- Λεπτομέρειες
Πέθανε ο Τάσος Τερζίδης, ένας επιτυχημένος επιστήμονας, επιχειρηματίας και αθεράπευτα νοσταλγός της πατρώας Ποντίας γης, ο οποίος γεννήθηκε στο Δουργούτι, στην περιοχή του Νέου Κόσμου στην Αθήνα, σπούδασε στην Γαλλία, έγινε επιτυχημένος επαγγελματίας – επιχειρηματίας, αλλά ποτέ δεν ξέχασε την προγονική του καταγωγή, την ιστορία και τον πολιτισμό των Ελλήνων του Πόντου.
- Λεπτομέρειες
Η καθιερωμένη Θεία Λειτουργία και Πάνδημο Ετήσιο Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όλων των πρωτεργατών, δωρητών, ευεργετών και ενισχυτών της Ιεράς Μονής, θα γίνει Τρία τ’ Αερτίτε 2024, στην Ιερά Μονή του “Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα”, την Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2024, γιορτή της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Μεγαλομάρτυρος και Τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου, στο Ροδοχώρι της Νάουσας.
- Λεπτομέρειες
Με το βραβείο “Πρεσβευτής του Ποντιακού Ελληνισμού” τιμάται ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης, σε ειδική εκδήλωση το Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2024 στις 11 το πρωί, στο Συνεδριακό κέντρο “Μίκης Θεοδωράκης” (Λεωφόρος Κύπρου 68), από την Ένωση Ποντίων Αργυρούπολης και τον Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης.
- Λεπτομέρειες
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ
Ένα τοπικό μας γεγονός του 1940
Ο Κυριάκος Κυριακίδης από το Ντορτκιλισέ του Καρς, και μετέπειτα εγκατεστημένος στο Χωρύγι Κιλκίς, πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην κεντρική Ευρώπη στην πλευρά των Ρώσων. Αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε σ’ ένα κτήμα στην Αυστρία, όπου και δούλευε έγκλειστος. Η οικογένεια στην οποία δούλευε είχε ένα μικρό αγόρι, με το οποίο ο Κυριάκος ήταν καθημερινά μαζί στο κτήμα τους.
Με τη λήξη του πολέμου αφέθηκε ελεύθερος και πήγε στη Βενετία, από όπου πήρε το πλοίο για το Βατούμ της Γεωργίας. Επειδή, όμως, δεν είχε λεφτά για να βγάλει εισιτήριο, μπήκε κρυφά στο βαπόρι βρίσκοντας καταφύγιο μέσα σε αμπάρι. Σ’ όλο το ταξίδι έβγαζε κάθε τόσο το κεφάλι του για να αναπνέει καθαρό αέρα. Όταν έφθασε στο Βατούμ πήρε τον δρόμο για το Αρταχάν κι από εκεί για το χωριό του το Ντορτκιλισέ. Μετά από πεζοπορία πέντε ημερών, μέσα από πυκνά κι επικίνδυνα δάση, με άγρια θηρία, έφθασε στο Ντορτκιλισέ.
Η εικόνα που αντίκρισε ήταν τρομαχτική. Το χωριό έρημο, ρημαγμένο. Ψυχή πουθενά. Μονάχα ένα καχεκτικό σκυλί θήλαζε τα κουτάβια του λίγο παραπέρα. Το ζώο μόλις τον είδε σκιάχτηκε. Αγρίεψε στην αρχή, όπως οι μάνες που αντιλαμβάνονται την απειλή για τα μικρά τους. Σκέπασε μεμιάς τα κουτάβια της με το σώμα της. Εκείνα στριμώχτηκαν χαρούμενα κάτω από τις γνώριμες θηλές της. Μετά από λίγο τον αναγνώρισε με τη σκυλίσια μνήμη που είχε. Τότε μόνο άφησε τα κουτάβια της κι έτρεξε κοντά του, σαν να του έλεγε «δεν είμαστε πια μόνοι».
