Την Κυριακή στις 7 Ιανουαρίου 2018 στις 10:30 το πρωί θα γίνει το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Κωνσταντίνου Σιδηρόπουλου στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Έσσλινγκεν του κρατιδίου της Βάδης Βυρτεμβέργης στη Γερμανία.
Αξίζει να αναφέρουμε πως στον υπαίθριο χώρο της εκκλησίας Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Έσσλινγκεν είχε στηθεί το πρώτο μνημείο για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, στο οποίο πρωτοστάτησε μαζί με άλλους αγωνιστές απογόνους των προσφύγων του Πόντου, στη Γερμανία ο Κώστας Σιδηρόπουλος, προκειμένου ένα όνειρο χρόνων να γίνει πραγματικότητα.
Ο Κώστας Σιδηρόπουλος την Κυριακή 21 Μαΐου 2017, στον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, απαγγέλλει στίχους από την "Καμπάνα του Πόντου", του Φίλωνα Κτενίδη
Από τότε σε όλη του τη ζωή, ο Κωνσταντίνος Σιδηρόπουλος, σε αυτόν τον χώρο πραγματοποιούνταν οι εκδηλώσεις μνήμης της γενοκτονίας, αλλά και άλλες εκδηλώσεις, όπως η τελευταία την Κυριακή 21 Μαΐου 2017, ημέρα της γιορτής του, όπου πρωταγωνίστησε στο να παρουσιαστεί η «Καμπάνα του Πόντου», του Φίλωνα Κτενίδη.
Σε ανάρτησή του στην προσωπική του σελίδα στο fβ ο γιος του Χρήστος Σιδηρόπουλος, αναφέρει.
Ο Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Έσσλινγκεν της Γερμανίας
Προς ενημέρωση Φίλων και Συγγενών. Την Κυριακή στης 7 Ιανουαρίου στης 10:30 είναι τα 40 του Αγαπητού μας Πατέρα Κωνσταντίνου Σιδηρόπουλο στην Εκκλησία του Έσσλινγκεν. Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο από τον Αλέξη Σιδηρόπουλο με όλη του την αγάπη και το ευχαριστώ του στο αφιέρωμα που έγραψε ο Καθηγητής Κ. Φωτιάδης.
Σε ευχαριστώ θερμά, αγαπητέ Κώστα Φωτιάδη, για το αφιέρωμά σου στον αγαπημένο μου ξάδελφο και φίλο σου Κώστη Σιδηρόπουλο.
Λέει ο ποντιακός στίχος
«Ντο θέλτ’ς και τρέεις και κετσινεύες, άδικος εν ο κόπος,
το κέρδος σης έναν κουστούμ και δύο μέτρα τόπος».
Πλην όμως, ο κάθε άνθρωπος από τη γέννησή του μέχρι το θάνατό του χαράζει και ακολουθεί μια πορεία. Η πορεία αυτή που διανύει με τις πράξεις του ή τις παραλείψεις του, μετά το θάνατό του κρίνεται, σχολιάζεται, αξιολογείται από τους ανθρώπους που τον γνώρισαν, έζησαν, συναλλάχθηκαν, συναγελάσθηκαν μαζί του. Κατ’ εμέ, το κέρδος ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του, είναι όταν, η θύμηση του ονόματός του μετά το θάνατό του, αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση σ’ αυτούς που το γνώρισαν. Αυτό νομίζω ότι ήταν το κέρδος της ζωής του συγγενόπιστου μέχρι παρεξηγήσεως ξαδέλφου μου Κώστα. Κάθε φορά που αναφέρουμε το όνομά του, μαζί με μια γλυκόπικρη νοσταλγία, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μας. Θα θέλαμε πολύ να τον είχαμε μαζί μας τουλάχιστον για άλλα είκοσι χρόνια. Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη μου, με το άκουσμα της είδησης του θανάτου του. Αλλά «άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει».
Το μνημείο γενοκτονίας στον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Έσσλινγκεν της Γερμανίας
Εκεί που βρίσκεται τώρα μαζί με την καλομάναν’ατ την Πινίν (γιαγιά Δέσποινα η Κοσμέτσα) και τον πάπον’ατ τον Τερμιτσιόγλη, πιστεύω πως συνεχίζουν τις ιστορίες που άφησαν μισές.
