-«Η μάνα μ' πάντα έλεε 'μας»: «Σο μεσονυχτ', όντες αλλάζ' ο χρόνον, όλε τα νερά τη πεγαδιών κοιμούνταν ολίγον και ασό γνεφίζ'νε κ' ύστερα, το πρώτον νερόν ντο τρέχ' εν ευλογημένον, εν' το καλαντόνερον. Με τ' ατό καλαντέζομε τ' οσπίτ', τα ζα, τα παχτσιάδας, τα χωράφε…
-«Μίαν εγώ κ' η αδελφή μ' η Ουρανία -ας εμέν κι άλλο τρανέσα έτον- έναν αοίκον βράδον, σο μεσονύχτ' απάν', επήγαμε εξ' α σο χωρίον, σ' έναν πεγάδ' -ο πατέρα μ' έχτ'σεν α- να παίρομε με το σταμνίν νερόν. Επορπάτ'ναμε γάλε - γάλε χωρίς να ομιλούμε, για να μη γνεφίζομε το νερόν. Εφτασαμε σο πεγάδ' και το νερόν τη πεγαδί 'κ' έτρεχεν. Εσέγκα το χέρι μ' σο λούκ' τη πεγαδί και αμάν το νερόν σιάρ - σιαρ έτρεξεν. Εποίκαμε, απέσ' εμουν ευχήν, εφέκαμε εκεικά μεϊβάδας, ολίγον ψωμίν και γλυκά για να τρων' ατά τη Θεού τα πουλία… Εγόμωσαμε το σταμνίν νερόν κ' έτρεξαμε σ' οσπίτ'ν εμούν και με την χαράν είπαμε την μάναν εμουν:

-Μάνα είδαμε το νερόν ντο εκοιμούτον. Είπε μας κι' μάνα μ':

-Ατό σα μωρά φανερούται, ατά αθώα είναι.

Με τ' ατό το νερόν ο πατέρα μ' εκαλαντίασεν όλον τ' οσπίτ'ν εμουν, εκατήβεν αφκά σο μαντρίν κ' εκαλαντίασεν τα ζα και σο μέρωμαν απάν' επήεν κ' εκαλαντίασεν την μπαχτσάν εμουν.

Σημείωση: Η μητέρα μου Παρασκευή (το γένος Κατσίδου), γεννήθηκε, το 1900, στο χωριό Μερή της Φάτσας(Πόντου).