προσεγγίζουν τα γεγονότα που έγιναν στις αρχές του 20ου και οδήγησαν στη Γενοκτονία και στον ξεριζωμό εκατομμυρίων Ελλήνων από τις προαιώνιες εστίες τους.
Τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα, των Ελλήνων οικονομικών μεταναστών, των "γκασταρμπάϊτερ", που ζουν στην Γερμανία και στις άλλες χώρες της Ευρώπης και στων Ελλήνων τις Κοινότητες σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν επαναπαύονται, αλλά θυμούνται, νοσταλγούν και πραγματοποιούν εκδηλώσεις σαν την σημερινή για να δείξουν στις νέες γενιές και στους συνανθρώπους μας, ότι τα γεγονότα του παρελθόντος μπορεί να συμβούν και στο μέλλον, εάν η κοινωνία δεν βρίσκεται σε εγρήγορση και δεν στιγματίζει τον θύτη.
Το Ανατολικό Ζήτημα επανέρχεται και στον 21ο αιώνα στην εποχή διαμόρφωσης του νέου κόσμου με θύματα άλλους λαούς, εθνότητες και μειονότητες. Τα γεγονότα πρέπει να τα ερμηνεύουμε, για να μην βρεθούμε και πάλι θύματα του γείτονά μας, της Τουρκίας, η οποία συνεχώς διεκδικεί τμήματα του ελληνισμού.
Οι εξαίρετοι ομιλητές της εκδήλωσης, ο Νίκος Μιχαηλίδης, Διδάκτωρ Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Πρίνστον των ΗΠΑ θα αναπτύξει το θέμα «Γενοκτονία στον Πόντο», η Μαρία Καζαντζίδου ιστορικός στο Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού (ΙΑΠΕ) του Δήμου Καλαμαριάς θα μιλήσει για το «1955 Πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη», και Ανδρέας Γερμανός, φιλόλογος – δημοσιογράφος θα αναφερθεί στην «Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο».
Ο Νίκος Μιχαηλίδης
Πρώτος ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Νίκος Μιχαηλίδης Διδάκτωρ Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Πρίνστον των ΗΠΑ ανέπτυξε το θέμα «Γενοκτονία στον Πόντο», ο οποίος στην ομιλία του μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην διαχρονική πολιτική των Οθωμανών, των Νεοτούρκων και των Κεμαλικών, οι οποίος είχαν στο στόχαστρο τον ελληνισμό με τελικό στόχο να τους εξοντώσουν και να κυριαρχήσουν στην Μικρασία και στον Πόντο.
Κι επειδή η πολιτική της εξόντωσης του ελληνισμού, των Ελλήνων του Πόντου έμεινε ατιμώρητη, ο ιθύνων νους του τελικού σχεδίου ο Κεμάλ πασά, αντί να τιμωρηθεί θεωρείται ήρωας των Τούρκων γι’ αυτό και τον ονόμασαν Αττατούρκ (πατέρα των Τούρκων). Και η ελληνική πολιτική τάξη επειδή αντιμετωπίζει την Τουρκία φοβικά και δίχως σχέδιο, συνεχώς κάνει υποχωρήσεις και έχει εθνικές απώλειες.
Αποτέλεσμα αυτή της πολιτικής είναι τα Σεπτεμβριανά και το πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, όπως επίσης και στη συνέχεια η εισβολή και κατοχή της Κύπρου και μέχρι σήμερα περισσότερο από το ένα τρίτο του νησιού είναι σε κυπριακή κατοχή.
Η αστική τάξη της Τουρκίας, πλούτισε σφετεριζόμενη τις περιουσίες των Ελλήνων του Πόντου και της Μικρασίας, γι’ αυτό και οι απόγονοι του Τοπάλ Οσμάν του σφαγέα του ποντιακού ελληνισμού έχουν τεράστιες περιουσίες, όπως και οι περισσότεροι πλούσιοι σήμερα της σύγχρονης Τουρκίας.
Η Μαρία Καζαντζίδου
Στη συνέχεια μίλησε η Μαρία Καζαντζίδου ιστορικός στο Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού (ΙΑΠΕ) του Δήμου Καλαμαριάς η οποία ανέπτυξε το θέμα «1955 Πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη», η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε.
Τα Σεπτεμβριανά δεν μπορούν να ερμηνευτούν ανεξάρτητα από το ευρύτερο πολιτικό και διεθνές πλαίσιο της εποχής. Υπήρξαν αποτέλεσμα εσωτερικών πολιτικών πιέσεων στην Τουρκία, της κλιμάκωσης του Κυπριακού ζητήματος, αλλά και της γενικότερης έντασης στον Ψυχρό Πόλεμο.
