ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

Φεύ’νε τα ημέρας χάνουνταν, τα χρόνια, τα ζαμάνια

άμον ποτάμ’ που τρέχ’ μπροστά και ‘κι τερεί οπίσ’ ατ’.

Ανθρώπ’ τερούν ανήμποροι τα χρόνια ντο δα̤βαίν’νε,

που φεύ’νε τα νεότητα, π’ ασπρίζ’νε τα μαλλία,

που ‘κι κρατούν τα γόνατα, τ’ ομμάτια που ‘κ’ ελέπ’νε.

Τιδέν να ευτάνε ‘κ’ επορούν και άπραγοι τερούνε,

παρακαλούνε τον θεόν, Χριστόν και Παναΐαν,

να έχ’νε υείαν ‘ς σην ζωήν, μη ‘ίντανε γεσίρια.

Ζελεύ’νε οι νέοι τοι τρανούς και οι τρανοί τοι νέους.

Νασάν εσέναν, γέροντα, να είχα ας σ’ αχούλια σ’,

να έξερα όσα εξέρτς ατώρα π’ είμαι νέος.

Κ’ εγώ, ρίζα μ’, να επόρενα κ’ είχα τ’ εσά τα χρόνια,

να έλεπα άμον εσέν, να είχα το τερμάνι σ’.

Άμα ατό ‘κι ‘ίνεται, καμίαν πα ‘κ’ εγέντον,

κανείς γέρος ‘κ’ ενέωσεν, νέος σοφός πα ‘κ’ έρθεν.

Πάντα αέτσ’ έν’ η ζωή κι αέτσ’ θα είναι πάντα.

Καθείνας θέλ’ ατά ντο ‘κ’ έχ’, ατά π’ είχεν κ’ εχάθαν,

ατά το ‘κ’ είδεν ‘ς σην ζωήν, ατά π’ είχεν μουράτια.

Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης

Καλαμαριά 2020

Λεξιλόγιο

Αχούλιν[το]=μυαλό

γεσίρια̤[το γεσίριν]=ταλαιπωρημένοι

Ζαμάνια̤[το ζαμάνιν]=χρονική περίοδος

Μουράτια̤[το μουράτιν]=επιθυμίες, πόθοι

Νασάν εσέναν=χαρά σ’ εσένα

Ρίζα μ’=ρίζα μου[έκφραση αγάπης]

Ρούζ’νε=πέφτουν[ρ.ρούζω]

Τερεί=βλέπει[ρ.τερώ]

Τερμάνιν[το]=δύναμη