Απογοητευμένος ο Κυριάκος έτρεξε στο διπλανό ελληνικό χωριό, αλλά κι εκεί αντίκρισε την ίδια εικόνα. Για καλή του τύχη συνάντησε έναν Κούρδο, γνωστό από παλιά. «Πού είναι οι δικοί μας;» Τον ρώτησε. «Έφυγαν για την Ελλάδα» απάντησε εκείνος. «Τα πράγματα αγρίεψαν. Φύγε, όσο πιο γρήγορα μπορείς, για να σωθείς». Δρασκελώντας κάμπους και βουνά, βρήκε τον δρόμο, και μετά από πορεία πολλών μηνών, έφθασε στην Ελλάδα.
Ταλαιπωρήθηκε, φοβήθηκε, αλλά δεν λιποψύχησε. Έκανε την ελπίδα, λεπίδα, άνοιξε δρόμο κι έφθασε στην πατρίδα. Μετά από καιρό ρωτώντας εδώ κι εκεί και με τη βοήθεια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, βρήκε τους δικούς του στη Μακεδονία, εγκατεστημένους στο Χωρύγι Κιλκίς.
Πέρασαν περί τα δεκαεφτά χρόνια, αφότου ο Κυριάκος ήρθε στην Ελλάδα και ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στη Νέα Καβάλα του Κιλκίς ήρθε και στρατοπέδευσε ένα τάγμα από Αυστριακούς στρατιώτες. Μη γνωρίζοντας την ελληνική γλώσσα οι αυστριακοί, ρώτησαν αν υπάρχει κανένας Έλληνας που μιλά γερμανικά, για να τους κάνει τον διερμηνέα. Έμαθαν για τον Κυριάκο και πήγαν στο Χωρύγι Κιλκίς και τον πήραν.
Όταν τον παρουσίασαν μπροστά στον αυστριακό αξιωματικό, στην ερώτησή του προς τον Κυριάκο «πότε και πού έμαθε τα γερμανικά», απάντησε ότι τα έμαθε κατά την αιχμαλωσία του στην Αυστρία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο αξιωματικός ακούγοντας το όνομα της χώρας του ξαφνιάστηκε και τον ρώτησε ξανά «αν θυμάται το μέρος που ήταν αιχμάλωτος». «Και βέβαια το θυμάμαι», είπε ο Κυριάκος, ονομάζοντας την περιοχή και την οικογένεια στην οποία δούλευε.
Ο αξιωματικός θέλοντας να μάθει περισσότερα, τον ρωτά ανυπόμονα ξανά, αν η οικογένεια στην οποία δούλευε είχε παιδιά. «Ναι, είχε. Ένα αγόρι, που όταν έφυγα από εκεί, ήταν οχτώ χρονών. Παίζαμε μαζί με τις ώρες στο αγρόκτημα που είχαν». «Το όνομα αυτού του παιδιού το θυμάσαι;» ξαναρώτησε ο λοχαγός. Και στο άκουσμα του ονόματος «Φρανς», το πρόσωπο του αυστριακού λοχαγού φωτίστηκε. «Ξέρεις ποιον έχεις τώρα μπροστά σου; Εκείνο το μικρό αγόρι. Μη φοβάσαι. Ζήτησέ μου ό,τι θέλεις» του είπε συγκινημένος ο λοχαγός. Το μόνο που ζήτησε ο Κυριάκος ήταν να μην συμβεί κανένα κακό στο χωριό του. Ο λοχαγός κράτησε τον λόγο του. Το Χωρύγι χάρη στον Κυριάκο δεν πειράχτηκε.
- Λεπτομέρειες
Τον καθιερωμένο αγιασμό για την έναρξη της εκπαιδευτικής χρονιάς πραγματοποίησε η Ένωση Ποντίων Νομού Κιλκίς «ΟΙ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ» την Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2024, τον οποίο τέλεσε ο πατήρ Πολύκαρπος Κοντοζίδης, μέλος της Ένωσης και επί σειρά ετών χοράρχης του τμήματος χορωδίας του Συλλόγου.
Σελίδα 264 από 1886
