Εκείνα τα χρόνια οι αθρώπ’ π’ εζήναν α’ σην γεωργίαν πολλά ανεχειντίας (φτώχιες) εσύρναν άχαροι και τεβεκιαλία (αδικαιολόγητα) ’κι εξέβεν η παροιμία «με το τσόβ’ τσαφίουμαι!!» (με το τσόφλι ξυνόμαστε που σημαίνει πολύ δύσκολα τα βγάζουμε πέρα).
Τα κλήρους ατουν μικρά και ταουτεμένα (σκόρπια) αδά και ακεί! Ενάμ’σ’ στρέμμαν σ’ έναν μέρος, πέντε στρέμματα εκεί πέραν κι αν’ δύο ήμ’σ’ ση κοσμή την άκραν και πάει λέγοντας!
Λιπάσματα έσαν τα κόπρια, το όργωμαν εποίναν ατο με τον γερμανόν (αλέτρι) και εκείνο ζατί άντσια (μόλις και μετά βίας) εχτάλευεν (σκάλιζε) τα χωράφια και η εσοδεία εκανείτον ’κι εκανείτον για τ’ ημ’σόν την χρονίαν κι επ’εκεί όλ’ έτρεχαν σην Αγροτικήν για δάνεια και ιστε, μη μακρύνομ’ ατο, αείκα χάλια!
Για να επορούν και κάπως πετσιερεύ’νε (καταφέρουν) τα δουλείας ατουν οι οικοκυραίοι έποί’ναν αναμεσοντά τουν τεγξιλούκ (συνεργασία - αλληλοβοήθεια εργασιών αλληλοδάνειο ζώων, εργαλίων κ.λπ.). Η θεία η Παλάση πα εποί’κεν τεγξιλούκ με τον Μουχαήλ του Τ….ν. τα χωράφια τουν έσαν γιαν - γιανά, τεμέκ συνορτάσια (κοινά όρια).
Η θεία η Παλάση εσυμφώνεσεν με τον Μουχαήλ του Τ….ν να κουβαλεί μοθοπωρί’ (τον φθινόπωρο) τον κόπρον α’ σο κοπροθέσ’ν ατς (εκείνος ζα 'κι είχεν νε (ούτε) κόπρια) και πάει ευκαιρώνει ατο (να τον αδειάσει) σα χωράφια πριχού αρχινούνε τα οργώματα να νιατίουνταν (λιπαστούν).
Η συμφωνία έτον δύο τενίμια (κουβαλησιές) με την αραπάν (κάρο) να πάει ευκαιρώνει ατα ση Παλάσης το χωράφ’ και έναν αραπάν σ’ εκεινού. Ατος ό αφώτιστον ευκαίρωνεν δύο αραπάδες σ’ εκεινού το χωράφ’ και έναν ση Παλάσης!
Κάποτε, ενούντζεν, -ας πάω τερώ αούτος τσιανίζ’ (σκορπάει) έμμορφα τον κόπρον γιόξαμ πάει ευκαιρώνει ατο όθεν και κά’ τυχέν! Οντες επήεν, ντο να ελέπ’!! Δύο τενίμια κόπρον τσιανίζ’ σ’ εκεινού το χωράφ’ και έναν σ’ εκεινέτερον!! Άχαρος εξέβεν το αίμαν σο κιφάλ’ν ατ’ς (φούντωσε από θυμό)!
Επήεν σ’ οσπίτ’ και αναμένει ατον απάν’ σο κοπροθές. Κάποτε ιστε έρθεν και ο Μουχαήλτ’ς και άμον οικοκύρτ’ς πάει να φορτών’ την αραπάν. Ετότε ποίος είδεν τον Θεόν και ’κ εφοέθεν!!
– Μουχαήλ, εχπάραξεν ατον η θεία η Παλάση, κανείται τον κόπρον ντο έφαες!! Έπαρ’ την αραπάς και άμε χάθ’ απ’ αδακειές!!
Ο Μουχαήλ’τ’ς εχώρεσεν σο κουσούρ (σφάλμα - ενοχή) ατ’ και άμον βρεχμέντσα κάτα έφυεν με την αραπάν ατ’!
Οντες τερεί η θεία η Παλάση ντο να ελέπ!! Ο Μουχαήλτ’ς επαίρεν με το κάρον εντάμαν και την τσιάπαν (τσάπα) και τιν βίλκαν (πηρούνα) ατ’ς.
Αμάν εκατήβεν σ’ οσπίτ’ν ατ’ και κουΐζ έξ’ α’ σην αυλαήν ατ’ – Μουχαήλ!!! ’Κι κανείται τον κόπρον ντο έφαες επέρες και την τσιάπαν και την βίλκαν και έφυες!!
Εκείνος πα εφτάει τον ανήξερον και έρχίνεσεν άμον άγουρος (άντρας) να τσιαΐζ’ και να βλαστημά μίαν την έναν και μίαν την άλλεν την κουνιάδαν ατ’- γαμώ… και γαμώ… τεμέκ εκείν’ έφτεγαν για την τσιάπαν και για την βίλκαν!
Η θεία η Παλάση, εσέγκεν τα χέρια σην μέσην ατ’ς, εφέκεν ατον να τελέν το βλαστήμεμαν και αγροτερεί και λέει ατον.
-Μουχαήλ εγώ ατό το γαμετόν απ’ εσέν έμπρου (πιο μπροστά) έμαθα το! Χάσον ντ’ εξέρτ’ς και δως με τη τσιάπαν και την βίλκαν ας διαβαίνω πλάν!
Σημείωση:1η. Για ευνόητους λόγους δεν αναφέρω ολόκληρο το ονοματεπώνυμο του Μουχαήλ.
Σημείωση: 2η. Εξυπακούεται ότι όλοι οι πρωταγωνιστές της αληθινής ιστοριούλας μας ήταν άνθρωποι καλοκάγαθοι παρ’ όλες τις μικροπονηριές τους! Η μνήμη τους δε ας είναι αιώνια!
Σημείωση: Από το υπό έκδοση βιβλίο μου «……..» θα εκθέσω στην αγάπη σας διάφορα περιστατικά έτσι όπως χαράχτηκαν και τα ανακαλώ στην μνήμη μου από τα παιδικά μου χρόνιααρχίζοντας από περιστατικά της αλησμόνητης κυρά Παλάσας Δημητριάδου, γιαγιάς του παιδικού και σπάνιου φίλου μου Γιώργου Δημητριάδη από το Εβρενεζλί. Θα αφηγούμαι πάντα στην μητρική μου γλώσσα παραθέτοντας μέσα σε παρένθεση ελεύθερη απόδοση - ερμηνεία γιατί ως γνωστό ο μεταφραστής είναι προδότης (prodouttore proditore)του κειμένου.
