Με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, σχολίασε η Βασιλική Τσανακσίδου από την Αμερική, την απόφαση αποχώρησης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ – Καναδά από την ΔΙΣΥΠΕ. Ερασιτέχνης ηθοποιός του ποντιακού θεάτρου, και συγγραφέας κειμένων στην ποντιακή, υπάλληλος σε αεροπορική εταιρία στο επάγγελμα, με καταγωγή από την Ακρινή Κοζάνης, η Βασιλική Τσανακσίδου, επικαλούμενη συνεχώς την γιαγιά της με την οποία έζησε τα παιδικά της χρόνια στο χωριό, γράφει:

Γιαγιά απόψε δεν γίνεται να μην σου γράψω. Απόψε πρέπει να πείσω τον εαυτό μου ότι σου μοιάζω ότι είμαι το ίδιο δυνατή με σένα... με εσένα που άντεξες διωγμό, προσφυγιά, πείνα, ταπείνωση, απαξίωση και τα νίκησες ΟΛΑ. Εγώ στο κάτω -  κάτω μια απογοήτευση πρέπει να αντέξω... έ καλά και μια οργή... ίσως και μια ναυτία, αλλά σιγά τα δύσκολα... ε γιαγιά;

Αυτό είναι το δεύτερο γράμμα από Αμερική σήμερα.

Το πρώτο δεν ήταν από εμένα.

Ήταν από κάτι ανθρώπους που οι καημένοι δεν σε είχαν γιαγιά και δεν μπορούν να σε μοιάσουν και να είναι δυνατοί, δεν είναι και καλοί στην έκθεση μωρέ και έγραψαν ένα άθλιο γράμμα... τι τα θέλανε τα καλολογικά στοιχεία... θάλασσα τα κάναν.

Θυμάμαι γιαγιά που μου έλεγες από πολύ μικρή να έχω το θάρρος τα αναγνωρίζω τα λάθη μου και να μην ρίχνω ευθύνες σε άλλους για τις δικές μου αδυναμίες και αποτυχίες... τότε θύμωνα, έκλαιγα και σου έλεγα μέσα στα αναφιλητά μου «καλά ΕΣΥ με ποιον είσαι;».

Πόσο δίκιο είχες όμως... εκείνη η αυστηρότητα σου μού έμαθε από πολύ νωρίς ότι αν απέτυχε η ΔΙΣΥΠΕ δεν φταίνε μόνο οι Πόντιοι της Ελλάδας, αλλά όλοι οι Πόντιοι... όπως νωρίς μου έμαθες ότι όταν θέλουμε να παραιτηθούμε από την ΔΙΣΥΠΕ παραιτούμαστε από την ΔΙΣΥΠΕ και όχι μόνο από τους Πόντιους της Ελλάδας και τους ρίχνουμε και την λάσπη ότι δεν σεβάστηκαν τον Απόδημο Ελληνισμό... Αχ ρε γιαγιά...

Θα σου την πω την αμαρτία μου, λύγισα σήμερα... έτοιμη να λακίσω ήμουνα, αλλά... Θυμήθηκα τον μέντορα μου στα ποντιακά... Φωτιάδη Κώστα τον λένε και θυμήθηκα και εσένα και μίλησα και με άλλες κοπέλες εδώ στην Αμερική και είπαμε: έχουμε δουλειά και Θερμοπύλες για φύλαγμα και υποσχέσεις που δεν αθετούνται... πουθενά δουλείαν κι έχουμε αδά θα απομένουμε, στις επάλξεις... είναι μονόδρομος...

Όταν έχεις γιαγιά που σου έλεγε «εμείς πουλί μ’ πάνω στην πέτρα χτίσαμε την ζωή μας όταν ήρθαμε πρόσφυγες... οι άνθρωποι μας έβλεπαν με δυσπιστία, αλλά οι πέτρες μας λυπήθηκαν και άνθισαν και κάρπισαν και πάνω τους, πάνω στις πέτρες χτίσαμε την ζωή μας "τότε δεν έχεις το δικαίωμα να λακίσεις, ούτε να απογοητεύεσαι από ένα κακογραμμένο γράμμα από Αμερική..."

Ε γιαγιά;