Σας κοινοποιώ ένα κείμενο στη ποντιακή για τους δώδεκα μήνες του χρόνου όπως τους θυμάται ο πρεσβύτερος αδελφός μου Θεόδωρος Ταρνανίδης που γνώριζε προσωπικά τον Κώστην (Κωνσταντίνο) του Κιβελή ( Κιβελίδη):

«Εθυμούμαι και τον σχωρεμένον τον Κώστην του Κιβελή (Κιβελίδη + 1945) α’σο Σοφουλάρ’ (νυν Καπνοχώρι) τη Κοζάνης, λαφρόν το χώμαν ατ’.

Έλεεν έναν ποίημαν για τα δώδεκα μήνας τη χρονίας και έλεε με, Θόδωρε πουλόπο μ’, μάθα το και όντες τραωδείς ατο να εθυμάσαι με. Εγώ παλ, ατώρα θα λέω σας ατο άμον μνημόσυνον ν’ αναπάζ’ ο Θεόν την ψh’ήν ατ’!

Έρθεν και ο Καλαντάρ’τ’ς, τύλτσον τσhίλια σο ποδάρ’τ’ς.

Ο Κούντουρον φέρ’ τον κρύον, ‘λλοι’ εκείνον π’ έχh’ το βίον.

Μη κουρφίζετεν τον Μάρτ’, έχh’ ινιάπιστον ινιάτ’.

Έρθεν ρίζα μ’ ο Απρίλ’τ’ς, δύο λόγια εμέν θα στείλ’τ’ς’.

Έρθεν κι’ ο Καλομηνάς, τρυγονίτσα μ’ θα πεινάς.

Έρθεν και ο Κερασινόν, τα κεράσhια τ’ ολωνών.

Ο Θερνόν φέρ’ το δερπάν’, γίνουμαι σ’ατον γουρπάν.

Αύγουστον φέρ’ τα γεμίσhια, α’ σην κορφήν ους τα νύχhια.

Ο Σταυρίτες ρούζ’ τα φύλλα, και ξεραίν’ όλια τα ξύλα.

Ο Τρυγομηνάς ζεγκίν’τ’ς, φέρ’ κρύα νερά και πίν’τ’ς.

Αεργίτα το κρεβάτ’ σ’ κι όσον κεζετεύ’ το μάτ’ σ’.

Του Χριστού φορούν κι αλλάζ’νε και τα πετεινάρια σπάζ’νε.

Αν κάτ’ ’κι εθυμούμαι καλά, ας σχωρά με ο Κυβελής πα και εσείν πα!».

Σημ: κεζετεύω ή κιοζιατεύω = παρατηρώ με προσοχή, παραφυλάττω.