Αούτα όλια ντο γράφτω σην καλατσήν τη μάνας ημ, είναι ενθυμέματα α’ σα μικροσέας ημ! Τ’ άλλα έζησα τα και τ’ άλλα εκ’σα τα. Την μεσελέν ντο θα λέω σας ατώρα για να εγροικάτ’ ατο θα πρέπ’ σιφτέν να λέω σας πως έσαν τ’ οσπίτια σα χωρία εκείνα τα χρόνια. Κάθαν οσπίτ’ είχεν την αυλαήν αθε έπεϊ τρανόν και σαρεμμένον με τ’ έναν ενός μετρού ξεροτούβαρον. Έναν αζπάρ’(αυλόπορτα) που εκαράκωναν ατο απ’ οπέσ’ μερέαν με το καρακίδ’. Γιαν γιανά με τ’ οσπίτ έσαν σην σειράν τ’ αχερόν, το αράν, το μαντρίν, η αποθήκη και το πινές. Μερικοί είχαν απ’ έσ’ σην αυλαήν ατουν και έναν παξεδόπον.

Εκεί, σην αυλαήν εστοίβαζαν τα ξύλα για το φουρνίν, τα ξύλα για τον πέσκον, την αραπάν, τα σερένια, το λιθάρ’, τα ράμκας αφ’κά σο αράν και όλιον την εχιάν ντο εχρέσκουσαν για του χωραφί’ τα δουλείας! Η ιστορία ντο θα λεω σας έν’ για τον σχωρεμένον τον δεξάμενον το Στάθιον το Σεμερτσίδην! Έξυπνος!! Αγράμματος δικηγόρος ντο λέγ’νε ατό έτον, Ετοιμόλογος, τιδεν δελιαγμένον σο κιφάλ’ν ατ’ ΄κι είχεν!

Εκείνο την χρονίαν το χίλια ενιακόσια πενήντα πέντε - πενήντα έξ θα έτον, η σισκά έτον ελλειψόν και η παρά θε για τ’ ατό πολλά! Εθαρώ είκοσ’ δραχμάς το κιλόν! Είκοσ’ δραχμάς για να παίρ’τ’ς έπρεπεν να εφτάς δύο ημερκά σο χωράφ’! Μη μακρύνουμ’ ατο. Την ώραν που ό δεξάμενον εκόνιζεν τα δρεπάνια, υστερνά α’ σο θέρος, για να λαδών’ και συνορθιάζ’ ατα για να είναι έτοιμα του χρόν’, έρθεν ένας γηρευός με τ’ έναν δίσακον σ’ ωμίν ατ’ και εστάθεν εμπροστά τ’. Ο Σεμερτσής (Σεμερτσίδης), τ’ ομματογιάλια κάθεν και κά’ σο μυτίν ατ’, το ποδάρ’ απάν’ σο πετάλ’, ακονίζ’ και παστάν ’κι εστόχεψεν τον γηρευόν ντο στεκ’ πλαν μερέαν! Κάποτε έσκωσεν ολίγον το κιφάλ’ν ατ’ α’ σο ακών και ελέπ’ τον γηρευόν.

–Χα, εσύ γηρευός μηη είσαι; Ερώτεσεν.

-Νε μπάρμπα, γηρευός είμαι.

–Πελαΐα, κουΐζ’ την θεγατέραν ατ’, δως τον γηρευόν έναν πιάτον κοκία.

-Κοκία δεν παίρνω μπάρμπα, λέει ο γηρευόν!

-Α!! Κοκία δεν παίρνεις; (απορεί ο Σεμερτσής). Ε! Τότε, Πελαΐα δως ατον έναν σακούλ’ πατάτες.

-Και πατάτες δεν παίρνω μπάρμπα, λέει ξαν’ ο γηρευόν. Ο Σεμερτσής αρτούκ έξαψεν το κατσίν ατ!

-Κοκίν ’κι παίρ’τ’ς, πατάτες ’κι παίρ’τ’ς! Ε!!! Τότε τι παίρνεις;;

-Σισκάν μπάρμπα, σισκάν!

-Σισκάν;; Σισκάν εγώ πα παίρω!! Άι σιχτιρ’ απ’ αδακειές!!

Άχαρον ο γηρευόν έλάγκεψεν το ξεροτούβαρον κα επήεν εχάθεν! Ακόμαν τρέχ’!!!
Λεξάρι, ιδιωματισμοί. 
Σισκά= σκελίδα για φύτεμα κρεμμυδιού,

καλατσή= γλώσσα,

ενθυμέματα= μνήμες,

μικροσέας = παιδική ηλικία,

μεσελέ= ιστοριούλα,

εγροικώ= καταλαβαίνω,

σιφτέν= αρχικά,

αυλαή= αυλόγυρος,

έπεΐ= αρκετά,

σαρεμμένο= περιφραγμένο,

αζπάρ= αυλόπορτα,

καρακώνω= κλειδώνω με σύρτη,

καρακίδ’= σύρτης, γιαν,

γιανά= πλάι, πλάι, δίπλα, δίπλα,

αράν= υπόστεγο,

πινές= κοτέτσι,

πέσκον= ξυλόσομπα,

σερένια= μακριές ξυλόβεργες

λιθάρ’= βαθουλωμένη πέτρα για ποδόλουτρο,

ράμκας= λιάστρες,

εχιά= το έχειν, η περιουσία,

εχρέσκουσαν= μεταχειρίζονταν,

δεξάμενος= νουνός,

γηρευός=ζητιάνος,

δελιαγμένον= μπερδεμένο,

ελλειψόν= έλλειμμα,

ημερκά= μεροκάματα,

ωμίν=ο ώμος,

εστόχεψεν= αντιλήφθηκε,

μηη= τάχα, μήπως, άραγε,

κουΐζ’= φωνάζει, καλεί,

πιάτον= πιάτο,

κοκίν= σιτάρι.