Η αποσιώπηση του πογκρόμ των Σεπτεμβριανών συνιστά χαρακτηριστική περίπτωση «κρατικά οργανωμένης λήθης», η οποία επιβλήθηκε τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Η ιστορική αναγνώριση και ενσωμάτωση τέτοιων γεγονότων στη δημόσια μνήμη αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμφιλίωση με το παρελθόν και τη διαμόρφωση ώριμου ιστορικού στοχασμού. Το πογκρόμ υπήρξε ένα από τα σοβαρότερα οργανωμένα κύματα βίας κατά της ελληνοορθόδοξης κοινότητας κατά τον 20ό αιώνα. Ωστόσο, για δεκαετίες παρέμεινε στο περιθώριο της επίσημης τουρκικής ιστοριογραφίας και δεν απέκτησε τη θέση που του αρμόζει στη δημόσια ιστορική μνήμη. Αυτή η αποσιώπηση δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα αμέλειας αλλά συνειδητής πολιτικής στρατηγικής.
Η ιστορική μνήμη αποτελεί θεμέλιο της συλλογικής ταυτότητας και βασικό μηχανισμό πολιτισμικής επιβίωσης. Όταν η μνήμη παραγκωνίζεται ή σκόπιμα αποσιωπάται, η ιστορία δεν διαγράφεται. Συμβαίνει όμως κάτι χειρότερο. Αφήνεται έρμαιο στη στρέβλωση και την άρνηση. Η περίπτωση των Σεπτεμβριανών, αποκαλύπτει το κρίσιμο ερώτημα της ιστορικής ευθύνης, όχι μόνο για τους άμεσα υπεύθυνους, αλλά και για εκείνους που επέλεξαν ή συνεχίζουν να σιωπούν.
Η μνήμη των Σεπτεμβριανών διατηρήθηκε κυρίως μέσω των μαρτυριών της διασποράς, της ιστοριογραφίας, της τέχνης και της λογοτεχνίας. Η ύπαρξη φωτογραφικών αρχείων, προφορικών μαρτυριών και κοινοτικών τελετών αποτελεί πράξη αντίστασης στη λήθη και ταυτόχρονα επιβεβαίωση της ιστορικής εμπειρίας της κοινότητας. Η μνήμη δεν αφορά μόνο τους επιζώντες. Είναι ζήτημα δικαιοσύνης: Η άρνηση της ιστορίας των θυμάτων ισοδυναμεί με δεύτερο τραύμα. Η έμπρακτη αναγνώριση και η δημόσια διατήρηση της μνήμης λειτουργούν ως εγγύηση ότι παρόμοια γεγονότα δεν θα επαναληφθούν.
Η ένταξη των γεγονότων του 1955 στην εκπαιδευτική και δημόσια ιστορία αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για τη συμφιλίωση. Η σιωπή ενισχύει τη διχόνοια και το μίσος, ενώ η μνήμη δημιουργεί χώρο για κατανόηση, αποδοχή και ίσως συγχώρεση. Όπως επισημαίνει ο ιστορικός Πήτερ Νόβακ, «το να θυμάσαι είναι πράξη πολιτική». Η ιστορία δεν απαιτεί μόνο να γνωρίζουμε. Απαιτεί να θυμόμαστε υπεύθυνα. Η περίπτωση των Σεπτεμβριανών δεν αφορά μόνο το παρελθόν αλλά δοκιμάζει την ικανότητά μας να στεκόμαστε με εντιμότητα απέναντι στην αλήθεια. Η αποδοχή της ιστορικής ευθύνης και η διατήρηση της μνήμης είναι βασικοί πυλώνες της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού.
Αμέσως μετά την ομιλία της Μαρίας Καζαντζίδου, ακούστηκε το τραγούδι της Σοφίας Παπαδοπούλου, η οποία ενώ ζούσε στη Γερμανία, και βλέποντας την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, έγραψε ένα μοναδικό τραγούδι στο Βινύλιο, σε δισκάκι των 45 στροφών, που εξέδωσε η ίδια στη Γερμανία στο Tonstudio Bauer στο Ludwigsburg με τίτλο «Η ΚΥΠΡΟΣ».
