«Η νίκη της Σοβιετικής Ένωσης ενάντια στο Χίτλερ υπήρξε το επίτευγμα ενός καθεστώτος, που οικοδομήθηκε εκεί με την Οκτωβριανή Επανάσταση… χωρίς αυτή (την νίκη) ο δυτικός κόσμος σήμερα θα αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα ένα σύνολο διαφόρων τύπων απολυταρχικών και φασιστικών καθεστώτων…». Eric Hobsbawm βρετανός ιστορικός, μέλος της βρετανικής και αμερικανικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Ο Αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος, αναφερόμενος στα γεγονότα του Ξεριζωμού των Ελληνοποντίων, τόνισε πως, «όταν η νέα Σοβιετική Εξουσία έβγαλε τη χώρα από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν εγκατέλειψε τον Ελληνισμό του Πόντου στο έλεος των Τσέτηδων. Τον βοήθησε και πάλι να αμυνθεί». Σε μια άλλη περίπτωση αναφέρει, πως, «οι άθεοι κομμουνιστές φάνηκαν περισσότερο χριστιανοί από τους χριστιανούς Αγγλογάλλους».
Ο Α. Σκουλούδης αναφέρει, πως «εις πολλάς περιστάσεις οι Τούρκοι συνέλαβαν ολόκληρους πληθυσμούς, με σκοπό να τους εκτοπίσουν και οι μπολσεβίκοι εξηγόραζαν από τους Τούρκους τους πληθυσμούς αυτούς. Εκτός αυτού έθεσαν αυτούς εις την διάθεσιν των Ελλήνων και πλοία, ίνα μεταφέρουν αυτούς από Τραπεζούντος εις τα έναντι Ρωσικά παράλια».
Ο Άγγλος κεφαλαιοκράτης Γκίψον Τσέρβι, πρόεδρος της Τράπεζας «Γιουνάιντετ Ντομίνιου» τον Οκτώβρη του 1932 αναφέρει: «θέλω να διευκρινίσω, γράφει, ότι δεν είμαι κομμουνιστής και μπολσεβίκος, είμαι απλούστατα καπιταλιστής και ατομικιστής. Η Ρωσία τραβάει μπροστά, τη στιγμή που πολλά από τα εργοστάσιά μας αδρανούν και περίπου τρία εκατομμύρια του λαού μας ζητούν με απόγνωση δουλειά. Το πεντάχρονο το ειρωνεύονταν και προφήτευαν την αποτυχία του. Μπορεί όμως να μην αμφιβάλετε ότι στις συνθήκες του Πεντάχρονου σχεδίου έγιναν περισσότερα από ότι προβλέπονταν… Σε όλες τις βιομηχανικές πόλεις, που επισκέφτηκα, δημιουργούνται συνοικισμοί, χτισμένοι σύμφωνα με ορισμένα σχέδια, με πλατιούς δρόμους, στολισμένους με δένδρα και δενδροφυτεμένες πλατείες, με σπίτια του πιο σύγχρονου τύπου, με σχολεία, με νοσοκομεία, με εργατικές λέσχες και με τα απαραίτητα βρεφοκομεία και παιδικούς σταθμούς, όπου φροντίζουν τα παιδιά των εργαζομένων μανάδων… Μη προσπαθείτε να υποτιμήσετε τα ρώσικα σχέδια και μη γελιέστε με την ελπίδα ότι η σοβιετική κυβέρνηση μπορεί να χρεοκοπήσει. Η σημερινή Ρωσία είναι μια χώρα με καταπληκτική δραστηριότητα. Πιστεύω ότι οι επιδιώξεις της Ρωσίας είναι υγιείς… Ίσως το πιο σπουδαίο είναι, ότι όλη η νεολαία και οι εργάτες της Ρωσίας έχουν κάτι, που δυστυχώς λείπει σήμερα στις καπιταλιστικές χώρες και συγκεκριμένα την ελπίδα».
Με την κήρυξη του πολέμου της ιμπεριαλιστικής στρατοκρατικής μιλιταριστικής Χιτλερικής Γερμανίας κατά της ΕΣΣΔ στις 22 Ιουνίου 1941, ο Πατριάρχης Αλέξιος όχι μόνο δεν έμεινε απαθής, αλλά σε μήνυμά του, τόσο από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό στη Μόσχα και τον τύπο, όσο και με τα κηρύγματα του από τον άμβωνα της μητρόπολης (σε αντίθεση με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό της Ελλάδας κατά «κόσμο» Δημήτριο Παπανδρέου, που συνεργάστηκε με τα κατοχικά στρατεύματα), καλούσε τους πιστούς να πολεμήσουν με κάθε τρόπο τον βάρβαρο επιδρομέα και να υπερασπιστούν τη σοσιαλιστική τους πατρίδα, που τους εξασφαλίζει ελευθερία, εργασία, ειρήνη, ομόνοια, ανεξιθρησκία και δικαιοσύνη. Χαρακτηριστική επίσης είναι η εγκύκλιος που εξέδωσε το 1948 ο πατριάρχης Αλέξιος για τα 30 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, στην οποία μιλάει με σαφήνεια για μια νέα ρωσική εποχή: «ής ο κύριος χειραγωγικός σκοπός υπήρξε και είναι η απελευθέρωσις των ανθρώπων από της δουλείας της καταθλίψεως, και της εξουσίας του πλούτου και της τυραννίας» και προσθέτει: «εντείνομεν τας προσευχάς μας υπέρ του θεοφρουρήτου ρωσικού κράτους και των αρχόντων αυτού, με επικεφαλής τον σοφόν Αρχηγόν (σ.σ. Στάλιν) ον η θεία Πρόνοια εξελέξατο και κατέστησε όπως οδηγήσει την ημετέραν Πατρίδα εις την οδό της ευημερίας και της δόξης».
Πως κρίνει τον Στάλιν ο πολιτικός ταξικός αντίπαλος του και αντικομουνιστής πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Ουίνστων Τσόρτσιλ στη βουλή των λόρδων στις 21.12.1959 με την ευκαιρία των 80 χρόνων από τη γέννηση του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν: «Ήταν μεγάλη ευτυχία για τη Ρωσία, που στα χρόνια των βαριών δοκιμασιών, επικεφαλής της χώρας ήταν ο ιδιοφυής και αταλάντευτος στρατηλάτης Ι. Β. Στάλιν. Ο οποίος υπήρξε μια έξοχη προσωπικότητα, που επιβάλλονταν στις δύσκολες συνθήκες της ρευστής εποχής, όπου έζησε σ’ όλη του τη ζωή… Ο Στάλιν είναι ο μέγιστος, ο ασυναγώνιστος δικτάτορας, ο οποίος ανέλαβε τη Ρωσία με το ξυλάλετρο και την άφησε στους διαδόχους του μια υπερδύναμη εξοπλισμένη με πυρηνικά όπλα. Όχι! Ό,τι και να είπαν γι αυτόν, τέτοιους ανθρώπους η ιστορία και οι λαοί δεν τους ξεχνάει». Ti είπε ο αντισοβιετικός Αλεξάντερ Ζινόβιεφ συγγραφέας, κοινωνιολόγος, μαθηματικός και φιλόσοφος, που διαγράφηκε από το ΚΚΣΕ το 1976 και έφυγε το 1978 στη Γερμανία εξόριστος για 20 χρόνια και επέστρεψε στη Ρωσία το 1999. Ήταν από τους φανατικότερους οπαδούς κατά του σοβιετικού συστήματος στο χώρο της διανόησης. Σε δήλωσή του ανέφερε, πως «ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν μαρξιστής και κομμουνιστής ». Είναι ίσως ο μόνος από τους επιφανείς Σοβιετικούς «αντιφρονούντες», της περιόδου του «ψυχρού πολέμου 1946-1949», που πλήρως μετάνιωσε για την αντισοβιετική στάση του. Tα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν οπαδός του ΚΚPΟ. Αναγνώρισε σε συνέντευξη του στις 25 Φεβρουαρίου του 1993, ότι τυχόν καταδικαστική απόφαση σε θάνατό του το 1939, θα ήταν δίκαιη λόγω της συμμετοχής του στην απόπειρα δολοφονίας του Στάλιν. « Τι έπρεπε να κάνουν, να μας δώσουν παράσημο; » είχε απαντήσει σε μια σχετική ερώτηση το 2005. Ζήτησε συγνώμη από το ρωσικό λαό για την προηγούμενη αντισοβιετική δράση του. Μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ το 1990, υπεράσπιζε με πάθος τις κατακτήσεις της ΕΣΣΔ, όσο και τις ανθρωπιστικές αξίες που χαρακτήριζαν το σοβιετικό σύστημα. Με επιθετικότητα απαντούσε στην αντισοβιετική προπαγάνδα για τις « διώξεις » και τα « Γκουλάγκ ». Ο Αλεξάντερ Ζινόβιεφ με σκληρά λόγια είχε μιλήσει για τη διάλυση της ΕΣΣΔ, χαρακτηρίζοντάς την, «πρωτοφανές έγκλημα». Σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του είχε δηλώσει, ότι «το βασικό παγκόσμιο «κακό» είναι η ατομική ιδιοκτησία. Κι αν η ανθρωπότητα δεν την ξεπεράσει, θα καταστραφεί».
