Του Γιώργου Μουρουζίδη
Τις πρώτες μέρες του Οκτώβρη του 1941, στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, 20 άνδρες από τα Λευκόγεια, το Χρυσοκέφαλο και την ευρύτερη περιοχή, η πλειοψηφία τους προσφυγικής και ποντιακής καταγωγής, εκτελέστηκαν από τις κατοχικές βουλγαρικές δυνάμεις.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν ακολούθησαν το προσφυγικό κύμα του Μαρτίου, πριν την Γερμανική εισβολή (6 Απριλίου 1941), είτε γιατί είχαν υπέργηρους ανθρώπους στις οικογένειες τους, είτε γιατί δεν μπορούσαν να μεταφέρουν τα ζωντανά τους, είτε γιατί ορισμένοι επέστρεψαν. Έτσι ενώ ο κύριος όγκος των κατοίκων της περιοχής, μετακινήθηκε προς τα χωριά της Δράμας, οι παραμένοντες ζήτησαν και ήρθαν σε μια άτυπη συμφωνία με τις Βουλγαρικές αρχές για την ειρηνική διαμονή στα χωριά τους.
Σημειώνεται ότι η Βουλγαρία τάχθηκε στο πλευρό του Χίτλερ, με αντάλλαγμα την προσάρτηση της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1941 ξέσπασε το κίνημα της Δράμας εναντίον των δυνάμεων του Άξονα, το οποία διήρκεσε μέχρι τις 2 Οκτωβρίου και το οποίο τελικά καταπνίγηκε στο αίμα. Μετά την καταστολή της εξέγερσης ακολούθησαν μαζικά αντίποινα, από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής, με τον αριθμό των νεκρών να ξεπερνάει τους 1.500.
Η κάθε μία από τις εκτελέσεις των 20 ανδρών στον Άγιο Γεώργιο, αποτελεί και ένα έγκλημα πολέμου, διότι:
1). Ήταν άμαχοι.
2). Από τις 29 Σεπτεμβρίου είχαν συλληφθεί και κρατούνταν έγκλειστοι εντός του παρεκκλησίου, άρα ήταν αιχμάλωτοι πολέμου.
3). Δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να απολογηθούν, δηλαδή εκτελέστηκαν χωρίς να δικαστούν.
Οι άνθρωποι αυτοί ήταν σαν και εμάς, θέλανε να ζήσουνε ειρηνικά, στο τόπο τους, να σπείρουν τα χωράφια τους, να ταΐσουν τα ζώα τους, και να φροντίσουν τις οικογένειες τους.
Σήμερα η μνήμη των νεκρών τιμάται με μια σεμνή τελετή στο τόπο του εγκλήματος, όπου με πρωτοβουλία του τέως νομάρχη Δράμας κ. Ξανθόπουλου, ανεγέρθηκε μνημείο και καθιερώθηκε η ετήσια εκδήλωση μνήμης. Η παρουσία του δημάρχου του Γκότσε Ντέλτσεφ, θα συνέβαλε στην άρση των ενοχών και στην διαγραφή της αποτρόπαιας αυτής πράξης από το συλλογικό υποσυνείδητο της περιοχής.
Η ιστορία της Βουλγαρικής κατοχής στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη είναι μία άγνωστη σελίδα της νεότερης ιστορίας μας, δυστυχώς πολλές πτυχές και προεκτάσεις της, ακόμα ερίζουν στον χώρο της Μακεδονίας. Γενικά τα «Βαλκάνια παράγουν περισσότερη ιστορία απ' όση μπορούν να καταναλώσουν» (Churchill).
Στις μέρες μας η Ελλάδα και η Βουλγαρία, στο πλαίσιο των αρχών της ενωμένης Ευρώπης, διάγουν την πιο ειρηνική περίοδο της ιστορίας τους, με σαφείς τις διακρίσεις του χώρου και των ορίων τους, τομές και πολιτικές που έχουν ανάγκη όλοι οι λαοί των Βαλκανίων, για να στραφούν στον δρόμο της ειρηνικής συνύπαρξης και της ευημερίας.
Η Ελλάδα βρίσκεται στη ζώνη Rimland, με μπλέ στον χάρτη, συνεπώς θα βρίσκεται για πολλά χρόνια ακόμα στην διακεκαυμένη ζώνη του κόσμου, σ’ αυτήν όπου συνέβησαν ή βρίσκονται σε εξέλιξη, όλοι σχεδόν οι πόλεμοι της σύγχρονης ιστορίας. Ο μπλέ χώρος του χάρτη είναι αυτός που εμποδίζει την έξοδο του Heartland στα θερμά ύδατα και επιπλέον κατέχει το 70 % και πλέον των παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων. Μια προσεκτική ματιά εξηγεί τα περισσότερα ζητήματα της ευρύτερης περιοχής μας.