Ο Ανδρέας Γερμανός
Στην ομιλία του ο Ανδρέας Γερμανός, φιλόλογος – δημοσιογράφος αναφέρθηκε στην «Εισβολή και κατοχή στην Κύπρο» και μεταξύ άλλων τόνισε.
Είναι με ιδιαίτερη χαρά που αποδέχτηκα την πρόσκλησή σας και βρίσκομαι σήμερα σε αυτή την όμορφη εκδήλωση, ανάμεσα σε Έλληνες αδελφούς, που ζουν, εργάζονται και δημιουργούν στη Γερμανία.
Ανάμεσα σε Έλληνες που έχουν μέσα στην καρδιά τους την Ελλάδα και ανησυχούν για το μέλλον και την επιβίωση του Ελληνισμού. Που ποτέ δεν θα ξεχάσουν, δεν θα διαγράψουν από το μυαλό και την καρδιά τους τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Κύπρο και όλες τις αλησμόνητες πατρίδες.
Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να αναπτύξω από αυτό το βήμα τις σκέψεις μου για την Κύπρο, την ιδιαίτερη πατρίδα μου, το πώς φτάσαμε στην τουρκική εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη για 52 χρόνια τούρκικη κατοχή.
Αυτή την όμορφη εκδήλωση θα ήθελα να την αφιερώσω στις χιλιάδες θύματα των γενοκτονιών της Τουρκίας και τους νεκρούς και αγνοούμενους της Τουρκικής εισβολής του 1974 και ιδιαίτερα τους φίλους και συμπολεμιστές μου.
Ούτε η Βρετανία, ούτε η Τουρκία, ούτε και καμιά άλλη δύναμη θα μπορούσε να πετύχει τους στόχους τους, αν υπήρχε Ενιαία Εθνική Στρατηγική μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου και ΑΝ δεν υπήρχαν οι χρήσιμοι ηλίθιοι, της δικής μας πλευράς, οι σύγχρονοι Εφιάλτες.
Η Τουρκία προετοιμαζόταν και περίμενε την ευκαιρία. Η Χούντα, ο Ιωαννίδης και μια χούφτα επίορκων αξιωματικών, με το άφρον πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, κατά του Μακαρίου, της προσέφεραν την χρυσή ευκαιρία.
Με επίκληση των επεμβατικών δικαιωμάτων και την σύμφωνη γνώμη Βρετανών, Αμερικανών, η Τουρκία τα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 1974 εισέβαλε στρατιωτικά στην Κύπρο χρησιμοποιώντας όλα τα ΝΑΤΟϊκά όπλα που είχε στη διάθεσή της.
Με τον ΑΤΤΙΛΑ Ι, εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά της Κύπρου και με την ισχύ πυρός που διέθετε κατάφερε να αποβιβάσει στρατό και βαρύ οπλισμό στις ακτές της Κερύνειας.
Αν και στις 22 Ιουλίου, επιτεύχθηκε κατάπαυσης πυρός, η Τουρκία αξιοποιώντας το προγεφύρωμα που δημιούργησε συνέχιζε να μεταφέρει άνδρες και βαρυ πολεμικό υλικό ενισχύοντας τις δυνάμεις της, οι οποίες προχωρούσαν και εδραίωναν τις θέσεις τους.
Στις 14 Αυγούστου 1974 και μετά την αποτυχία των συνομιλιών της Γενεύης, η Τουρκία δια του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ εξαπέλυσε νέα σφοδρή επίθεσή, με αποτέλεσμα να θέσει υπό τον έλεγχό της το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο προδομένος Κυπριακός λαός, αφέθηκε μόνος και αβοήθητος στις αιμοσταγείς ορέξεις της Τουρκίας και χάρη στις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς (Ε.Φ.), των Αξιωματικών και οπλιτών της ΕΛΔΥΚ, που δεν δείλιασαν, δεν λιποψύχησαν και δεν λιποταχτήσαν, αλλά παρέμειναν πιστοί στον όρκο και τις θέσεις τους αντιμετώπισαν με σθένος τις υπέρτερες δυνάμεις των Τούρκων.
Εκεί, στο Νότιο άκρον του Ελληνισμού, κράτησαν Θερμοπύλες. Και με την ηρωική θυσία τους διέσωσαν την τιμή, την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού, τα Ιερά και τα όσια της φυλής μας. Κράτησαν όρθια και ζωντανή την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η βάρβαρη Τουρκική εισβολή άφησε πίσω της μια ανείπωτη τραγωδία:
Έξι χιλιάδες νεκρούς και διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες, 1769 αγνοούμενους και εκατοντάδες αιχμάλωτους πολέμου.