Ο πόντιος Κωνσταντίν Χαραλαμπίδης σκηνοθέτης παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών από την πρώην Σοβιετική Ένωση, απαντώντας με ανακοίνωση που διακίνησε το φθινόπωρο του 2006 στην δημοσιογράφο της ελληνικής Ρωσόφωνης εφημερίδας, που παραποίησε τα λεγόμενα του στην συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την προβολή της ταινίας του «Από τα Χριστούγεννα μέχρι την Ανάσταση» (σε εκδήλωση σωματείωνv Καλλιθέας στην πλατεία Δαβάκη), αναφέρει: «…έμεινα άναυδος όταν είδα τη συνέντευξή δημοσιευμένη στην εφημερίδα. Το άρθρο, στο οποίο είχαν ενσωματώσει τη συνέντευξή μου, έφερε τον τίτλο «Η Γ’ γενοκτονία του ποντιακού λαού». Βλέπετε, γνωρίζω ότι υπήρξε γενοκτονία στην Τουρκία στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά για ποιες άλλες δυο μιλάει η δημοσιογράφος; Έχοντας διαβάσει το άρθρο, διαπίστωσα ότι η δεύτερη γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων συντελέστηκε στην ΕΣΣΔ, ενώ η Τρίτη γίνεται τώρα στην Ελλάδα… Πως εξηγείται τότε το γεγονός ότι δεν υπέστησαν εκτοπισμούς και διωγμούς όλοι οι Έλληνες; Εκτοπίστηκαν κυρίως εκείνοι που είχαν ελληνική υπηκοότητα και σε ελάχιστο βαθμό οι Έλληνες με σοβιετικό διαβατήριο. Αρκετά μεγάλος αριθμός Ελλήνων εξακολουθούσε να κατοικεί σε νότιες περιοχές της Ρωσίας και να εργάζεται για το καλό της Σοβιετικής Πατρίδας. Πολλοί Έλληνες στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησαν στο πλευρό της Ρωσίας και αρκετοί από αυτούς τιμήθηκαν με την ανώτατη διάκριση «Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης». Εάν οι Έλληνες θα ήταν κατατρεγμένοι με βάση την εθνική τους ταυτότητα, τότε ποτέ, μα ποτέ, δεν θα τους είχε επιτραπεί να μετέχουν σε πολεμικές επιχειρήσεις. Σήμερα έγινε της μόδας να πετούμε λάσπη στη Σοβιετική Ένωση και στη Ρωσία, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι προδίνοντας την πατρίδα, την όποια πατρίδα- είτε κομμουνιστική είτε δημοκρατική, προδίνουμε πάνω απ΄ όλα την Πατρίδα, και η προσβολή της γης που σε γέννησε, είναι ακριβώς προδοσία… Πιστεύω πως όλοι αντιλαμβάνονται ποια χώρα επωφελείται από το γεγονός ότι όλοι μας συμμετέχουμε στην εκμηδένιση της ίδιας μας της Πατρίδας, πετώντας της λάσπη και εγκαταλείποντας την σε μια δύσκολη για αυτήν περίοδο. Σήμερα οι συμπατριώτες μου επινοούν μύθους και τους πιστεύουν κιόλας… Ωστόσο για πολλούς από τους συμπατριώτες μου, όχι για όλους βέβαια, τη μεγαλύτερη αξία έχει ο μύθος τον οποίον προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, όπως φαίνεται για ιδιοτελείς σκοπούς, για να καρπωθούν «μέρισμα» είτε στην Ελλάδα, είτε κάπου αλλού στη Δύση, γα τα βάσανα που είχαν περάσει στην ΕΣΣΔ… Στη Ρωσία δεν υπήρχε γενοκτονία των Ελλήνων. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει γενοκτονία των Ποντίων Ελλήνων… Η αλήθεια για μένα έχει μεγαλύτερη αξία από τις δημόσιες σχέσεις. Δεν χρειάζεται ούτε η ταινία μου, ούτε και εγώ μια τέτοια δημοσιότητα. Προτιμώ την αλήθεια…».
Πως γίνεται ύστερα από τις παραπάνω ομολογίες, εκτιμήσεις και διαπιστώσεις διακεκριμένων προσωπικοτήτων και ηγετών με διεθνές κύρος και άλλες (ομολογίες - διαπιστώσεις) που δημοσίευσα στον «Εύξεινο Πόντο» να υμνούν τις επιτυχίες του σοσιαλισμού κατά την περίοδο που στην ηγεσία της ΕΣΣΔ και ΚΚΣΕ ήταν ο Στάλιν, ο Βλάσης Αγτζίδης, ο θεολόγος Θεοδόσης Κυριακίδης, ο επιχειρηματίας Κώστας Αλεξανδρίδης, ο Χριστόφορος Σοφιανίδης της «Αρώ» Καλλιθέας, κ.ά., να ομιλούν για «Φώς στις Σταλινικές Διώξεις των Ελλήνων της ΕΣΣΔ». Άρα με την ομολογία και εκτίμηση των παραπάνω ανθρώπων με διεθνές κύρος, οι κομουνιστές είναι εκείνοι που θυσιάστηκαν και συνέτριψαν τον φασισμό, για να είναι σήμερα ελεύθερη η ανθρωπότητα. Δημιούργησαν τις προϋποθέσεις παγκόσμια στους λαούς, να αποκτήσουν δημοκρατικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, να λειτουργούν και να δρουν ελεύθερα οι άνθρωποι, χωρίς περιοριστικούς απάνθρωπους πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς όρους, που θέλουν να επιβάλουν σήμερα στους λαούς μετά την ανατροπή της πρώην ΕΣΣΔ, η ΕΕ και τα κράτη μέλη της Σκανδιναβίας, που οι πρόγονοι τους δωσίλογοι συνεργάστηκαν με τα κατοχικά φασιστικά στρατεύματα και οι οποίοι είναι συνυπεύθυνοι στο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκε και όχι μόνον ο Χίτλερ. Τελικά αποδεικνύεται, ότι ορισμένοι επιστήμονες, ιστοριογράφοι, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, κ.ά., παραποιούν γεγονότα και ιστορικές αλήθειες, ώστε, όπως λέει και ο συμπατριώτης μας πόντιος σκηνοθέτης παραγωγής ταινιών, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον μύθο που επινοούν και πιστεύουν, «για να καρπωθούν μέρισμα στην Ελλάδα, είτε αλλού στην Δύση».
