Οι Τουρκάντ έταν πέραν (απέναντι) απάν σ' άλογα και έρθαν να σφάζ'ν' εμας, και όλον το χωρίον απαδά μερέαν με τον ποππάν εμπροστά με την εικόναν τη Αγιάρ. Έναν χάπαραν έντον ραγούν - ρακί με γλυκάνισο που το βάζουμε νερό - αντάρα το λένε εδώ, και κι' άφ'σ εμας ο Αγιάρτς να σφάζ'ν εμας οι Τουρκάντ.

- Ο Άγιος μας ήταν ο Άγιος Γεώργιος έλεγε η γιαγιά μου.

Οι Τούρκοι ήταν απέναντι πάνω στα άλογα και ήρθαν να μας σφάξουν, και όλο το χωριό από την εδώ μεριά με τον παππά μπροστά με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Για
μια στιγμή έγινε αντάρα και δεν μας άφησε ο Άγιος Γεώργιος να μας σφάξουν οι Τούρκοι.

Ο πολιούχος του χωριού και προστάτης μας ήταν ο Άγιος Γεώργιος (ο Αγιάρτς) ο στρατηλάτης ο οποίος έζησε στον Ανατολικό Πόντο, και τον γιορτάζαμε στα Οχτώ Βράχια (Σεκί Γασή ) στις 23 Απριλίου και στις 3 Νοεμβρίου.

Ο Άγιος Γεώργιος, ήταν ο πολιούχος της Αργυρούπολης γι’ αυτό και η μητρόπολη της ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.

Οι Έλληνες που ήταν τα ¾ του πληθυσμού του Άκ Ντάγ Ματέν, δηλαδή ήταν μια Ελληνική πόλη και είχε Άγιο Γεώργιο στην συνοικία Γατσάχ την οποία έκτισαν οι Σταμπολιδαίοι, αλλά και στα 32 Ελληνικά χωριά που υπήρχαν στην περιοχή του Άκ Ντάγ Ματέν, τα περισσότερα είχαν εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο τους, τον Άγιο Γεώργιο τον στρατηλάτη.

Υ.Γ. Η εικόνα είναι από τον Πόντο, αυτήν που κρατούσε ο παππάς απέναντι στους Τούρκους.

Πηγή: Από την προσωπική σελίδα του Σοφοκλή Εταιρίδη στο fb