Δεκάδες εν ψυχρό εκτελέσεις στρατιωτών, πολιτών και αδήλωτων αιχμαλώτων, που θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους.
Μαζικούς και αποτρόπαιους βιασμούς γυναικών και ανήλικων κοριτσιών, από δώδεκα ετών.
Εγκλωβισμένους Έλληνες, στην κατεχόμενη Καρπασία, οι οποίοι υπέστησαν συστηματικό εξανδραποδισμό για να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες με στόχο την εθνοκάθαρση.
Λεηλασία των Ελληνοκυπριακών περιουσιών και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Καταστροφή και σύληση των νεκροταφείων και των εκκλησιών τις οποίες μετέτρεψαν σε στάβλους και τζαμιά.
Αντικατάσταση των ελληνικών ονομάτων χωριών και πόλεων με τουρκικά.
Μεταφορά χιλιάδων εποίκων με στόχο την πληθυσμιακή αλλοίωση και δημογραφική ανατροπή της σύνθεσης του νησιού, ώστε να καταστεί αδύνατη κάθε μελλοντική επιστροφή των πραγματικών κατοίκων. Κατέχει μέχρι σήμερα με τη βία και την ένοπλη παρουσία 40.000 και πλέον Τούρκων στρατιωτών το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Γνωρίζω ότι δεν λέω κάτι νέο σε εσάς. Όσα έζησαν στον Πόντο, την Μικρά Ασία, την Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη το 1919, το 1922, το 1955 και μετέπειτα οι δικοί σας πρόγονοι, οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι σας, τα βίωσε η Κύπρος εκείνο τον προδομένο καλοκαίρι του 1974.
Όλοι εμείς, είμαστε θύματα του Τουρκικού σωβινισμού και επεκτατισμού. Θύματα του μεγαλύτερου κράτους τρομοκράτη.
Του κράτους, που στήθηκε σε γενοκτονίες, διώξεις, βιασμούς , στο αίμα σφραγισθέντων και εκτελεσθέντων αδελφών μας, στον κλεμμένο πλούτο και πολιτισμό μας. Για αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχάσουμε.
Η Κύπρος, λαβωμένη και ακρωτηριασμένη. άντεξε. Κατάφερε να κρατηθεί και να επιβιώσει ως Κυπριακή Δημοκρατία.
Κατάφερε να ανασυντάξει τις δυνάμεις της και μέσα από τα συντρίμμια και τα ερείπια, με την εργατικότητα και το πείσμα του λαού της, την βοήθεια της Ελλάδας και του απανταχού ελληνισμού κρατήθηκε όρθια, σε πείσμα της Τουρκίας και όσων την ήθελαν και την θέλουν ως εκλιπούσα. Αυτή, την Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει ΕΝΩΜΕΝΟΙ να αγωνιστούμε να τη διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.
Από αυτό το βήμα και εκ μέρους όλων των συμπατριωτών μου, θέλω να εκφράσω μέσα από την καρδιά μου ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Ελλάδα, τον Ελληνικό λαό και τους απανταχού Έλληνες για την αστείρευτη αγάπη, την αμέριστη συμπαράσταση και βοήθειά σας.
Με τη δική σας βοήθεια και στήριξη μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε όλους τους κινδύνους που ακολούθησαν:
Τη ΜΗ αναγνώριση, από τη διεθνή κοινότητα, του παράνομου ψευδοκράτους του Ντένκτας, όταν η Άγκυρα το 1983, μαζί με τους εγκάθετούς και τους έποικους, ανακήρυξαν το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου σε «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου».
Την απόρριψη διχοτομικών σχεδίων, όπως του Σχεδίου Ανάν τον Απρίλιο του 2004.
Αλλά και την μεγάλη επιτυχία ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως πλήρες κράτος και ισότιμο μέλος στην Ε.Ε. την 1η Μαΐου 2004, η οποία αποτελεί σήμερα ελπίδα και ασφαλιστική δικλίδα για Ευρωπαϊκή και βιώσιμη λύση.
Γνωρίζετε ότι από το 1974 διεξάγονται συνομιλίες με στόχο την επίλυση του Κυπριακού. Στο πλαίσιο των συνομιλιών ως Κύπρος και ως Ελληνισμός έχουμε κάνει οδυνηρές υποχωρήσεις χωρίς αποτέλεσμα, λόγω της διαχρονικής αδιαλλαξίας της Τουρκίας και της Διχοτομικής λύσης, που ετσιθελικά επιδιώκει να μας επιβάλει.