Η νίκη του σοσιαλισμού εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των λαών ήταν γεγονός. Ένα πανανθρώπινο επίτευγμα που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες της ΕΣΣΔ και του Κόκκινου Στρατού. Σ΄ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3000 έως 6200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα με τις πάνω από 170 μεραρχίες των στρατευμάτων Wermachat στο ανατολικό μέτωπο. Για κάθε λεπτό του πολέμου η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 10 νεκρούς. Κάθε ώρα 588 νεκρούς. Κάθε μέρα 14.105 νεκρούς. Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία είχε 375.000 νεκρούς και ΗΠΑ περίπου 400.000 νεκρούς, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της. Πάνω από 10 εκατομμύρια ανάπηρους και τραυματίες. Ο ανθός των κομουνιστών έφραξε με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη. Με δυο λόγια, με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταστράφηκε ένα τεράστιο τμήμα του εθνικού πλούτου της ΕΣΣΔ, που χρειάστηκαν για την ανοικοδόμηση των υλικών ζημιών στην ΕΣΣΔ, το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που αντιστοιχεί σε δυο περίπου πεντάχρονα (1946-1955) Εθνικά Οικονομικά Πλάνα της εποχής εκείνης, μεγαλύτερο απ΄ αυτό που δαπάνησαν μαζί ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία. Καταστράφηκαν: Πάνω από 2.000 πόλεις, όπως το Στάλινγραντ, το Μίνσκ, το Λένιγκραντ, το Κίεβο, κ.ά, πάνω από 70 χιλιάδες χωριά, πάνω από 82.000 σχολεία, πάνω από 334 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, πάνω από 30.000 βιομηχανίες και επιχειρήσεις, πάνω 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες, υποδομές διαφόρων δικτύων, έγιναν στάχτη από τους «πολιτισμένους» ναζί, που ήθελαν να εκπολιτίσουν τους «καθυστερημένους» Ρώσους. Όμως οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα ανθρωποειδή του φασισμού--ναζισμού, όπως έπραξαν οι περισσότερες αστικές κυβερνήσεις των Ευρωπαϊκών χωρών, που συνεργάστηκαν με το Χιτλερικό φασισμό. Ενώ σήμερα οι απόγονοι τους υποκρίνονται και ζητούν να θεσμοθετηθεί από την ΕΕ η «Ευρωπαϊκή Μέρα Μνήμης για τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων».
Την ευθύνη σ΄ αυτή την καταστροφή είχαν όλοι εκείνοι οι Σοβιετικοί πολίτες της ΕΣΣΔ και των λαών, ανεξάρτητα πνευματικού επιπέδου και εθνότητας ( καταγωγής ), που εντάχθηκαν σε διάφορες εθνικιστικές, αντιδραστικές, φασιστικές ομάδες, καθώς μελών αστικών (και όχι μόνο) κυβερνήσεων ευρωπαϊκών χωρών και διέπραξαν εγκληματικές πράξεις. Σοβιετικός λαός θα θρηνούσε πολύ περισσότερα θύματα από τα 20 εκατομμύρια που είχε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εάν δεν εξουδετέρωναν οι αρχές της ΕΣΣΔ έγκαιρα τους αντίστοιχους εγκληματίες δωσίλογους μέλη των αστικών κυβερνήσεων σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, όπως οι: Έλληνες του Τσολάκογλου, Κροάτες του Ουστάζι, Σουδίτες του Χευλάϊν, Σλοβάκοι του Τίσος, Βέλγοι του Ντεγκρέλ, Νορβηγοί του Κόϊσλινγκ, κλπ.
Ευτυχώς που όλοι οι παραπάνω παραβάτες, που υπέστησαν τις λεγόμενες « διώξεις και εκτοπίσεις», δεν κατόρθωσαν να επιβληθούν και να συμβάλουν στην επικράτηση του χιτλερισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Με την ιστορική ραδιοφωνική ομιλία του ο Στάλιν στις 3 Ιουλίου 1941, ήθελε να τονώσει ψυχολογικά και ηθικά το αγωνιστικό φρόνημα του σοβιετικού λαού για μαζικό αντιπάλεμα των Γερμανικών κατοχικών στρατιωτικών δυνάμεων Wehrmacht, με το σύνθημα: «Όλες οι δυνάμεις για την συντριβή του Φασισμού». Σημαντικό και αποφασιστικό ρόλο γι΄ αυτή την νίκη του κόκκινου στρατού, έπαιξε η συμβολή του Γ. Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΣΕ και Αρχιστράτηγου Στάλιν, όπως ομολογεί ο στρατάρχης Ζούκοφ: «Ο Στάλιν σαν Αρχιστράτηγος πρόσφερε κολοσσιαία υπηρεσία στην οργάνωση των αναγκαίων Στρατηγικών εφεδρειών και των τεχνικών μέσων. Με την ατσαλένια απαιτητικότητά του, κατόρθωνε το ακατόρθωτο…». Πέρασαν 72 χρόνια όταν οι τυφεκιοφόροι στρατιώτες του 79ου Σώματος του κόκκινου στρατού (1ο μέτωπο Λευκορωσίας) τοποθετούσαν στις 30 Απριλίου του 1945 το ερυθρό λάβαρο με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ (κοινοβούλιο) του τρίτου Ράιχ στο Βερολίνο και στις 9 Μαΐου το 1945, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγηση της.
Τα όποια ανθρώπινα «εγκλήματα» διέπραξε η Σοβιετική Διοίκηση, κατά την περίοδο της οικοδόμησης της Σ.Ε., που επικεφαλής στην ηγεσία ήταν ο Στάλιν, έγιναν αμυνόμενοι κάτω από πιεστικές επείγουσες επικίνδυνες συνθήκες για την διάσωση της ΕΣΣΔ και τα οποία ωχριούσαν έναντι των εγκλημάτων που διέπραξαν επιτιθέμενοι διαχρονικά και εν ψυχρώ οι ηγεσίες των «Δημοκρατικών» ιμπεριαλιστικών χωρών σε βάρος άλλων μικρών αδύναμων χωρών και τα οποία αποσιωπούνται εντελώς από τους αντικομμουνιστές ιστορικούς προπαγανδιστές. Δεν ήταν στις αρχές και στις προθέσεις της Σοβιετικής Διοίκησης να εκτοπίσει αντιφρονούντες σοβιετικούς πολίτες και να κατασκευάσει στρατόπεδα, αλλά ήταν η πολιτική: των περικυκλώσεων, επεμβάσεων, οικονομικών κυρώσεων και εμπορικών εμπάρκων και τελικά αποκλεισμών της ΣΕ από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που ήθελαν να την ανατρέψουν και να διαμελίσουν. Τα ίδια περίπου εφαρμόζουν και σήμερα, για: την Ρωσία την καπιταλιστική, την Παλαιστίνη, την Κύπρο, το Βιετνάμ, την Κούβα, την Β. Κορέα, την πρώην Γιουγκοσλαβία, το ΙΡΑΚ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία, την Βενεζουέλα, κ.ά.. Αν ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός είναι ένα απολίθωμα της ιστορίας, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι αντισοβιετικοί, αντικομμουνιστές, τότε γιατί τόσος αντικομμουνισμός, τόσες απαγορεύσεις, γιατί τόση βία, τρομοκράτηση και καταστολή, αντικομμουνιστικά μνημόνια από την ΕΕ και όχι μόνο, γιατί τόσες αντισοβιετικές ταινίες, βιβλία, αντικομμουνιστική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, γιατί τόσο ξόδεμα σκέψης, μελάνης και εργασίας, για να «αποδειχθεί» ότι ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός είναι κουφάρι της ιστορίας. Η πραγματικότητα είναι ότι τα επιτελεία του κεφαλαίου, θεωρητικά και πολιτικά, γνωρίζουν πολύ καλά, ότι ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός είναι το μέλλον της κοινωνίας, είναι περισσότερο ζωντανός απ’ ότι, το 1917. Είναι πολύ πιο επίκαιρος και αναγκαίος για τη λύση των κοινωνικών προβλημάτων που συσσωρεύονται. Γνωρίζουν ότι θα έρθει πολύ πιο ώριμος, απλώς την καθυστερούν οι καπιταλιστές την ωριμότητα, με τους μηχανισμούς που διαθέτουν και παρεμβαίνουν στη συνείδηση των ανθρώπων και τους αποπροσανατολίζουν από ταξικά τους συμφέροντα.
