Είνας ερίφ’ς εκάθουτουν, ‘ψηλά ‘ς σο παλκονόπον,
έλεεν κ’ εκουρφεύκουτουν, το Χάρον ‘κι φοούμαι.
Τ’ οσπίτι μ’ έν’ πολλά ‘ψηλόν , τα πόρτας σιδερένια
τα παραθύριαχάλκενα, πέτρας απάν ‘ς σο στέβος.
τ’ αμπάρας ‘ς σα παράθυρα είναι χοντρά σιδέρ’τα.
Έλεεν κ’ εκουρφεύκουτουν, ο άχαρον , ο μαύρον
κι ο Χάρον απ’ απάγκαικα εγέλανεν κ’ ετέρ’νεν.
Ετέρ’νεν κ’ εμουρδούλιζεν κι ενούνιζεν ο Χάρον.
-Πόσον αχμάκ’ είν’ οι αθρώπ’ ‘ς σον κόσμον ντο ευρίουν,
‘κι εγροίξανε οι περισάν’ ντο είν’ άμον αέρα.
Έρχουνταν και περέρχουνταν κι οπίσ’ τιδέν ‘κι αφήν’νε.
Λύεται το κορμίν ατουν ταράεται ‘ς σο χώμαν,
τ’ οστούδια τουν ξεραίντανε, και ‘ίντανε λιθάρια
κι ατείν’ λέν’ και κουρφεύκουνταν εμέν ντο ‘κι φοούνταν.
'Κι εγροίξανε οι άχαροι ντο ζουν απέσ’ ‘ς σον κόσμον,
πως έρθαν άμον άνασμαν και μ’ άνασμαν θα φεύ’νε
κι άμον την άφναν τη νερού θα χάνταν ‘ς σην αέραν.
Και λένε και κουρφεύκουνταν, τον Χάρονταν υβρίζ’νε,
τον Χάρονταν π’ ορίζ’ ‘ς σην γην , πόσον θα ζει καθείνας.
Έκ’σεν ο Χάρον ντ’ έλεεν τα λόγια τα κουρφίας,
πολλά εχολά̤στεν κ’ έσ’κωσεν ντ’ εκράτ’νεν το δερπάνιν.
Έσ’κωσεν το τρανόν δερπάν’, εντώκεν ‘ς σην καρδίαν
κι ο άχαρον εμάργωσεν, ‘ς σον τόπον αθε επέμ’νεν.
Εντώκεν μίαν, παίρ’ τ’ ημ’σόν την ψην τη κουρφετσέα.
Ενοίγανε τ’ ομμάτοπα τ’, τερεί σασιρεμένος,
τον Χάροντα που έστεκεν με το δερπάν’ ‘ς σα χέρια,
να δί’ ξαν κι άλλο ντώσιμον, να παίρ’ την ψην ντ’ επέμ’νεν.
Άλλο το στόμαν ’κ’ ένοιξεν, άλλο ‘κι λέει κουρφίας,
παρακαλεί τον Χάροντα μη κρούει ξαν αλλομίαν.
-Άλλο μη κρους με Χάροντα, μη παίρτς την ψην ντ’ επέμ’νεν.
Το στόμα μ’ ξαν ‘κι ανοίγ’ ατο ‘κι λέω άλλο κουρφίας
κ’ εσέν πάντα θα σέβουμαι ‘κι θα κατηγορώ σε.
Άφ’σον ολίγον για να ζω να χαίρουμαι ο μαύρον,
έχω μουράτια απλέρωτα, κορίτσια για ν’ αντρίζω.
‘Κι εχόρτασα ο άχαρον τον κόσμον να ελέπω,
‘κ’ ερχόρτασα να τραγωδώ, ν’ ακούω κεμεντζόπον.
Κι άλλο πολλά ‘κι εχόρτασα να χαίρουμαι την κάλη μ’,
την κάλη μ’ ντο εγάπεσα κι άλλο πολλά ‘ς σον κόσμον,
να χαίρουμαι τα παίδια μ’, τ’ έμορφα τ’ εγγονόπα μ’,
‘κ’ εχόρτασα το μουχαπέτ’, το κρασίν, το ρακόπον.
Εσάσεψεν κι ο Χάροντας και έρθεν και επέμ’νεν.
Τ’ ομμάτοπα τ’ εδείσωσαν κ’ εδάκρωσεν ολίγον.
Εφέκεν το τρανόν δερπάν’ να ρούζ’ αφκά ‘ς σο χώμαν
κ’ εφέκεν ξαν τον άχαρον να ζει όσον θ’ εζήν’νεν.
Φαίνεται και ο άκαρδον, ο άπονον ο Χάρον,
ντο έχ’ καρδίαν και πονει κι ας έν’ πίσσαν και μαύρον.
Ακόμαν και τη Χάροντα λύεται η καρδία,
όντες θα ομιλείς σωστά και με παρακαλίαν.
Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης
Καλαμαριά 2016
Λεξιλόγιο
Άνασμαν = ανάσα
Άφνα = ατμός
Αχμάκ’ς[ο] = χαζός
Εγροίξανε = κατάλαβαν [ρ’εγροικώ]
Εδείσωσαν = θάμπωσαν [ρ.δεισώνω]
Εκουρφεύκουτουν = περιφανευόταν [ρ.κουρφεύκουμαι]
Εμάργωσεν = μούδιασε, ζαλίστηκε [ρ.μαργώνω]
Εμουρδούλιζεν = μουρμούριζε [ρ.μουρδουλίζω]
Ενούνιζεν = σκεφτόταν [ρ.νουνίζω]
Εντώκεν = χτύπησε [ρ.κρούω]
Έρθεν κ’ επέμ’νεν = τα έχασε
Ερίφ’ς[ο] = άνθρωπος
Ετέρ’νεν = κοιτούσε [ρ.τερώ]
Εχολιάστεν = θύμωσε [ρ.χολιά®κουμαι]
Κουρφίας = περιφανέματα
Λύεται = λιώνει [ρ.λύνω]
Μουτάτια-ιν[το] = καημούς
Οστούδια-ιν[το] = κόκαλα
Περισαν’[ο περισάνης] = ταλαίπωροι
Ρούζ’ = πέφτει [ρ,ρούζω]
σασιρεμένος[ο] = σαστισμένος
Στέβος [το]=οροφή, στέγη
Ταράεται = ανακατεύεται [ρ.ταράουμαι]