Ο σημερινός Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης προσπαθεί για επανέναρξη των συνομιλίων υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ και την ενεργή συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με την εμμονή και την επιμονή για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών, καθώς και την παραμονή των εποίκων και των κατοχικών στρατευμάτων, η Τουρκία δεν συμβάλλει στη δημιουργία θετικού κλίματος για εξεύρεση βιώσιμης και λειτουργικής λύσης.
Το ερώτημα που βασανίζει όλους μας είναι τί μέλλει γενέσθαι; Τι κάνουμε ως Κύπρος και ως Ελληνισμός;
Η Τουρκία φίλοι μου, την Ελλάδα και την Κύπρο την αντιμετωπίζει ως Ένα Ενιαίο σύνολο. Κι εμείς έτσι θα πρέπει να ενεργούμε και να αντιμετωπίζουμε τα επεκτατικά της σχέδια. ΕΝΩΜΕΝΟΙ σαν μια γροθιά και με Ενιαία Εθνική Στρατηγική.
Η Ελένη Ελευθεριάδου
Ακολούθως η Ελένη Ελευθεριάδου, ποιήτρια η οποία διαμένει μόνιμα στη Γερμανία, απήγγειλε ένα ποίημα το οποίο ήταν αφιερωμένο στον Πόντο, στα Σεπτεμβριανά και στην Κύπρο, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων.
Μετά το τέλος των εισηγήσεων από τους ομιλητές, ακολούθησαν ερωτήσεις και απαντήσεις των ομιλητών.
Αναμνηστική πλακέτα στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Κλείνοντας στην εκδήλωση στους συμμετέχοντες υπήρξε μία έκπληξη, αφού όπως ανέφερε η Ελένη Σιδηροπούλου, η «Δωδεκάπολις» θεσμοθέτησε μια αναμνηστική πλακέτα στο όνομα του αείμνηστου, του μεγάλου αγωνιστή, μεγάλου οραματιστή, ιδεολόγου και ανθρωπιστή Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Ο οποίος τίμησε με το αίσθημα της αξιοπρέπειας - του ανήσυχου πνεύματος και της συνεχής αναζήτησης για πρόοδο και ευημερία όλων των καταπιεζόμενων Λαών. Απευθυνόμενος προς τους Ποντίους αναφώνησε σε μία εκδήλωση στην Κοζάνη το 2004 «Σταθείτε ψηλά, σηκωθείτε ψηλά» ένα σύνθημα που δυστυχώς λίγοι από τον οργανωμένο ποντιακό χώρο μπόρεσαν να καταλάβουν το νόημα και την κατεύθυνση του ή δεν θέλησαν να καταλάβουν.
Ως πρώτο βήμα της «Δωδεκάπολις» είναι η αφιέρωση – υπόσχεση και ένα μεγάλο ευχάριστο στον μεγάλο αυτόν άνδρα καθιερώνοντας τιμητικές πλακέτες οι οποίες θα δίνονται σε αξιόλογους ανθρώπους όπως: Επιστήμονες, Λογοτέχνες, Ακτιβιστές και γενικά με όσους ασχολούνται πολιτιστικά και με πολιτισμικά θέματα του Πόντου.
Με τον απαράβατο όρο: «Στο επίκεντρο να υπάρχει πάντα ο άνθρωπος και οι αγώνες του για τον άνθρωπο».
Τιμητικές πλακέτες δόθηκαν στον Νίκο Μιχαηλίδη, στην Μαρία Καζαντζίδου, στον Ανδρέα Γερμανό και στον Φόρη Πεταλίδη.
Τις αναμνηστικές πλακέτες εκ μέρους της "Δωδεκάπολις" δόθηκαν από την Ελένη Σιδηροπούλου, τον Γιάννη Μωυσίδη, τον Κώστα Καχριμανίδη και τον Αλέκο Θεοδοσιάδη.
Θα ακολουθήσουν από την «Δωδεκάπολις» και άλλες τιμητικές διακρίσεις στο πρόσωπο και τον αγώνα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Οι νοικοκυρές από την «Δωδεκάπολις» των ποντιακών συλλόγων της Βάδης Βυρτεμβέργης, ετοίμασαν παραδοσιακά ποντιακά εδέσματα και τα προσέφεραν στους συμμετέχοντες στην εκδήλωση, δείχνοντας ότι η ποντιακή φιλοξενία, διατηρείται από γενιά σε γενιά.