Φοβούνται τα συμπεράσματα του ΚΚΕ για τους παράγοντες που οδήγησαν στη διάβρωση των κομμουνιστικών κομμάτων εξουσίας, στην επικράτηση σε αυτά τα κόμματα δυνάμεων της αντεπανάστασης, γιατί αυτά τα συμπεράσματα μπορούν να γίνουν δύναμη αφύπνιση των λαϊκών δυνάμεων. Όλοι οι πρωτεργάτες της ανατροπής του σοσιαλιστικού συστήματος, της διάλυσης των ΚΚ και του εργατικού κινήματος, σήμερα είναι κάτοχοι μεγάλων περιουσιακών στοιχείων μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, χωρίς να το δικαιούνται, άλλοι είναι υπηρέτες, δεκανίκια του μονοπωλιακού κεφαλαίου, των τραπεζών και των τοκογλύφων, που μαδούν σαν κοτόπουλα τους λαούς. Όσοι πόντιοι παρασύρθηκαν από την προπαγάνδα και τους χρησιμοποίησαν σαν «πιόνια» οι κουλάκοι, οι παπάδες και οι καπιταλιστές και εναντιώθηκαν στο σοσιαλιστικό σύστημα, ενώ δεν είχαν κανένα όφελος--συμφέρον ταξικό τότε, να πάρουν αυτή την αρνητική στάση, ούτε και ωφελήθηκαν μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, όπως οι «επιτήδειοι» Ιβάν Σαββίδης, και άλλοι; Οφείλουν οι απόγονοι τους να κάνουν σήμερα την ουσιαστική αυτοκριτική τους, για την στάση τους και το ξεπούλημα των ταξικών συμφερόντων τους, για τα αλλότρια συμφέροντα, των αετονύχηδων «ψευτοκομμουνιστών», των νέο καπιταλιστών κεφαλαιοκρατών στην πρώην ΣΕ; Δεν επιτρέπεται οι συμπατριώτες μας πόντιοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση, να είναι επιλήσμονες και δεν επιτρέπεται να ανέχονται αυτή την χειραγώγηση της συνείδησης τους, από τον κάθε Ιβάν Σαββίδη, Βλάση Αγτζίδη, Θεοδόση Κυριακίδη, τον φίλο επιχειρηματία Κώστα Αλεξανδρίδη, Χριστόφορο Σοφιανίδη της «Αργώ», κ.ά, όταν γεύτηκαν τα καλά του σοσιαλισμού, που πρωτεργάτες και θεμελιωτές του ήταν η τότε (1922-1953) διοίκηση με επικεφαλής τον Στάλιν, που ο καπιταλισμός ακόμα δεν μπόρεσε να παρέχει στους λαούς μαζικά. «…Ο Στάλιν θα περάσει στην ιστορία σαν ο μεγαλύτερος οικοδόμος… γιατί αυτός είναι ο πνευματικός πατέρας των μεγάλων επιτευγμάτων… που η οικοδομική δραστηριότητα του εξυπηρετεί την πρακτική ωφέλεια των απλών ανθρώπων». Ο Ιωσήφ Ε. Ντέϊβις (JOSEPH E.DAVIES), πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα, από το 1936 έως το 1941. Οι πραγματικοί πατριώτες πόντιοι στην Ελλάδα και ΣΕ δεν δίστασαν ούτε στιγμή να ακολουθήσουν τον ακανθώδη δρόμο, με την πλήρη συναίσθηση ότι επιτελούν καθήκον ιερό, καθήκον εθνικό, καθήκον πατριωτικό. Διότι, τι άλλο είναι, όταν κανείς υπερασπίζεται το πάτριο έδαφος, τη γη που γεννήθηκε και αγωνίζεται για την εκδίωξη του εισβολέα. Σ’ αυτόν τον τιτάνιο αγώνα, υπήρξαν και γραικύλοι «ψευτοπατριώτες» που έπληξαν πισώπλατα το λαό στις κρισιμότερες στιγμές της ύπαρξής του. Σήμερα προσπαθούν να παραποιήσουν τα γεγονότα. Πιστεύουν ότι με τη διαστρέβλωση της αλήθειας θα ισοσκελίσουν την προδοσία των προγόνων τους, απέναντι στην πατρίδα που γεννήθηκαν. Καλό είναι να παραλληλίσουν τον παρακάτω όρκο του ΕΛΑΣίτη Αντάρτη με τον όρκο του δωσίλογου ταγματασφαλίτη συνεργάτη των κατοχικών δυνάμεων, κι ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
Ο όρκος του αντάρτη του ΕΛΑΣ, λέει: «ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΘΩ ΕΩΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΜΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ. ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΑΥΤΟ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΩ ΣΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΕΕΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΚΤΕΛΩ ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΜΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΚΑΘΕ ΠΡΑΞΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΑΤΙΜΑΖΕΙ ΣΑΝ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΣΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ».
Ο όρκος του δοσίλογου συνεργάτη των δυνάμεων κατοχής, λέει: «ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΤΟΥΤΟΝ ΟΡΚΟΝ (γι΄ αυτό τους στήριζε η ηγεσία της εκκλησίας), ΟΤΙ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΩ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. ΘΑ ΕΚΤΕΛΩ ΠΙΣΤΩΣ ΑΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΑΝΑΤΕΘΗΣΟΜΕΝΑΣ ΜΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΩ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΜΟΥ. ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΛΩΣ ΟΤΙ, ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΜΟΥ, ΤΑΣ ΟΠΟΙΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ, ΘΕΛΩ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ». Τον ίδιο ή παρόμοιο όρκο έδιναν όλοι οι δωσίλογοι συνεργάτες των κατοχικών χιτλερικών δυνάμεων σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ο οποίος αποπνέει αντιπατριωτισμό και δουλικότητα στα κατοχικά στρατεύματα. Η ενίσχυση της προπαγάνδας του αντικομμουνισμού αποδεικνύει, ότι η αστική τάξη και τα επιτελεία της τρέμουν το λαό και την προοπτική της πάλης του, κτυπούν τους κομμουνιστές, γιατί αυτοί είναι φορείς της διεξόδου από το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα και την κρίση του. Η λαϊκή πείρα αποδεικνύει, ότι η ενίσχυση του αντικομμουνισμού και όλων των παρωχημένων αντιδραστικών ιδεολογημάτων, αποτελεί προπομπό νέας αντιλαϊκής κλιμάκωσης μέτρων και περιστολής των λαϊκών πολιτικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, εξαπόλυσης νέου γύρου ιμπεριαλιστικών πολέμων, επεμβάσεων, γενοκτονιών και ξεριζωμών σε βάρος των λαών.
Όσοι γνωρίζουν να ερμηνεύουν τις πολιτικές οικονομικές εξελίξεις σε παγκόσμια κλίμακα, θα διαπιστώσουν ότι, οι αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων θα αυξήσουν στο μέλλων περεταίρω την εκμετάλλευση των λαών, την περιστολή δικαιωμάτων και καταστολή των λαϊκών αγώνων, αυτήν την ερμηνεία δίνουν τα παρακάτω οικονομικά στοιχεία των δυο συνασπισμένων ομάδων οικονομιών, των χωρών: 1) Το 1998 το Εθνικό Ακαθάριστο Προϊόν των χωρών της ομάδα G7 (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Ιαπωνία και Καναδά), σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ, ήταν> 44,4%, το ΑΕΠ της BRD (Γερμανίας) ήταν 5%, ενώ το ΑΕΠ της ομάδα BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), ήταν> 17,9%. 2) Το 2016 το ΑΕΠ της ομάδας G7 ήταν > 31,09, το ΑΕΠ της BRD (Γερμανίας) ήταν 3%, ενώ το ΑΕΠ της ομάδα BRICS ήταν> 31,24%. Τα στοιχεία είναι παρμένα από γερμανική εφημερίδα τον Σεπτέμβριο 2017. Γι’ αυτό και η πάλη για την κατάργηση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, των διώξεων των κομουνιστών και της δράσης τους, για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων, συνδέεται με συνεχή πάλη για την Εργατική - Αγροτική εξουσία, για να απαλλαγούν τα λαϊκά στρώματα από τα δεσμά της ταξικής μειοψηφίας των καπιταλιστών πλουτοκρατών της εκμετάλλευσης, που γεννά: φτώχια, καταπίεση, καταστολή, εκβιασμούς, πολέμους, ναζισμό - φασισμό και τους υποστηρικτές του.
