Η Γραία η Μουχαηλίνα, ο Θεόν να έχ’ αναπαμένον την ψην ατ’ς, είχεν το παξεδόπον ατ’ς κάθεν και κά’ α’ σ’ εμέτερον τ’ οσπίτ’, σην άκραν τ’ Εβρενεζλή. Όλιον η μαχαλά καν’ τριάντα πέντε οικογένειας, όλ’ εκοβάλ’ναν νερόν α’ σ’ έναν πεάδ’ για τ’ οσπιτί’ τα χουσμέτια και σον καλόκαιρον εποίναν και παξεδόπα και επότιζαν με την σειράν απ’ έναν ώραν ο καθαείς. Καλοκαίρ’τ’ς, τα δουλείας ’κι αναμέν’νε, ο κόσμος άμον μελεσίδια μεσανυχτί’ επαίγ’ναν σο τσάκωμαν του καπνού και ολόϊον την ημέραν αφ’κά σ’ αράν ετίζευαν φύλλον, φύλλον τον καπνόν και εκρέμαναν σα ράμκας και εξέραναν ατον σον ήλιον.

Δουλείας…, η κοτύλα του καθαενός εκάπνιζεν που λέει και ο λόγον, που καιρός για χάσιμον! Αρ’ έρθεν η σειρά να ποτίζ’ την παξέν ατ’ς και η σχωρεμέντσα η Μουχαηλίνα αμα που καιρός! Ντο να εφτάει άχαρος ιστε έστειλεν τον γιον ατ’ς τον Στάθιον καν’ δεκατρία χρονών παλικαρόπον να κλώθ’ το νερόν σην παξέν και να ποτίζ. Επήεν ο Στάθιον και τεΐ έκλωσεν το νερόν σην παξέν ατουν και αμάν εφέκεν και έφυεν και εδώκεν ατο σην παίγνιαν! Νε τσιάπαν να εγλιαεύ’ τ’ αυλάκια νε πακλάεμαν α’ σα τσιαμούρια ντο κόφ’νε το νερόν, νε τιδέν! Το νερόν έτρεχεν και επότιζεν την στράταν! Κάποτε έγόμωσεν η ώρα και ήμποιος είχεν σειρά έκοψεν και επαίρεν να ποτίζ τ’ εεινού την παξέν.

Η Μουχαηλίνα, σ’ ανασασμού την ώραν, ταβρανευτά, ταβρανευτά πάει σην παξέν να ελέπ’ εάν εποτίαν καλά τα φασούλια τ’ς , τα τομάτας, τα πιπέρια, ιστέ μη μακρύνουμ’ ατο, ήντιαν είχεν φυτεμένα. Οντες τερεί ντο να ελέπ’! Η παξέ ξερόν! Τα σκασίματα απ’ έσ’ σα αυλάκια αχάν’νε και αναμέν’νε! Παστάν το κουμούλ τα τσιαμούρια ντο κόφ’νε το νερόν α’ σην παξέν απείριαγον έτον!! Η γραία… εντώκαν ατεν τα σκεπίδια!
-Σάθιε!!! Βαρκίζ!
-Ντο έν’ μανίκα λέει ο παιδάς! 
-Αούτο την παξέν έπότ’σες ατο μηη!
-Ναι μάνα κια έκλωσα εκειές το νερόν!
-Ανάθεμάτο κια, λέει άχαρος, ντ’ άγνα έκλωσες το νερόν! Αδακιάν’ Αλιάκον πα να πάει ’κι επορεί!!! Αλλομίαν σα τρία ημέρας ξάν’ θ’ έρτον η σειρά τ’ς να ποτίζ’,... είσαμ’ ετότε..!!!! 
Λεξάρι, ιδιωματισμοί, εκφράσεις:
Κάθεν και κά’= λίγο πιο κάτω,

χουσμέτια= διευκολύνσεις, ανάγκες,

αράν= υπόστεγο,

ετίζευαν= αρμάθιαζαν,

ράμκας= ξύλινες κατασκευές όπου κρεμούσαν τις αρμαθιές,

η κοτύλα= ο σβέρκος,

η κοτύλα του καθαενός εκάπνιζεν= έβγαζε καπνό ο σβέρκος του, πήραν φωτιά τα μπατζάκια του κλπ,

τεΐ= τάχα,

εφέκεν και έφυεν= άφησε και έφυγε, την κοπάνησε,

εντώκεν ατο σην παίγνιαν= το έριξε στο παιχνίδι,

εγλιαεύ’= διευκολύνει τη ροή,

πακλάεμαν= καθάρισμα,

ταβρανευτά, ταβρανευτά = βιαστικά, βιαστικά,

εποτίαν= ποτίστηκαν

αχάν’νε= χάσκουν,

παστάν= κυριολεκτικά,

κουμούλ’= σορός, γόμος,

εντώκαν ατεν τα σκεπίδια= την χτύπησαν οι σφήκες,

δηλ. ταράχτηκε υπερβολικά,

βαρκίζ’= ξεφωνίζει,

μανίκα= μανούλα,

μηη= μήπως, τάχα,

αδακιάν’ = εδώ πάνω,

Αλιάκον= Αλιάκμον.

Από το υπό έκδοση βιβλίο του Βασίλη Ταρνανίδη