Συγκίνησε τους συμμετέχοντες, η εκδήλωση - performance που ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της Δέσποινας Κυριακίδου, εκδότριας και μέλους της διοίκησης της Μέριμνας Ποντίων Κυριών, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, η οποία έγινε στο χώρο του Μουσείου της Μέριμνας Ποντίων Κυριών, στη Θεσσαλονίκη, το απόγευμα της Δευτέρας 22 Ιανουαρίου 2024.
Πρωταγωνιστές αυτής της εκδήλωσης μνήμης, την Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2024 στις 18.00, στον χώρο του Μουσείου της Μέριμνας Ποντίων Κυριών «Κεντώντας τη μνήμη», ήταν η Μαρίνα Προβατίδου και ο Κωνσταντίνος Στεφανίδης, η οποίοι συνέπραξαν σε μία εκδήλωση - performance αφιερωμένη στη μνήμη της Δέσποινας Κυριακίδου, αλλά και στη μνήμη όλων εκείνων των ανθρώπων που έφυγαν από τη ζωή και τους οποίους θυμόμαστε, τους ανακαλούμε στη μνήμη και δεν φεύγουν από την ψυχή μας.
Η πρόεδρος της Μέριμνας Ποντίων Κυριών Ανατολή Δημητριάδου, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα της Δέσποινας Κυριακίδου και στη συμμετοχή της στο διοικητικό συμβούλιο της Μέριμνας, στην αφιλοκερδή προσφορά της και στο γεγονός που έφυγε πολύ νωρίς από κοντά μας, γεμίζοντας με θλίψη την ευρύτερη οικογένεια της Μέριμνας και τους συνεργάτες της.
Πρώτος, ο Κωνσταντίνος Στεφανίδης Δρ. Θεολογίας, εκπαιδευτικός και φοιτητής του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αναφέρθηκε στο έθιμο «Τ’ Αποθαμενίων το κερίν», ανακαλώντας στη μνήμη του την πορεία της οικογενείας του από το Κοσμά της Ματσούκας της Τραπεζούντας του Πόντου, στην Ελλάδα και το πώς τηρούσαν το έθιμο και την επίδραση της γιαγιάς του, αλλά και όλης της οικογενείας, στη μνήμη των προγόνων μας.
Στη συνέχεια η Μαρίνα Προβατίδου, εικαστικός, η οποία έχει βραβευτεί για το έργο της στην Ολλανδία και στην Ελλάδα όπου ζει και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, παρουσίασε ένα δρώμενο στη μνήμη της Δέσποινας Κυριακίδου, με έναν μονόλογο, αναφέροντας μεταξύ άλλων.
…Μόνη στην ασθένεια, μόνη και στο θάνατο. Άνοιξα τα μάτια, τα φανταστικά χέρια δεμένα με τη ροζ κορδέλα της μνήμης, αγκαλιάζουν σφιχτά. Και όταν δεν θα αντέξουν πια, θα χαλαρώσουν και την αγάπη θα αφήσουν. Κλείνω τα μάτια, ανοίγω την ψυχή. Τα χέρια των θεών φτύνουν τον πηλό και να! Γίνονται οι άνθρωποι.
Όλα είναι χρόνος και πρέπει να ζήσεις τις στιγμές. Πήλινοι είμαστε και επιστρέφουμε στην υγρή γη. Είναι η στιγμή του έρωτα και η στιγμή του θανάτου, είναι η ώρα που ο Θεός ρουφάει την πνοή μας και ο πηλός ξεραίνεται. Πώς να συνεχίσουμε να αγαπάμε; Πώς να σταματήσουμε να πονάμε; Πονάς; Όχι δεν πονάω πια. Τα αγγάθια δεν αγγίζουν το σώμα μου. Όλα τα τραύματα στο σώμα και στην ψυχή ανήκουν στο παρελθόν. Πόσοι τραυματίες έρχονται, πόσοι θα επιζήσουν από τον πόλεμο.
Το κρεβάτι θα πρέπει να αδειάσει… Μα ακόμη δεν μπορώ να περπατήσω. Πέφτω, σηκώνονται, μπουσουλάω. Μέχρι να καταλάβω ότι έζησα, θα έχω.. πε θα νει.
Μέσα στη φανταστική αγκαλιά, γελάω. Όταν ήμουν μικρή, ήθελα όταν μεγαλώσω να γίνω μια φανταστική αγκαλιά. Όμως κάτι με εμποδίζει να σας αγκαλιάσω. Ένα καρφί στην παλάμη. Μια γάζα στο στήθος. Ένα χαραγμένο όνομα στο μυαλό μου. Ένας ξέπνοος ψίθυρος στο αυτί μου. Μια πέτρα στη γλώσσα. Μπλεγμένες κορδέλες.
Να καθίσουμε όλοι μαζί στο τραπέζι. Θα στρώσω το γιορτινό τραπεζομάντιλο. Τα λουλούδια θα βρουν από το σελοφάν. Μην τα κόψετε, θα τα βάλω έτσι στο βάζο. Ορίστες και το καλό σερβίτσιο με τα κρυστάλλινα ποτήρια.
Δεν θα αφήσω την μοναξιά να κουράζεται. Ράβω τη μνήμη σταυροβελονιά, με γερό κόμπο. Αραεύω τα κερόπα. Συν εβόραν κρύφκιεται ο θάνατον, γιαβάς γιαβάς φανερούται. Α αφτίνω τα κερόπο και θα αναμένω σας. Καλώς έρθατε!
Στη συνέχεια οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση άναξαν από ένα κερί και αναφέρθηκαν στις μνήμες που είχαν από το έθιμο «Τ’ αποθαμενίων το κερίν», από το οικογενειακό περιβάλλον τους.