Με αφορμή την αντικομουνιστική φιέστα στην Εσθονία, αρκετοί βρήκαν ευκαιρία στην Ελλάδα να ξεσαλώσουν, προκειμένου να στηρίξουν το Συνέδριο του Ταλίν στην Εσθονία και μεταξύ αυτών ο Χριστόφορος Σοφιανίδης της «Αργώ» Καλλιθέας, ο Βλάσης Αγτζίδης με κινηματογραφικό (ντοκιμαντέρ) αντικομουνιστικής προπαγάνδας, που δείχνει κόσμο σε πορεία να «εκτοπίζεται», «δήθεν» από τις αρχές της Σ.Ε., αλλά με άγνωστα στοιχεία προέλευσης δημιουργού και εργαστηρίου παραγωγής της ταινίας, που προβλήθηκε στο τηλεοπτικό κανάλι του ALPHA. Πιθανόν οι πορείες να είναι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως του Άουσβιτς στην Πολωνία, Μπούχενβαλντ και Νταχάου στη Γερμανία και Μάουτχαουζεν στην Αυστρία και την πόλη των ανθρακωρύχων, τη Λίντιτσε στη Τσεχία, που ισοπεδώθηκε τον Ιούνιο του 1942 με την εντολή της φασιστικής κυβέρνησης. Είναι όπως οι φωτογραφίες τρικ οφθαλμαπάτης, του Βλάση Αγτζίδη και Θεοδόση Κυριακίδη, που αναφέρω σε κείμενό μου και το οποίο ανάρτησα στις 30 Ιουλίου 2017 στο ιστότοπο της εφημερίδας efxinospontos.gr. Η προσπάθεια εξίσωσης του κομμουνισμού με το φασισμό του Βλάση Αγτζίδη, Θεοδόση Κυριακίδη και άλλων ελλήνων πλαστογράφων της ιστορίας και του Συνεδρίου του Ταλίν της Εσθονίας, αποδείχτηκε περίτρανα πως στόχο έχει την αθώωση του ναζισμού για τα εγκλήματά του και την επαναχρησιμοποίηση του στο μέλλον, από το μονοπωλιακό κεφάλαιο, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Στην Εσθονία οι δολοφόνοι της 20ης εσθονικής μεραρχίας των «Waffen SS», των εσθονικών SS που πολέμησαν στο πλευρό των ναζιστικών στρατευμάτων της Wehrmacht, ενάντια στον κόκκινο στρατό και στο Σοβιετικό λαό, αναγορεύονται σε «ήρωες», απολαμβάνοντας μάλιστα συντάξεις και προνόμια (όπως στην Ελλάδα, η οποία είναι η πρώτη διδάσκουσα για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για την ηθική αποκατάσταση και την ευνοϊκή μεταχείριση ανταμοιβής των δωσίλογων για τις υπηρεσίες τους στα Χιτλερικά στρατεύματα), ενώ απαγορεύονται η δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος και τα κομμουνιστικά σύμβολα στην Εσθονία. Επίσης την περίοδο που η Εσθονία βρίσκονταν στη σύνθεση της ΕΣΣΔ θεωρείται «κατοχή». Η μέρα απελευθέρωσης της Εσθονίας στις 22/9/1944 από τον κόκκινο Στρατό και τους Εσθονούς παρτιζάνους έχει καθιερωθεί ως «μέρα πένθους» από τους σημερινούς αντικομουνιστές και τους απογόνους των ναζί εσθονών δολοφόνων. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους απογόνους δωσίλογων ποντίων που ήρθαν από την πρώην ΕΣΣΔ, οι οποίοι είναι πιστοί της πολιτικής του τρίτου RAIX. Ο Βλάσης Αγτζίδης και Θεοδόσης Κυριακίδης, κ.ά., προσπαθούν να τους «ξεπλύνουν» για να τους παραδώσουν «άσπιλους και αμόλυντους» στην ελληνική κοινωνία, όμως αυτοί στηρίζουν και ψηφίζουν το κόμμα της «Χρυσής Αυγής»!!! Όλοι αυτοί οι αντικομουνιστές, αντισοβιετικοί προπαγανδιστές, όσα και να κάνουν και ότι και να πουν, η ιστορία δεν πρόκειται να ξαναγραφεί με μπλε, πράσινα, πορτοκαλή και μαύρα γράμματα. Έχει γραφεί με το αίμα εκατομμυρίων αγωνιστών και κομμουνιστών που πολέμησαν το ναζισμό - φασισμό, όταν μερίδα των αστών πολιτικών της Ελλάδας, εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, συνεργάστηκαν με τον εισβολέα κατακτητή της πατρίδας μας, άλλοι φύγανε στην Μέση Ανατολή και σε δυτικές χώρες, άλλοι έκαναν μαύρη αγορά, ενώ οι κομουνιστές και άλλοι πατριώτες πολεμούσανε για να διώξουν τον εισβολέα κατακτητή και τους έλληνες γραικύλους δωσίλογους συνεργάτες της Wehrmacht. Είναι στο χέρι των λαών σήμερα σε συμπόρευση με τους κομμουνιστές, να μπει στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας ο καπιταλισμός, γιατί έχει φάει τα ψωμιά του πλέον και προκειμένου για να συνεχίσει να επιζεί, προσφεύγει στο ρουσφέτι, στην ψευτιά, στην λάσπη, στον χαφιεδισμό, στην ρουφιανιά, στην παρακολούθηση, στην καταπίεση, στον κατασταλτικό μηχανισμό, στον αποπροσανατολισμό του κόσμου, για να μπορεί να συνεχίζει το θεάρεστο έργο του, που γεννά ανεργία, φτώχεια, μιζέρια, αδικία, πολέμους, φασισμό - ναζισμό και τους νοσταλγούς του. Στην Εσθονία, στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες καταρρέουν τα όσα ισχυρίζονται ο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα για δήθεν: «ΕΕ της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ασφάλειας, της αλληλεγγύης», ενώ συγχρόνως υποκρίνονται, στρουθοκαμηλίζουν και αφαιρούν όλες μαζί οι αστικές και «αριστερές» κυβερνήσεις τα δημοκρατικά, συνδικαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων και όλων των κατακτήσεων της Εργατικής Τάξης, των μη προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων της Ευρώπης, καθώς, το δικαίωμα στην απεργία, Βιοτικό, μορφωτικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό, συνταξιοδοτικό, υγειονομικό επίπεδο του προηγούμενου αιώνα, μετά την ανατροπή του αντίπαλου δέους, του σοσιαλισμού. Όλα αυτά με την καθοδήγηση των άτυπων οργάνων τεχνοκρατών της ΕΕ, που οι αποφάσεις τους δεν υπόκεινται σε έλεγχο και έγκριση από την καθολική ετυμηγορία των λαών της Ευρώπης. Που σημαίνει ένα βήμα από την δικτατορία των μονοπωλίων. 100 χρόνια μετά την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, οι λαοί της Ευρώπης μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα. Όπως γνωρίζουμε κάθε πόλεμος έχει ταξικά χαρακτηριστικά, οικονομικά ελατήρια και επομένως ο οικονομικός στραγγαλισμός και η αφαίμαξη κάθε πλουτοπαραγωγικής ικμάδας της χώρας μας σήμερα, ισοδυναμεί με κατοχή από την ΕΕ (ιδίως από την Γερμανία), το ΔΝΤ, με την ανοχή και συνεργασία των αστικών και «αριστερών» κυβερνήσεων. Ό,τι έγινε ακριβώς στην κατοχή και στον εμφύλιο πόλεμο. Οι αντικομμουνιστές - αντισοβιετικοί πόντιοι και μη, Βλάσης Αγτζίδης, Θεοδόσης Κυριακίδης, Κώστας Αλεξανδρίδης και Χριστόφορος Σοφιανίδης, δύο στόχους εξυπηρετούν με την προπαγάνδα τους: Αφενός να αποτραβήξουν τον κόσμο από τις ιδέες του σοσιαλισμού - κομμουνισμού μέσα από την παραχάραξη της ιστορίας, για να μην ψηφίζουν το ΚΚΕ και αφετέρου να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από τα επώδυνα αντεργατικά - αντιλαϊκά πολιτικά ταξικά μέτρα των αστικών κυβερνήσεων, για να μην αντιδρά. Γι’ αυτό επιτίθενται με μανία κατά του κομμουνισμού, της Σοβιετικής Ένωσης και του Στάλιν, για να αποπροσανατολίσουν από το κύριο, που είναι, η θεσμοθετημένη με νόμους η κατοχή της χώρας μας, με την υπογραφή μάλιστα των αστικών, «αριστερών» κυβερνήσεων και κομμάτων.
Ρίχνουν τις ευθύνες στον Λένιν, γιατί σύναψε συμφωνία και ενίσχυσε στρατιωτικά την Τουρκία του Κεμάλ, με την υπογραφή συμφώνου φιλίας και αδελφοσύνης, μεταξύ ΣΟΣΔΡ και Τουρκίας στις 16 Μαρτίου 1920, προκειμένου να πετύχει ο απελευθερωτικός αγώνας του, κατά των δυνάμεων της ΑΝΤΑΝΤ και της φεουδαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή ύστερα από 14 μήνες περίπου από την επιθετική επέμβαση του εκστρατευτικού σώματος των 23.000 Ελλήνων στρατιωτών στην Οδησσό και στην Κριμαία της Ουκρανίας, φυσικά σε αγαστή συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Γαλλίας, Αγγλίας και τους ιθύνοντες πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες του Πόντου. Η αλήθεια είναι, κατά την περίοδο εκείνη, ότι, οι πολιτικοί ηγέτες του αγώνα του Ποντιακού Ελληνισμού, άφησαν και πέρασε πολύτιμος χρόνος, χωρίς να έχουν οργανωθεί. Δεν εκτίμησαν ορθά την κατάσταση των συνθηκών που επικρατούσαν στην περιοχή, γι’ αυτό απόρριψε την πρόταση των μπολσεβίκων (27/4/1920) η Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων Ποντίων, για «δημιουργία πολιτικής οργάνωσης μέσα στο Σοβιετικό έδαφος, προσφέροντας τους παράλληλα και όπλα», δηλαδή, ότι είχε προτείνει περίπου και ο αξιωματικός της μεραρχίας των Ποντοκαυκασίων, Γιάννης Καλτσίδης στην Εθνοσυνέλευση και στον Μητροπολίτη Χρύσανθο της Τραπεζούντας και η οποία απερρίφθη. Έτσι δημιούργησαν πέρα από την Τουρκία, εχθρότητα και με την γειτονική μεγάλη φίλη ΣΣΡ Ρωσία, αντί να την είχαν συμπαραστάτη στον αγώνα τους, όπως έπραξε η Τουρκία. Και όλα αυτά, γιατί κατά τους ιθύνοντες, ανήκαμε εις την Δύση, ενώ ο λαός μας λειτουργούσε και δρούσε ανατολίτικα. Ποιος λοιπόν φταίει στην προκειμένη περίπτωση για την αρνητική εξέλιξη σε βάρος των ελλήνων της περιοχής, ο επιτιθέμενος ή ο αμυνόμενος; Όταν πρωταρχικός σκοπός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ήταν να ανατρέψουν το σοσιαλιστικό καθεστώς και να διαμελίσουν την Ρωσία. Γι΄ αυτό δεν στείλανε το εκστρατευτικό σώμα των 23.000 Ελλήνων στρατιωτικών στον Πόντο, προς ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων Ποντίων. Έτσι ο Πόντος δόθηκε μπαξίσι στους Τούρκους, με την υπογραφή των αστικών κυβερνήσεων της Ελλάδας και των ιθυνόντων πολιτικών, οικονομικών και εκκλησιαστικών παραγόντων του Πόντου, όπως έγινε και με την Κύπρο.
Μου δημιουργείται ένα ερωτηματικό. Εάν έπρεπε οι Πόντιοι της Ρωσίας και οι έλληνες της ευρύτερης παρευξείνιας περιοχής, να βοηθήσουν στον απελευθερωτικό αγώνα των ελλήνων το 1821 και στους βαλκανικούς πολέμους1912 - 1913 για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Ηπείρου, διότι απεδείχθη από τότε, ότι η μετέπειτα ηγέτιδα τάξη που ανέλαβε τα ηνία της χώρας, ποτέ δεν ήταν δημοκρατική και προοδευτική, σε σχέση με τους αγωνιστές της απελευθέρωσης (τους οποίους τελικά κακοποίησαν η αγγλόφωνη παράταξη), αλλά αντιδραστική. Έτσι με την ανοχή και την συνεργασία των Άγγλων, τα αδέρφια Κωνσταντίνος και Γιώργος Μαυρομιχάλης σκότωσαν στις 6 π.μ. στο κατώφλι της εκκλησίας Άη Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 τον Ιωάννη Καποδίστρια (1776 - 1831), ο οποίος ανεδείχθη στις 23 Απριλίου 1827 Κυβερνήτης της Ελλάδας με ψήφισμα της Εθνικής Συνέλευσης της Τροιζίνας. Η επιλογή των προγόνων μας να αλλάξουν Διοίκηση, από Τουρκική σε Ελληνική, δεν ωφέλησε, αφού και στην Ελλάδα κακοποιήθηκαν οι πρόσφυγες και αμφισβητούνταν και αμφισβητούνται τα πάντα από την τάξη που Διοικούσε, όπως Δημοκρατικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, Βιοτικό, μορφωτικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό επίπεδο και μικρή περιουσία. Επομένως σε όποια χώρα και να πάει κανείς, τον ίδιο περίπου χαβά ακολουθεί και σήμερα η αστική τάξη της χώρας αυτής. Οι ηγεσίες των κυβερνήσεων από αρχή μετά την απελευθέρωση ακόμη, ήταν ανθελληνικές, υπηρέτες των Αγγλικών και Γαλλικών συμφερόντων: 1). Μετέτρεψαν την Ελλάδα σε «Προτεκτοράτο» συμφερόντων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, 2). Συνεχώς από την απελευθέρωση του 1821 μέχρι σήμερα, χρεώνουν την χώρα με αμύθητα ποσά, που καλούν να τα πληρώσει ο ελληνικός λαός με πανωτόκια, κάνοντας την ζωή του αβίωτη και ανυπόφορη, 3). Είναι αγνώμονες, γιατί ταλαιπώρησαν το (1919—1924) τους προγόνους μας πρόσφυγες Έλληνες πόντιους, μικρασιάτες, θράκες, κ.ά., που βοήθησαν το 1821 στην απελευθέρωση της Ελλάδας, όμως, με τον ερχομό τους στην Ελλάδα, πέθαιναν από κακουχίες και ασιτία από την αδιαφορία του ελληνικού αστικού κράτους, 4). Βάζαν και βάζουν σήμερα εμπόδια (αντί να ηγηθούν) για να αποτρέψουν τις άλλες χώρες να μην συμπαρασταθούν και βοηθήσουν τον αγώνα των ποντίων, για την Διεθνή Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Κατηγορούν τον Στάλιν για τις «εκτοπίσεις» των ελλήνων ποντίων στις χώρες της Κεντρικής Ασίας, της πρώην ΕΣΣΔ. Χωρίς όμως να λαμβάνουν υπόψη τους, τις συνθήκες μέσα στις οποίες εξελίχθηκαν τα γεγονότα και τις ευθύνες που είχαν τμήματα κοινωνικά των ποντίων ελλήνων, ιδίως των κουλάκων και των παπάδων, που ξεσήκωναν και παρέσερναν τον απλό κόσμο, ότι γίνεται ακριβώς και σήμερα, που δεν είχαν κανένα συμφέρον να εναντιωθούν στο Σοβιετικό καθεστώς, που τους τα παρείχε όλα σχεδόν δωρεάν, όπως αναφέρω σε προηγούμενα κείμενα μου, που δημοσιεύθηκαν στον «Εύξεινο Πόντο». Πόσο φθηνό επίσης απεδείχθηκε το επιχείρημα της ομοιότητας των δύο άκρων του φασισμού με τον σοσιαλισμό, του Χίτλερ με τον Στάλιν. Βασικός στόχος των αστικών και «αριστερών» κυβερνήσεων είναι, να κρύψουν, ότι ο φασισμός αποτελεί την άλλη όψη του νομίσματος με την «αστική δημοκρατία», ότι αποτελεί μορφή εξουσίας του κεφαλαίου σε συνθήκες αδυναμίας των αστικών κομμάτων να ανταποκριθούν στην διακυβέρνηση των καπιταλιστικών χωρών σε μεγάλη κρίση. Μην ξεχνάμε ο φασισμός του Χίτλερ στηρίχτηκε πολιτικά με την ψήφο του σοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας το 1933 και εξελέγη το κόμμα του Χίτλερ στην διακυβέρνηση της Γερμανίας και έγινε αρχικαγκελάριος. Οικονομικά στηρίχθηκε από τμήματα του γερμανικού μονοπωλιακού κεφαλαίου και ταυτίστηκε με τα μονοπώλια (Krupp, I.G. Farben, Simens κ.λπ.). Επίσης στηρίχθηκε μέσα από την συνεργασία με τα μεγαθήρια μονοπώλια των λεγόμενων «δημοκρατικών» καπιταλιστικών κρατών (General Motors, General Electric, ITT, Ford, IBM). Έτσι οι ίδιες δυτικές δυνάμεις στήριξαν, εξόπλισαν και έστρεψαν τον Χίτλερ ενάντια στον κοινό ταξικό τους αντίπαλο την ΕΣΣΔ, στις 22 Ιουνίου το 1941, γιατί ακριβώς υπάρχουν ιδεολογικοπολιτικές ομοιότητες και συγγένεια μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών και της Ναζιστικής Γερμανίας και όχι μεταξύ του Χίτλερ με τον Στάλιν και της φασιστικής Γερμανίας με το σοσιαλισμό, που ήταν άσπονδοι ταξικοί εχθροί και που ο κόκκινος στρατός συνέτριψε τα φασιστικά Χιτλερικά Γερμανικά στρατεύματα μέσα στην ίδια την χώρα τους. Στην συνέχεα στηρίχθηκε από τις περισσότερες αστικές κυβερνήσεις των κατεχόμενων Ευρωπαϊκών χωρών. Σήμερα οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των δυτικών χωρών στηρίζουν και εξοπλίζουν τα ακροδεξιά κόμματα και το φασιστικό στρατιωτικό βραχίονα του νεοναζιστικού κόμματος, που κατέλαβαν με πραξικόπημα την εξουσία της Ουκρανίας και δημιούργησαν με την ενέργειά τους εμφύλια κατάσταση και αποσχιστικές τάσεις διάλυσης της Ουκρανίας. Γίνεται προσπάθεια θεσμοθέτησης του σύγχρονου αντικομμουνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Άνοιξαν, οι αντικομμουνιστικές ανιστόρητες φιέστες στο συνέδριο που διοργάνωσε η εθνικιστική Εσθονική προεδρία της ΕΕ, στο Ταλίν Εσθονίας στις 23 Αυγούστου 2017. Επιχειρεί να καθιερώσει η ΕΕ με πακτωλό κονδυλίων από τους φορολογούμενους πολίτες της ΕΕ, ως «Ευρωπαϊκή Μέρα Μνήμης για τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων». Πρόκειται για διατεταγμένη αποστολή, με στόχο τη συκοφάντηση του σοσιαλισμού, το ξέπλυμα του ναζισμού - φασισμού και τη μήτρα που τον γέννησε. Το ξαναγράψιμο της ιστορίας, την απαράδεκτη και προκλητική εξίσωση του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού. Την ταύτιση του ναζισμού με τις δυνάμεις ΕΣΣΔ. Όλα αυτά και πολλά άλλα, συνάδουν με το επιχείρημα του συνθήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που λέει, η «ΕΕ της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ασφάλειας, της αλληλεγγύης». Όπως βλέπετε η υποκρισία και ο στρουθοκαμηλισμός τους, κτυπούν νταβάνι. Η σύμπραξη των ιθυνόντων της αστικής ταξικής της Ελλάδας, του Πόντου, της Μικρασίας και της Διεθνής αστικής τάξης, κατέστρεψαν τον ελληνισμό τρείς φορές:
1 ). (1914 – 1923 ) με την Γενοκτονία και τον ξεριζωμό των Ελληνοποντίων, Μικρασιατών και Θρακιωτών από τα πατρώα εδάφη.
2). ( 1941 – 1949 ) με την κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς και στην συνέχεια με τον εμφύλιο από τους Αγγλοαμερικάνους.
3 ). ( 2008—2017 ) με την οικονομική χρεοκοπία και ασφυξία των Ελλήνων, που την επιβάλανε όπως αναφέρω πιο πάνω, οι αστικές και « αριστερές » κυβερνήσεις της Ελλάδας, Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. και συνεχίζεται το κακό, χωρίς ημερομηνία λήξης. Είναι «δημοκρατικά» και τυχαία όλα αυτά σε βάρος του λαού και της χώρας μας; ΟΧΙ βέβαια. Γίνονται, για να εκβιάζουν εύκολα την χώρα μας για να ενδώσει στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών, για έλεγχο των γεωπολιτικών περιοχών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών, για την εξασφάλιση των συμφερόντων τους και του υπερκέρδους στο μονοπωλιακό κεφάλαιο, με το ξεζούμισμα των λαών, που δημιουργούν υπαρξιακά προβλήματα επιβίωσής τους.
Για να πάρει όμως τέλος η καταστροφική πολιτική σε βάρος του ελληνισμού από την άρχουσα τάξη του πλούτου και των υποτακτικών της, που είναι ταξικά μειοψηφία μέσα στο λαό, πρέπει τα μεσαία και κατώτερα οικονομικά κοινωνικά στρώματα, ανεξάρτητα πολιτικών φρονημάτων, που είναι η απόλυτη πλειοψηφία, να ξεπεράσουν την προπαγάνδα του Βλάση Αγτζίδη, του Θεοδόση Κυριακίδη, του Κώστα Αλεξανδρίδη, και του Χριστόφορου Σοφιανίδη, των καπιταλιστών κεφαλαιοκρατών, τις αναστολές, φοβίες, προκαταλήψεις, τα ταμπού, το προσωπικό ρουσφέτι και να συνειδητοποιήσουν, ποιο είναι το ταξικό μακροπρόθεσμο συμφέρον τους και να το διεκδικήσουν δυναμικά (όπως η πλουτοκράτες) με την οργανωμένη, ενωμένη, μαζική, συντονισμένη πάλη τους. Διαφορετικά η αντιλαϊκή επίθεση θα συνεχίζεται, δεν θα υπάρχει κρατική κοινωνική πρόνοια, όσο τα μονοπώλια θα κρατούν τα κλειδιά της οικονομίας. Δημιουργώντας όμως παράλληλα, τις προϋποθέσεις για ριζικές πολιτικές αλλαγές υπέρ τους, με στόχο στο δικαίωμα για μια καλύτερη ζωή, χωρίς αφέντες και προστάτες, που καθορίζουν το πώς θα ζει ο λαός, ο πάντα προδομένος και καταφρονημένος από την ηγεσία του την πολιτική, οικονομική, την εκκλησιαστική της καπιταλιστικής Ελλάδας. Πριν είναι πολύ αργά και επαναληφθεί η περιπέτεια και τραγωδία του ελληνικού λαού του Πόντου και στους Έλληνες της Ελλάδας, που συγκλόνισε ολόκληρο το έθνος την περίοδο (1914—1923). Σήμερα με την οικονομική κρίση, έχουμε μετανάστευση ελλήνων εργαζομένων, κυρίως επιστημόνων γιατρών, μηχανικών και άλλων, που οι περισσότεροι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην Γερμανία, χωρίς η χώρα αυτή να έχει επενδύσει ούτε ένα ευρώ για την μόρφωση και την ανατροφή τους.
Πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού (που είναι αντιπατριωτικός), το ταξικό συμφέρον είναι εκείνο που προέχει και πρέπει να καθορίζει τον πατριωτισμό και τον πολιτικό προσανατολισμό των εκμεταλλευομένων ανθρώπων και να ψηφίζουν τις ταξικές δυνάμεις (συνδικαλιστικές, όπως το ΠΑΜΕ και πολιτικές, όπως το ΚΚΕ), διαφορετικά θα έχει πάντα προβλήματα οικονομικά, επιβίωσης, καταστολής και υποδούλωσης. Όλα τα άλλα που σερβίρουν οι κάθε είδους καλοθελητές προπαγανδιστές του καπιταλιστικού συστήματος, όπως Βλάσης Αγτζίδης, ο Θεοδόσης Κυριακίδης, ο Κώστας Αλεξανδρίδης, ο Χριστόφορος Σοφιανίδης, κ.ά., είναι ιστορίες για αγρίους, του παρελθόντος, που δεν έχουν σήμερα πρακτικό αντίκρισμα. Η προπαγάνδα του αντικομμουνισμού—αντισοβιετισμού—των Σταλινικών «εκτοπίσεων - διώξεων» και της θεωρία των δυο άκρων φασισμού-κομμουνισμού, για τον Βλάση Αγτζίδη και τον Θεοδόση Κυριακίδη πατάει πάνω στην ιστορική άγνοια του κόσμου, ενώ διαψεύδουν τα λεγόμενά τους, μια σειρά φίλοι και αντίπαλοι του σοβιετικού συστήματος, όπως πολιτικοί δυτικών χωρών, επιστήμονες, ιστορικοί ερευνητές, καθηγητές πανεπιστημίων, θρησκευτικοί ηγέτες, συγγραφείς, πρέσβεις Αμερικανοί, στρατηγοί, επιχειρηματίες, κ.ά., με διεθνές κύρος, που έζησαν τα γεγονότα από κοντά και που είναι καταγεγραμμένα σε βιβλία, εφημερίδες και αρχεία κρατών. Όμως συνεχίζει να εξαπατά τον κόσμο, να παραποιεί την ιστορική αλήθεια, με τις μη τεκμηριωμένες επιστημονικά θέσεις του, όπως είναι οι φωτογραφίες τρικ οφθαλμαπάτης που δημοσίευσε κατά καιρούς. Ο Βάρναλης για τις συμπεριφορές κονδυλοφόρων ιστορικών, ιστοριογράφων, επιστημόνων, δημοσιογράφων κ.α. που παραποιούσαν λόγω προσωπικού συμφέροντος και πολιτικών σκοπιμοτήτων τα ιστορικά γεγονότα, σατιρίζοντάς τους, αναφέρει: «Και συ πρόστυχη πένα και μολύβι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα».
Επειδή ορισμένοι ιστοριογράφοι λειτουργούν με βάση το προσωπικό συμφέρον και την πολιτική σκοπιμότητα, παραποιώντας την ιστορική αλήθεια, βρίζοντας και λασπολογώντας, όσους έχουν αντίθετη άποψη με αυτούς, στο ιστότοπο τους, γι’ αυτό σε αντιδιαστολή «των επιστημονικών τίτλων και των περγαμηνών τους», δηλώνω «ανιστόρητος», μια και δεν έχω τις περγαμηνές τους, τρομάρα μας!!!
Θεσσαλονίκη 6 Οκτώβριος 2017
Με Πατριωτικούς Ταξικούς χαιρετισμούς
Ο ανιστόρητος Κώστας Χάρης
Βιβλιογραφία:
-joseph E.Davies: «Σαν πρέσβης των ΗΠΑ στην Μόσχα». Αυθεντικές και εμπιστευτικές εκθέσεις για τη Σοβιετική Ένωση, ως τον Οκτώβρη 1941. Εκδόσεις Ζυρίχης stelnberg verlag Zurich.
-Καραστάθης Γιάννης: «Ενάντια στην Αντισταλινική, Αντικομμουνιστική Υστερία». Έκδοση 1993, Αθήνα.
-Κρέμος Δημήτριος: «Μήπως είχε δίκιο ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς (Στάλιν)».Έκδοση Παρασκήνιο 1999
-Αυγητίδης Κώστας: «Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα 1918- 1920». Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή Αθήνα 1999.
-Κεσσίδης Θεοχάρης: «Ονομαστοί Έλληνες, στις χώρες της πρώην Σ.Ε. του 20ου αιώνα». Εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη 1999.
-Χονδροματίδης Ιάκωβος: «Η Μαύρη Σκιά στην Ελλάδα, Εθνικοσοσιαλιστικές και φασιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου και της Γερμανικής κατοχής (1941- 1944)». Εκδόσεις Περισκόπιο Αθήνα 2001.
-Λούντο Μάρτενς: «Μια άλλη ματιά στο Στάλιν». Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή 2003.
-Φωτιάδης Κώστας: «Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου». Συνοπτικός τόμος της Βουλής, Αθήνα 2/2004.
-Δορδανάς Ν. Στράτος: « Έλληνες εναντίον Ελλήνων, ο κόσμος των ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη 1941- 1944». Εκδόσεις Επίκεντρο Α.Ε. Θεσσαλονίκη 2006.
-Γκίκας Ι. Αναστάσης: «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ». Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή Αθήνα 2007.
-Σύλλογος Καυκασίων Kαλαμαριάς «ΟΠΡΟΜΗΘΕΑΣ»: Βιβλίο Πρακτικών Επιστημονικού Συνεδρίου «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και η διαχρονική εξέλιξη του ζητήματος». Καλαμαριά 2007.
-ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: 16 Μάη 2006, 25 Ιούνη 2006, 9 Ιούλη 2006, 9 Μάη 2013, 14 Ιούνη 2015, 23 Αυγούστου 2017.
-Περιοδικά-Εθνικής-Αντίστασης:Ιούλη-Σεπτέμβρη-2005τεύχος127,Οκτώβρη-Δεκέμβη-2009-τεύχος, 144, Απρίλη-Ιούνη 2010 τεύχος 146, Ιούλη-Σεπτέμβρη 2010 τεύχος 147, Γενάρη-Μάρτη 2011 τεύχος 149, Ιούλης-Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2014 τεύχος 163.
-Περιοδικό Στρατιωτικής Ιστορίας «Οι φλόγες του Πολέμου (1939-1945)», τόμος 15ος, (Ιανουάριος-Απρίλιος 1945). Εκδόσεις Περισκόπιο Αθήνα.
-Ιωάννου Μπάμπης: «ΕΣΣΔ. Με το χέρι στην καρδιά 1968 - 1993». Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012.
-Καραγιάννης Ν. Γιώργος: «Η Εκκλησία από την κατοχή στον εμφύλιο». Εκδόσεις Προσκήνιο 2001, Χαλάνδρι Αθήνα.
-Χαρίσης Απόστολος: «θρησκεία και πολιτική στην Ελλάδα». Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2001.
-Λάμπος Κώστας: « Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας» . Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα 2015.
-Αλεξάντερ Σολζενίτσιν: «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ». Αθήνα 2014.
